dag 102 van 2555; te grote voeten

dag 102 van 2555;   te grote voetenEen buurmeisje was buiten aan het spelen met haar driewielertje, net 2 jaar is ze. Ze wilde haar been omhoog tillen om over het stoeltje heen te steken en zo op het stoeltje terecht te komen met haar billen. Maar de voet van het been dat als eerste erover moest bleef steken, haar moeder keek maar besloot haar te laten proberen. Na eventjes vroeg ik de moeder of het meisje nieuwe schoenen aan had. Ja, zei de moeder. Waarop ik naar het meisje toeliep en haar been samen met begeleidende woorden over het stoeltje stak. Wanneer kinderen nieuwe schoenen hebben dan is vaak het kind van te kleine schoenen, naar nog net iets op de groei schoenen overgegaan. De mind heeft een vast beeld van de lengtes en uitstekende delen van ons lichaam, als daar veranderingen plaats vinden dan moet dat nog geüpdate worden. Dat was hier duidelijk nog niet gebeurd. Het meisje kon ineens niet meer inschatten hoe hoog haar been moest om de voet met de nieuwe schoen over het stoeltje te krijgen en het kind raakte er duidelijk door gestressed, dat iets wat altijd had gekund ineens niet meer mogelijk was met dezelfde inspanning.

 

Achteraf keek ik in zelfoprechtheid terug op mijn aktie en moest vast stellen dat ik een goed gevoel over me heen voelde toen het meisje weg fietste. Hhmm dacht ik, dit riekt naar personage. Ik voelde mij als de redder in de nood en ja dat is mijn redders personage. Ik zag het kind worstelen en voelde eigenlijk in datzelfde moment al de euforie van de redder die is geslaagd. Ik schatte mijn kansen in. Ik wist uit ervaring dat de moeder niet snel zou reageren, dus schoot ik het slachtoffertje te hulp om te laten zien dat zij nog steeds op de driewieler kon ook met nieuwe schoenen. Ik wilde niet zozeer aardig gevonden worden door de moeder of het kind het ging mij om de energie/euforie die vrij zou komen. Dit alles werd opgevolgd door een beeld van de peuter die weg fietste en begeleidt door een back chat. Te weten: “die moeder komt toch niet in de benen ik zal dat kindje wel moeten helpen, kijk eens hoe zielig dat zij is, het is toch erg dat zo’n moeder niets doet wetende dat het kind nieuwe schoenen heeft”. In mijn verbeelding zag ik mijzelf al op het erepodium staan voor het redden van een peuter. Mijn lichaam voelde heerlijk warm en relaxed voelde ik mij in mijn lijf, alsof alles op z’n pootjes terecht was gekomen. Tja dat is nou de mind, wanneer je participeert krijg je dit soort hilarische zaken en dan met name als je ze even vertraagd terug spoelt om te zien wat er nu daadwerkelijk zich afspeelde.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in het redders personage en mij niet te realiseren wat mijn ware motieven zijn en daardoor ook niet te kunnen inschatten wat de consequenties van mijn handelen zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vertrouwen op een goed gevoel en het te accepteren als iets reëels.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te genieten van het warme gevoel dat de euforie met zich meebracht.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de euforie die ik al proefde door mij voor te stellen hoe mijn aktie af zou lopen nog voor de aktie plaats vond als drijfveer te nemen voor het begeleiden/redden van de peuter.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de kennis die ik heb over lichaamsschema’s, ooit geleerd bij ontwikkelingspsychologie, in te zetten om mijzelf als redder geloofwaardiger te maken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te oordelen over de moeder die naar mijn smaak niet snel genoeg reageerde om ook een redder te kunnen zijn van haar eigen kind.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het oordelen van de moeder kracht bij te zetten door het hebben van back chat over de moeder.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om afhankelijkheid van mijn mind gedreven fysieke euforie te labelen als iets goeds omdat ik er een peuter mee redde, terwijl ik donders goed wist dat de peuter slechts figurant was in mijn heroïsche toneelstuk.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de mind zijn kans te laten grijpen wanneer er trigger points worden geraakt om personages tot leven te laten komen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat het mij echt om het meisje ging, terwijl alles erop wijst dat ik voor een energy shot op pad was en niet om mij als gelijke op te stellen ten opzichte van het meisje en het te begeleiden en te ondersteunen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te leven in een wereld waarin wij redders te lucht in prijzen en nooit even willen stil staan bij het feit dat de redder misschien een andere agenda had dan op het eerste gezicht doet vermoeden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te leven in een wereld waarin wij redders die zich bescheiden opstellen juist naar voren roepen om even totaal in het zonnetje te zetten, terwijl wij ons niet realiseren dat de redder misschien bescheiden is omdat hij/zij donders goed weet dat het niet puur gedienstigheid naar de ander is, maar een wankel evenwicht tussen eigenbelang en het belang van het “slachtoffer”.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te leven in een wereld waarin wij anderen tot redders bombarderen ook als zij niet in de spotlights willen staan, vanuit een verlangen om zelf die reddersrol te mogen spelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te leven in een wereld waarin wij redders als belangrijk achten, waarbij gelijkheid en de vanzelfsprekendheid van redden zonder dubbele agenda niet het eerste is dat in ons opkomt.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet te zoeken naar manieren om energie te trekken, maar simpel hier te zijn in mijn fysieke realiteit en daar tevreden mee te zijn.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zodra ik het redders personage zie binnen komen, even gas terug te nemen om te zien waar ik mee bezig ben.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zonder beloning een kind te kunnen ondersteunen wanneer het aangeeft dat het niet weet hoe te handelen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om 1 en gelijk aan een kind samen te ontdekken dat het kind wel die dingen kan die het denkt niet te kunnen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s