Dag 99 van 2555; samen fietsen met mind navigatie

Dag 99 van 2555; samen fietsen met mind navigatie  Samen fietsen, naast elkaar fietsen, het lijkt eenvoudig, maar dat bleek het niet te zijn. De eerste weken in Nederland in onze nieuwe woonplaats heb ik veel gefietst met de kinderen en op zondag met z’n allen. Meer recent fietsten wij naast elkaar in een stadse setting. Alles ging goed zolang we hier in het fysieke waren, absoluut geen probleem. Echter eenmaal in de mind/hoofd, was het een ramp. Wanneer wij fietsten met een route in ons hoofd denkende dat die ander dat weet of toegang heeft tot ons hoofd, ontstonden de eerste ongelukjes.

 

Zo fietste ik met mijn dochter naar het ziekenhuis om haar gebroken neus recht te laten zetten. Voor de deur hadden wij afgesproken hoe globaal te fietsen. Eenmaal op de verschillende afslagen aangekomen, bleken we toch te rijden vanuit de mind Tom Tom en reden mijn dochter en ik op elkaar in. Zij bleef aan mijn fietstas met haar fiets zitten en onze sturen raakten in de knoop, met een vinger van mij er tussen. We kregen onszelf niet 1, 2, 3 uit de knoop en mijn vinger deed erg pijn en zat hopeloos klem. Het probleem van op de mind navigator rijden was in 1 keer opgelost, want de pijn hield mij in het hier en nu. Na dit voorval hebben wij samen afgesproken dat wij ook onderweg blijven checken of we nog dezelfde route gaan rijden en dat werkt perfect.

 

Dus nu was ik instaat om al fietsende in het hier en nu te blijven om adequaat met plotselinge situaties om te kunnen gaan en geen onnodige risico’s te nemen. Dit keer gingen mijn partner en ik met z’n 2-en naast elkaar fietsen. Ik had met mijn dochter een werkbaar platform gerealiseerd en paste dat ook op het fietsen met mijn partner toe. Aangezien ik niet wist hoe te rijden, was het mijn partner die zou zeggen hoe we moesten fietsen. Direct bij het station was mijn partner om zich heen aan het kijken waar heen te gaan en zag hij totaal niet dat hij inreed op een inhalende fietser die zo’n beetje een rolberoerte kreeg. Niemand viel en niemand raakte bewond, ppff. Vervolgens nam mijnpartner afslagen zonder dit te communiceren en was het eenonmogelijkheid om nog samen te fietsen. Hij ging er vanuit dat ik wel snapte dat we rechts/linksaf moesten. Maar ja onze mind Tom Tom’s waren niet gesynchroniseerd… Totdat hij zich bijna voor een auto fietste zijn we gestopt en heb ik aangegeven dat het zo niet werkt. Mijn partner was nog steeds in de mind/hoofd en kon niet snappen dat ik niet kon volgen en dat het allemaal zo moeilijk verliep. Ik legde uit hoe ik dat met onze dochter doe en zo zijn we naar huis gefietst om thuis nog eens uit te bespreken wat de consequenties zijn van deelnemen aan het verkeer als je in de mind zit en veronderstellingen doet over een ander waar je mee samen fietst. Nog een beetje oefenen en dan komen we er wel, het is een kwestie van communiceren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat mijn dochter te dicht naast mij zou fietsen en tegen mij aan zou botsen, wat zich uiteindelijk manifesteerde door te geloven in deze angst en niet mijn zelfverantwoordelijkheid te nemen om te zoeken naar manieren om veilig naast elkaar te kunnen fietsen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij elke schommeling van het stuur van mijn dochter de angst door mij heen te voelen om maar niet te zullen botsen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat de manier die mijn dochter en ik hadden gevonden om veilig naast elkaar te fietsen ook 1 op 1 overgezet kon worden op mijn partner en mij zonder dit eerst te communiceren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om frustratie te voelen dat ik wel prettig met mijn dochter kan fietsen en het een jungle tocht met mijn partner was.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat mijn partner de andere fietser zou aanrijden en schade zou berokkenen aan de ander en hemzelf en ik geen zin had in zulke rompslomp, omdat ik het acht als onnodig gevaarlijk gedrag.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verbaasd te zijn/belazerd/boos te voelen dat mijn partner inrijdt op een rijdende auto om vervolgens te zeggen dat hij het allemaal in de gaten had.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een gevoel van hopeloosheid te voelen dat ik nooit prettig zal samen fietsen met mijn partner wanneer hij niet van zijn mind Tom Tom af wil.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het als eigenwijs te bestempelen van mijn partner dat hij niet de beproefde manier van mijn dochter en mij wil proberen, maar in plaats daarvan in de mind te blijven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om op de terug weg niet mijn partner te volgen op het laatste stukje maar inplaats daarvan rechtsaf te slaan waar ik en de kinderen dat altijd doen om hem een lesje te leren met zijn, in mijn ogen gevaarlijke en eigenwijze fiets rijgedrag.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn partner als eigenwijs te zien wanneer hij niet communiceert in plaats van geen emoties daar omtrent te hebben en gewoon het levende voorbeeld te zijn en wel met hem te communiceren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen snappen waarom mijn partner zo onwillend is om een andere aanpak uit te proberen en daarin mijzelf als meer te ervaren terwijl ik hem beoordeel als zich in de mindere rol manoeuvrerend.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik mijn partner als minder zie door de meerdere rol aan te nemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet vanuit een startpunt als meerdere te willen voelen, maar het wel lekker vind voelen nu ik mij eenmaal daarin heb gemanoeuvreerd.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik deze fietssituatie niet benader vanuit gelijkheid en dus ook ongelijkheid terug krijg in mijn fysieke realiteit.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet te fietsen met mijn mind Tom Tom aan, maar in het hier en nu te blijven om zo veiligheid in acht te kunnen nemen en te kunnen genieten van het buiten zijn op de fiets.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om samen fietsen niet te benaderen vanuit separatie en daarmee een onmogelijkheid in het leven te roepen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen emoties/gevoelens te voeden tijdens het samen fietsen wanneer 1 van beiden niet instaat is in het hier en nu te blijven maar in plaats daarvan de ander te ondersteunen en en te assisteren om in het hier en nu te blijven.

Advertisements

One thought on “Dag 99 van 2555; samen fietsen met mind navigatie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s