Dag 94 van 2555; de stem van de adem is leven

Dag 94 van 2555; de stem van de adem is leven Het “dralende” personage dat zelf-sabotage accepteert en toestaat.

 

Gisteren zijn wij als gezin dan eindelijk begonnen met onze waterstofperoxide kuur. De H2O2 was al lang in huis, maar ik draalde met het vinden van gedistilleerd water, flesjes, pippetjes en weet ik wat al niet meer. Ik zag het mijzelf doen dit dralen, maar wilde er de vinger niet opleggen waarom ik dit deed.UIteindelijk hebben we op aanraden van anderen een Brita waterkan online gekocht en flesjes en pipetten bij de apotheek. Vervolgens wilden we de verschillende sterkten H2O2 in de flesjes doen en weer was ik aan het dralen net als mijn partner, er ging zo weer een week overheen voordat we dit voor mekaar maakten.Toen ik op een ochtend besloot het hele project maar eens aan te pakken, bleek het allemaal niet zo ingewikkeld en moeilijk als dat ik het had gemaakt.

 

Mijzelf langer verstoppen achter het dralen was dan ook niet meer mogelijk na de eerste dag van de kuur en ik besloot om toch eens te kijken wat hier gaande was. Waarom boycotte ik dat wat ik had voorgenomen te doen? Een kuur die alleen maar voordelen zou bieden voor mijn huidige leven, waarom zou ik daar de boot afhouden? Ik kon maar 1 ding bedenken, de kuur zal korte metten maken met mijn candida albican en zal door meer zuurstof in mijn bloedbaan mijn weerstand verhogen. Dat is precies wat ik nodig heb en toch wilde ik mijzelf dat niet geven, door te dralen met de start van deze H2O2 kuur. Dat is zelf-sabotage om mijzelf dat te ontzeggen wat mijn fysieke lijf ondersteunt en versterkt en dat is onacceptabel.

 

Dus na nog iets verder te spitten moest ik concluderen dat er voor mij energie valt te halen uit het feit dat ik te kampen heb met candida albican en een fragiel afweersysteem. En inderdaad het hebben van de candida albican geeft mij een gegronde reden om het dieet te volgen wat ik doe, zonder al te veel vragen van anderen als zij voor een voldongen feit komen te staan wanneer uit eten aan de orde is. Als ik zonder reden suiker/gist/gluten/cafeïne vrij zou leven dan zou men dat anders kunnen opvatten en moet ik van alles uitleggen waar ik geen zin in heb, alsof ik geen dieet kan volgen als anderen het daar niet mee eens zijn. Dus geef ik teveel om wat anderen denken en kijk ik niet eerst naar wat mijn lijf nodig heeft, maar creëer ik liever problemen in mijn mind over hoe ik anderen overtuig dat wat ik doe goed voor mijn lijf zorgen is. Hoe moeilijk kan ik het maken! En zou ik stoppen met dit dieet waar ik mij zo goed bij voel?

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door dralen mijzelf te saboteren als het gaat om wat het beste voor mijn lijf is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zelfsabotage als acceptabel te zien en een rechtvaardig middel om dat wat ik niet wil zien in zelfoprechtheid te doen vervagen met zelfsabotage.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn lijf als minder te zien dan allerlei zaken die ik bekokstoof in mijn mind om in separatie van mijn lijf niet te zien dat het aandacht nodig heeft.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de H2O2 kuur te vrezen als zijnde een middel om mijn aandoening weg te nemen die mij positief energetisch laadde en zo door mijn mind te volgen als belangrijke raadgever, de positieve energie te verkiezen boven de kuur voor mijn lijf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat het doen van een niet alledaags dieet een algemeen geaccepteerde reden nodig heeft die het kracht bijzet en legitiem maakt voor mijzelf door de ogen van de anderen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het zorgen voor mijn lijf af te laten hangen van wat geaccepteerd is en wat niet geaccepteerd wordt door de samenleving naast mijn opinies over wat de samenleving zal denken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vrezen dat ik mijn leven lang een dieet moet volgen, ondanks dat ik mijn dieet prettig vind en goede resultaten ermee boek wat betreft mijn lijf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om dralen in het algemeen te gebruiken om een situatie, mijzelf of beiden te saboteren wanneer ik vrees dat een situatie in de werkelijkheid zal uitwijzen/bewijzen dat ik niet zo’n goed mens ben als ik hoop en mijzelf d.m.v. dralen manipuleer tot aan zelfsabotage.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te hopen dat mijn partner het wel zou oppakken om dingen in orde te maken om met de kuur te beginnen en er niet bij stil stond dat ook hij aan het dralen was.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zelfsabotage als zelfondersteuning te willen zien om zo niet de mate van separatie waarin ik en mijn lijf zich bevinden te hoef ervaren en zodoende er ook niets aan hoef te doen, want wat ik niet zie dat is er niet.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in een wereld te participeren waarin iedereen dagelijks zichzelf saboteert en wij het gewoon zijn gaan vinden en niet willen luisteren naar de adem die ons leven schenkt die ons duidelijk zegt dat het lijf eerst moet komen want zonder lijf zijn wij niet meer deel van deze fysieke realiteit en staan wij buiten spel.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te vertrouwen op mijn lijf en mijn lijf die zorg te geven die het nodig heeft en niet te vertrouwen op de gedachten die zelfsabotage recht praten.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen energie meer te halen uit het feit dat mijn aandoening mij een vrijbrief geeft voor het doen van een dieet, maar dat te doen wat goed voor mijn lijf is en daardoor in het belang van een ieder is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te bekijken door te zien wie ik ben in het moment in elke adem met wat hier is en niet mijzelf te bekijken door de ogen van een ander om zo zelfsabotage boven het belang van een ieder te stellen en totaal uit het oog te verliezen dat mijn lijf mijn ticket is voor mijn verblijf op aarde.

Advertenties

5 thoughts on “Dag 94 van 2555; de stem van de adem is leven

  1. En ik maar denken: “Waar wacht ze nou op, zo moeilijk is het toch niet”. Maar er kwamen hele discussies over hoe we moesten verdunnen en hoe ik het ook uitlegde, ik kreeg alleen de wind van voren. En terwijl ik mij steeds afvroeg waar het allemaal op hing legde ik de verantwoordelijkheid om met de kuur te beginnen in de handen van mijn partner. Ik had zelf ook actie kunnen nemen maar ik vreesde bij voorbaat dat dit protesten zou opleveren over het onbezonnen en onvoorbereid te beginnen met zo’n “complexe” en “gevaarlijke” kuur.
    Ik koos ervoor om de confrontatie niet aan te gaan en saboteerde daarmee ook mijn eigen lijf en dat van de kinderen die alleen maar baat bij zo’n kuur hebben. De volgende keer maar mijzelf iets meer pushen om door zo’n dood punt heen te komen.

  2. leuk stuk. Waardevol om gewoon te lezen hoe iemand anders omgaat met zelfsabotage. Ik heb onlangs mezelf ook flink gesaboteerd op t werk en krijg nu de wind van voren. Ik ga er van leren zodat ik een volgende keer beter voor mezelf – en daardoor voor mijn omgeving – kan zorgen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s