Dag 95 van 2555; dood wil ik nog niet

Dag 95 van 2555; dood wil ik nog niet  Heb jij wel eens nagedacht over wat dood/sterven voor jou betekent en dan bedoel ik niet de fantasieën over wat er na de dood met je gebeurd, maar welke angsten dood/sterven nu in je fysieke bestaan bij je losmaakt? Het is eigenlijk heel interessant om eens bij de angst voor de dood, jou dood, stil te staan. Toen ik keek naar wat voor angst de dood bij mij opriep merkte ik dat het niet zo zeer over de dood op zich ging maar meer over het niet meer kunnen verder leven, het mislopen van al die dingen die nog hadden kunnen gebeuren in mijn leven. Een soort van schuldgevoel over het niet meer kunnen door leven, het abrupt afgesneden worden van de fysieke realiteit, maar nog geen afscheid kunnen nemen, omdat nog niet alles is gedaan.

 

De ervaring van dood gaan die het dichts bij een doodservaring komt waren mijn hyperventilatie aanvallen, waar ik voor een seconde dacht dat het mijn einde was, door de ervaring/geloof van het hebben van te weinig lucht. Waar ik letterlijk in mijn mind vocht tegen het binnen gezogen worden in een zwart gat en mij in die secondes mijzelf zag tegen houden met mijn armen om niet in het zwarte gat gezogen te worden. Met tegelijkertijd het schuldgevoel dat ik niet dat gedaan had /kon doen om te voorkomen dat ik erin gezogen werd. Nee het is nog niet mijn tijd, was wat door mijn hoofd speelde.

 

Dus dood gaan staat voor mij gelijk aan een gemiste kans, een gemiste kans die ik kreeg in het fysieke, maar die ik vershitte en daardoor ontwikkelde ik een schuldgevoel. Waarbij het ouder worden fysiek en mentaal alleen maar uiterlijkheden/ornamenten zijn die bevestigen dat mijn tijd begint te dringen.

 

Hoe vaak zie je niet dat oude mensen zo weinig geduld en tijd kunnen opbrengen. Zij manifesteren hun gevoel van de tijd is op en ik moet nog zo veel. Laatst liep ik in de stad, een moeder en een dochter liepen voor mij, aan de andere kant van de straat als tegemoet komend verkeer reed een oude dame in een scootmobiel. De oude dame besloot dat zij links af wilde gaan, recht op haar doel af en reed praktisch op de moeder en de dochter in. De oude dame week niet van haar doel af om de kortste route te nemen en schold de moeder en de dochter uit voor het niet snel genoeg aan de kant springen terwijl de oudere dame geen gas terug nam. Dat is hoe wij in het leven staan naarmate we ouder worden moeten er 5 minuten in een minuut en gaan we staan schelden en voordringen bij de kassa in een winkel. Alles voor de angst voor de dood en dat we niet op tijd zullen zijn en ook maar iets zullen missen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn voor de dood.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn voor de dood en daardoor mijn leven te zien als een gemiste kans.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een gemiste kans te laden als negatieve energie en dus de dood te laden als negatieve energie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om altijd efficient te willen zijn om zo geen gemiste kans te ervaren en de dood denkbeeldig uit te stellen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om dood gaan als slecht te labelen uit een schuldgevoel dat ik er niet alles aan gedaan heb om niet dood te gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat we allemaal komen en gaan in deze fysieke realiteit, dus gaan is niet minder dan komen en komen niet meer dan gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om nog niet te willen sterven omdat IK nog niet alles heb gedaan wat ik WILDE doen en mij in datzelfde verlangen te separeren van mijzelf en het leven en dus in feite al dood als levende ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat wanneer ik een leven lang spendeer aan de angst voor de dood ik nooit geleefd kan hebben in mijn fysieke realiteit.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om dood als slecht te labelen en met pijn te associëren wat ik ook als slecht label en zo de angst ontwikkel om niet dood te willen gaan en veel pijn te lijden, omdat dat synoniem voor mij staat aan opzettelijk een kans te missen en er niet alles aan gedaan te hebben om mijn kans ten volste efficient te benutten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat het mijn tijd nog niet is maar mij niet te realiseren dat het op die manier nooit mijn tijd zal zijn, terwijl ik de consequenties moet lopen van de vruchten die ik gezaaid heb.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een samenleving waarin ouderen tot de manifestatie van ongeduld verworden en over lijken gaan om er zelf niet 1 te worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een samenleving waarin wij als gedesoriënteerde mieren door elkaar heen lopen om onszelf niet te hoeven ervaren als gemiste kans en zodoende de dood als een straf te zien voor een nutteloos leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een samenleving waarin wij allemaal op zoek zijn naar onze “one minute walk of fame”, om zo onsterfelijk te worden en de dood te kunnen ervaren als niet definitief uitgesneden te worden uit de fysieke realiteit, maar door te leven in de gedachten/herinneringen van anderen en de dood niet als eind punt te ervaren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een samenleving waarin wij zeggen dat geboorte en dood bij het leven horen, terwijl wij een geboorte bejubelen en de dood betreuren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een samenleving waarin diegenen die dichter bij de dood komen niet meer meetellen in de maatschappij  en al dood gezwegen worden alvorens zij daadwerkelijk sterven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een samenleving waarin wij een hiernamaals fantaseren om zo te vergoedenlijken dat wij geen schuldgevoel hoeven te hebben voor het feit dat wij sterven en nooit hebben gestaan als en in het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer de fysieke angst om meegezogen te worden in het zwarte gat te ervaren als, nee nu nog niet!, en de dood te ervaren als iets dat bij het leven hoort en altijd zal plaatsvinden.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn leven niet meer te labelen als een gemiste kans, maar in plaats daarvan de kansen te zien en te nemen en geen “tijd te verliezen” aan schuldgevoelens die alleen reëel zijn in mijn mind.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te leven en mijzelf niet te separeren van het leven om zo te ervaren wat leven is en niet als een dode door het leven te gaan wegterend door schuldgevoel en “wat als…” om zo nooit mijn moment te pakken en nooit te leven.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s