Dag 97 van 2555; maakt geven aan goede doelen mij tot een goed mens?

Dag 97 van 2555; maakt geven aan goede doelen mij een goed mens?  Goede doelen hier, goede doelen daar, collectebussen door de straat en goede doel programma’s op tv. Maar alle goedheid op een stokje, gaan wij het verschil maken met al die goede doelen? Word ik een beter mens als ik geef aan goede doelen? Waarschijnlijk wordt je door andere mensen in de maatschappij gelabeld als een goed mens, wanneer je geeft aan een goed doel. Maakt dat jou dan ook tot een goed mens?

 

Geven aan goede doelen is het afkopen van je zelfverantwoordelijkheid. De wereld van de goede doelen is 1 grote “goed gevoel” business. Dus wanneer we onze zelfverantwoordelijkheid afkopen met het geven aan goede doelen, dan voelt het alsof wij iets aan de problematieken waar de goede doelen voor staan, hebben gedaan. Dat is het goede gevoel, zo van “kijk ik denk aan de wereld om mij heen”.

 

Maar laten we mekaar nou geen mietje noemen en eens even in zelfoprechtheid kijken naar wat wij aan het doen zijn. Geven aan goede doelen is symptoombestrijding in het meest gunstige geval, want zeer weinig tot niets van onze euro gaat daadwerkelijk naar de doelgroep/onderzoek toe. Het ondersteunen van symptomen is gelijk aan het in stand houden van het probleem. Dus door te geven aan goede doelen houdt je het probleem instant waarvoor het goede doel “strijd”.

 

Bij kanker is b.v. een tumor, een symptoom van de aanwezigheid van kanker/kankercellen in het lichaam. Het verwijderen van de tumor kan als een bevrijding ervaren worden en een “goed gevoel” geven dat de kanker is aangepakt. De realiteit is echter anders, de kanker komt in welke vorm dan ook terug, omdat het in de eerste plaats nooit behandeld is.

 

Zo is het ook met goede doelen, het geven aan goede doelen is het verwijderen van de tumor en het instant houden van de oorzaak. Een mooi voorbeeld is Fair Trade als goed doel. Wat Fair Trade wil bewerkstelligen in derde wereld landen zou eigenlijk een vanzelfsprekendheid moeten zijn. Armoede, slechte hygiene, slechte gezondheidszorg en weinig educatie is niet een standaard waar wij allemaal aan zouden willen voldoen. Dus is dan de vraag waarom de derde wereld landen wel deze standaard mogen hebben en wij in de eerste wereld niet. Door een organisatie als Fair Trade worden alleen maar de symptomen bestreden en zullen de mensen daar nooit uitkomen op onze standaard van leven, dus houden we de armoede daar instant. De oorzaak is ongelijke verdeling van grondstoffen en geld wat je niet egaliseert door een beetje te geven.

 

Dus hoe gek het ook mag klinken, door te geven aan goede doelen sterven er meer mensen onnodig. Door niet meer te geven aan goede doelen en de goede doelen te laten stoppen en ons te focussen op gelijke verdeling van grondstoffen en geld in de wereld, zo spoedig als mogelijk, zal op het geheel gezien minder slachtoffers maken.

 

Dus komt de vraag weer terug op, maakt geven aan goede doelen mij tot een goed mens? Nee. Nu zou de vraag wat genuanceerder gesteld kunnen worden. Staan wij in dienst van het LEVEN als wij geven aan goede doelen? Nee. Goede doelen geven een goed gevoel om zo de ogen te kunnen/mogen sluiten voor wat er  echt gaande is in de wereld. Dat is misschien even niet leuk om te horen en ik zie mensen ook altijd meteen in pure reactie gaan als er wordt getornd aan hun goedheid. Maar het is duivels om op deze manier nog honderden, duizenden, miljarden jaren mensen aan de andere kant van de wereld te laten sterven en op zijn best een rot leven te laten leven, terwijl wij in overvloed leven. Dus sorry voor je als je erachter komt dat je toch niet zo jofel bezig bent, maar goede doelen is en blijft struisvogel politiek.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij schuldig te voelen als ik niet gaf aan goede doelen en dan gezien te zullen worden als een slecht mens.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet de boodschap helder over te kunnen brengen in het verleden waarom ik niet gaf aan goede doelen, omdat het gebaseerd was op gevoelens, waardoor het waarom niet helder was voor mij en ik het daardoor niet kon overbrengen op anderen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het zonde van mijn geld te vinden om te geven aan goede doelen wetende uit onafhankelijk onderzoek dat er erg veel aan de strijkstok blijft hangen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om gefrustreerd te zijn als ik niet kon uitleggen waarom ik niet gaf aan goede doelen en daardoor toch weer bang te zijn om als slecht mens gezien te worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij het normaal vinden dat sommige bevolkingsgroepen/naties het minder hebben dan ons, waarbij doneren/geven voor ons de oplossing is om ons geweten te sussen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij geloven dat wanneer we zo nu en dan eenbeetje geld geven of wat goederen dat het wel goed zal gaan met de minder bedeelden onder ons en ons niet te realiseren dat alleen gestructureerde en constante ondersteuning aan alle minder bedeelden een verschil zal maken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij bij het denken aan de minder bedeelden nooit bedenken dat het een vanzelfsprekendheid zou moeten zijn dat zij allen dezelfde levensstandaard zouden moeten hebben als wij, de beter bedeelden in de eerste wereld.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij mensen onnodig laten creperen door liever te doneren en het geweten te sussen dan structurele ideeën op tafel te leggen om gelijkheid in de wereld te brengen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij liever struisvogel politiek bedrijven dan werkelijk te kijken naar het daadwerkelijke effect van doneren/symptoombestrijding op de langere termijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij kwaad worden en aangebrand zijn als er aan onze goedheid wordt getornd als het gaat om onze sociale betrokkenheid met goede doelen, terwijl we niet willen kijken naar de consequenties van ons doneer gedrag.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij het zijn van een goed mens verwarren met een goed gevoel waarbij het goede gevoel een dekmantel is van het sussen van het geweten dat best weet dat wij niet goed bezig zijn, maar het goede gevoel niet willen opgeven om vervolgens te moeten zien dat wij mensen zijn die niet in dienst staan van het leven, maar in dienst staan van egoïsme.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij okay zijn met het in stand houden van de problemen in de wereld zolang wij ons leven maar kunnen voortzetten en gezien worden als nobele mensen die geven om een ander.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij zo naïef zijn dat wij willen geloven dat met het geven van een beetje geld wij wereldproblematieken kunnen aanpakken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij niet willen weten hoe goed wij het hebben ten opzichte van de minder bedeelden in de wereld en zo ook niet willen kijken naar oplossingen die worden aangedragen om radicaal met ongelijkheid in de wereld korte metten te maken.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om bewustzijn te blijven verspreiden over de kwaadaardigheid die zit in goede doelen om zo een Gelijkheids Geld Systeem te introduceren als alternatief op de huidige situatie die klaarblijkelijk niet werkt.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen frustratie te ervaren als mensen op hun tenen zijn getrapt als zij ontdekken dat ze misschien niet zo goed/geweldig zijn dan ze zelf willen geloven als het onderwerp goede doelen op tafel komt.

Advertenties

Dag 96 van 2555; een leugentje om “bestwil” is niet de wil om het beste voor te hebben met de ander

Dag 96 van 2555; een leugentjes om "bestwil" is niet de wil om het beste voor te hebben met de ander  Ik zat op een bankje in een aangelegde tuin, na het hele tuinen complex verkent te hebben van een hotel dat voor open monumenten dag was opengesteld voor het publiek. Het was een leuk punt om even uit te rusten en voorbijgangers hun route door de grote tuin te zien maken. Van een hoger gelegen stukje af kwam een gezin naar beneden, vader, moeder en twee jonge kinderen. Zij keken welke richting zij op zouden gaan, liepen een stukje naar links om weer terug te keren en vervolgens langs mijn bankje richting de vijver te lopen. Eén van de kinderen vroeg waarom zij niet verder naar links wandelden, waarop de moeder antwoordde: daar mogen we niet komen want daar logeren mensen en dat is niet opengesteld voor het publiek. Waarop ik even achter mijn oren krapte, want het was een pad als alle andere paden in de tuin en open voor het publiek. Het kind zij : “oh” , en liep braaf achter zijn ouders aan.

Dit is maar een eenvoudig voorbeeld van hoe wij onze kinderen voorliegen gevoed door angsten die in ons zijn/leven. Het punt is dat deze woorden door de moeder niet in zelfoprechtheid zijn gesproken, het was de stem van de angst, die sprak. De stem van de angst die nu geworteld wordt in het kind. Wanneer het kind gelijksoortige situaties in zijn leven gaat tegen komen dan zal het de stem van de angst geplant door zijn moeder in zijn hoofd/mind horen en daar dan ook op handelen. Het is het overzetten van angsten die niet in relatie staan met de fysieke werkelijkheid (zoals angsten nooit zijn ) die zo generaties lang mensen in de ban van angsten houdt die zij zelf niet eens zullen begrijpen wanneer zij in zelfoprechtheid kijken naar deze angsten.

Hoe onschuldig deze leugentjes om “bestwil” ook mogen lijken het brengt consequenties in de toekomst die generaties lang doorgaan, die wij in 1 adem kunnen stoppen als wij zelfoprecht kunnen/willen zijn en kunnen/willen zien dat we de stem van de angst, de mind, blindelings volgen, zonder dat wij zelfverantwoordelijkheid nemen en zonder te willen/kunnen zien dat wij de slaaf van deze angst zijn en zo dus gelimiteerd door ons leven gaan.

Iedereen heeft wel eens als ouder of als mens kinderen dingen verteld die niet in relatie tot de werkelijkheid waren, maar in relatie tot angsten die in je leefden die je accepteerde en toestond te bestaan. Aangezien je vaak niet de directe consequenties ziet van het delen van deze angsten, maakt dat het nog niet tot iets onschuldigs zonder consequenties. Kijk maar eens in je eigen leven waar mensen dingen aan jou als kind vertelden die een compleet eigen leven in je hoofd/mind zijn geworden en als volwaardig argument gingen meetellen voor de beslissingen die je nam in je leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verhalen verteld en gevoed door angst van volwassenen te geloven en in mijzelf op te nemen als waarheid, om zo deze angst naar de oppervlakte te laten komen in soortgelijke situaties en niet te handelen vanuit zelfverantwoordelijkheid/gezond verstand/ in het belang van een ieder, maar te leven/handelen vanuit de angst van de ander.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij af te vragen hoe ik aan bepaalde angsten kom die aanvoelen als vreemd en niet verklaarbaar met directe herinneringen en mij niet te realiseren dat  deze angsten de angsten zijn die ik heb geaccepteerd en toegestaan in mij te leven die door volwassenen zijn overgedragen aan mij.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te handelen op angsten die overgedragen zijn van volwassenen op mij als kinden en mij achteraf realiseer dat die angsten niet van mij zijn, waardoor ik in separatie naar die angsten kijk als “niet van mij”, terwijl ik ze mijzelf eigen heb gemaakt door de angsten in mij te accepteren en toe te staan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven in de angsten die door volwassenen zijn overgedragen op mij en geen vragen te stellen, maar mee te gaan op de golven van de angst.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om gedreven door mijn eigen angst dingen te vertellen aan mijn kinderen/kinderen en mij niet te realiseren wat de gevolgen hiervan voor deze kinderen zullen zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de woorden die uit mijn mond komen niet in oprechtheid uit te spreken waardoor ik angsten heb overgebracht op kinderen om zo een cyclus van angst in stand te houden en mijn handen vervolgens te kunnen wassen in onschuld door niet naar binnen te kijken in zelfoprechtheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn angsten als echt te beschouwen en zo te gebruiken in mijn benadering naar kinderen toe en te denken dat ik het beste voor had met de kinderen en mij niet te realiseren dat deze zogenaamde goede bedoelingen voor meer consequenties zullen zorgen dan ik mij kon voorstellen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het overdragen van angst op kinderen niet als iets bewust te beleven om zo het weg te kunnen stoppen en mij er niet verder zorgen om hoef te maken, in de trant van; wat je niet ziet dat is er niet.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat met het overdragen van angsten op kinderen ik generaties lange angsten in stand houd en de vooruitgang van de fysieke werkelijkheid dwarsboom uit onwetendheid en het niet nemen van zelfverantwoordelijkheid in zelfoprechtheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te veranderen door het instant houden van angsten die in mij zijn geplaatst door volwassenen, die ik vervolgens als volwassenen weer heb doorgegeven aan kinderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij leugentjes vertellen aan kinderen zonder ons af te vragen wat de impact van onze woorden gesproken in onoprechtheid teweeg brengen bij de volgende generatie en ons vervolgens af te vragen hoe de volgende generatie kan zijn zoals hij is en ons te distantiëren van deze generatie die is gevormd door de angsten die uit onze monden kwamen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij door angst gedreven communiceren met kinderen en wij ons verbazen als deze kinderen hun leven vervolgens inrichten met deze angsten als basis en wij niet willen zien hoe onze angsten door de volgende generatie geleefd worden en in de realiteit worden gebracht om vervolgens op de volgende generatie kinderen over te zetten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij een leugentje om “bestwil” gebruiken om niet oprecht te hoeven zijn en niet te hoeven kijken naar de basis van deze leugen die bijna altijd gefundeerd is in angst, die wij zijn geworden als vlees geworden angst en zodoende niet meer echt van onecht kunnen onderscheiden.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de woorden die ik spreek tegen kinderen en volwassenen woorden zijn die niet gebaseerd zijn op angst, maar een expressie zijn van mij in het moment.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn angsten onder de loep te blijven nemen zodat mijn woorden puur en in zelfoprechtheid gesproken kunnen worden zonder verder besmetting van mijn fysieke realiteit.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om nooit meer kinderen in hun onschuld tot mijn slachtoffer te maken van mijn niet aangepakte angsten die ik als ongeleid projectiel op hen afvuur om hen te sturen/manipuleren om zo mijn angst zelf niet meer te hoeven ervaren door hen heen en dat dan opvoeden/scholen te noemen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zoeken naar manieren waarop ik kinderen kan laten zien hoe het leven in elkaar zit, middels het zijn van een levend voorbeeld en een zuivere expressie van mijzelf vrij van angsten.

Dag 95 van 2555; dood wil ik nog niet

Dag 95 van 2555; dood wil ik nog niet  Heb jij wel eens nagedacht over wat dood/sterven voor jou betekent en dan bedoel ik niet de fantasieën over wat er na de dood met je gebeurd, maar welke angsten dood/sterven nu in je fysieke bestaan bij je losmaakt? Het is eigenlijk heel interessant om eens bij de angst voor de dood, jou dood, stil te staan. Toen ik keek naar wat voor angst de dood bij mij opriep merkte ik dat het niet zo zeer over de dood op zich ging maar meer over het niet meer kunnen verder leven, het mislopen van al die dingen die nog hadden kunnen gebeuren in mijn leven. Een soort van schuldgevoel over het niet meer kunnen door leven, het abrupt afgesneden worden van de fysieke realiteit, maar nog geen afscheid kunnen nemen, omdat nog niet alles is gedaan.

 

De ervaring van dood gaan die het dichts bij een doodservaring komt waren mijn hyperventilatie aanvallen, waar ik voor een seconde dacht dat het mijn einde was, door de ervaring/geloof van het hebben van te weinig lucht. Waar ik letterlijk in mijn mind vocht tegen het binnen gezogen worden in een zwart gat en mij in die secondes mijzelf zag tegen houden met mijn armen om niet in het zwarte gat gezogen te worden. Met tegelijkertijd het schuldgevoel dat ik niet dat gedaan had /kon doen om te voorkomen dat ik erin gezogen werd. Nee het is nog niet mijn tijd, was wat door mijn hoofd speelde.

 

Dus dood gaan staat voor mij gelijk aan een gemiste kans, een gemiste kans die ik kreeg in het fysieke, maar die ik vershitte en daardoor ontwikkelde ik een schuldgevoel. Waarbij het ouder worden fysiek en mentaal alleen maar uiterlijkheden/ornamenten zijn die bevestigen dat mijn tijd begint te dringen.

 

Hoe vaak zie je niet dat oude mensen zo weinig geduld en tijd kunnen opbrengen. Zij manifesteren hun gevoel van de tijd is op en ik moet nog zo veel. Laatst liep ik in de stad, een moeder en een dochter liepen voor mij, aan de andere kant van de straat als tegemoet komend verkeer reed een oude dame in een scootmobiel. De oude dame besloot dat zij links af wilde gaan, recht op haar doel af en reed praktisch op de moeder en de dochter in. De oude dame week niet van haar doel af om de kortste route te nemen en schold de moeder en de dochter uit voor het niet snel genoeg aan de kant springen terwijl de oudere dame geen gas terug nam. Dat is hoe wij in het leven staan naarmate we ouder worden moeten er 5 minuten in een minuut en gaan we staan schelden en voordringen bij de kassa in een winkel. Alles voor de angst voor de dood en dat we niet op tijd zullen zijn en ook maar iets zullen missen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn voor de dood.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn voor de dood en daardoor mijn leven te zien als een gemiste kans.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een gemiste kans te laden als negatieve energie en dus de dood te laden als negatieve energie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om altijd efficient te willen zijn om zo geen gemiste kans te ervaren en de dood denkbeeldig uit te stellen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om dood gaan als slecht te labelen uit een schuldgevoel dat ik er niet alles aan gedaan heb om niet dood te gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat we allemaal komen en gaan in deze fysieke realiteit, dus gaan is niet minder dan komen en komen niet meer dan gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om nog niet te willen sterven omdat IK nog niet alles heb gedaan wat ik WILDE doen en mij in datzelfde verlangen te separeren van mijzelf en het leven en dus in feite al dood als levende ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat wanneer ik een leven lang spendeer aan de angst voor de dood ik nooit geleefd kan hebben in mijn fysieke realiteit.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om dood als slecht te labelen en met pijn te associëren wat ik ook als slecht label en zo de angst ontwikkel om niet dood te willen gaan en veel pijn te lijden, omdat dat synoniem voor mij staat aan opzettelijk een kans te missen en er niet alles aan gedaan te hebben om mijn kans ten volste efficient te benutten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat het mijn tijd nog niet is maar mij niet te realiseren dat het op die manier nooit mijn tijd zal zijn, terwijl ik de consequenties moet lopen van de vruchten die ik gezaaid heb.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een samenleving waarin ouderen tot de manifestatie van ongeduld verworden en over lijken gaan om er zelf niet 1 te worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een samenleving waarin wij als gedesoriënteerde mieren door elkaar heen lopen om onszelf niet te hoeven ervaren als gemiste kans en zodoende de dood als een straf te zien voor een nutteloos leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een samenleving waarin wij allemaal op zoek zijn naar onze “one minute walk of fame”, om zo onsterfelijk te worden en de dood te kunnen ervaren als niet definitief uitgesneden te worden uit de fysieke realiteit, maar door te leven in de gedachten/herinneringen van anderen en de dood niet als eind punt te ervaren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een samenleving waarin wij zeggen dat geboorte en dood bij het leven horen, terwijl wij een geboorte bejubelen en de dood betreuren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een samenleving waarin diegenen die dichter bij de dood komen niet meer meetellen in de maatschappij  en al dood gezwegen worden alvorens zij daadwerkelijk sterven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een samenleving waarin wij een hiernamaals fantaseren om zo te vergoedenlijken dat wij geen schuldgevoel hoeven te hebben voor het feit dat wij sterven en nooit hebben gestaan als en in het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer de fysieke angst om meegezogen te worden in het zwarte gat te ervaren als, nee nu nog niet!, en de dood te ervaren als iets dat bij het leven hoort en altijd zal plaatsvinden.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn leven niet meer te labelen als een gemiste kans, maar in plaats daarvan de kansen te zien en te nemen en geen “tijd te verliezen” aan schuldgevoelens die alleen reëel zijn in mijn mind.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te leven en mijzelf niet te separeren van het leven om zo te ervaren wat leven is en niet als een dode door het leven te gaan wegterend door schuldgevoel en “wat als…” om zo nooit mijn moment te pakken en nooit te leven.

Dag 94 van 2555; de stem van de adem is leven

Dag 94 van 2555; de stem van de adem is leven Het “dralende” personage dat zelf-sabotage accepteert en toestaat.

 

Gisteren zijn wij als gezin dan eindelijk begonnen met onze waterstofperoxide kuur. De H2O2 was al lang in huis, maar ik draalde met het vinden van gedistilleerd water, flesjes, pippetjes en weet ik wat al niet meer. Ik zag het mijzelf doen dit dralen, maar wilde er de vinger niet opleggen waarom ik dit deed.UIteindelijk hebben we op aanraden van anderen een Brita waterkan online gekocht en flesjes en pipetten bij de apotheek. Vervolgens wilden we de verschillende sterkten H2O2 in de flesjes doen en weer was ik aan het dralen net als mijn partner, er ging zo weer een week overheen voordat we dit voor mekaar maakten.Toen ik op een ochtend besloot het hele project maar eens aan te pakken, bleek het allemaal niet zo ingewikkeld en moeilijk als dat ik het had gemaakt.

 

Mijzelf langer verstoppen achter het dralen was dan ook niet meer mogelijk na de eerste dag van de kuur en ik besloot om toch eens te kijken wat hier gaande was. Waarom boycotte ik dat wat ik had voorgenomen te doen? Een kuur die alleen maar voordelen zou bieden voor mijn huidige leven, waarom zou ik daar de boot afhouden? Ik kon maar 1 ding bedenken, de kuur zal korte metten maken met mijn candida albican en zal door meer zuurstof in mijn bloedbaan mijn weerstand verhogen. Dat is precies wat ik nodig heb en toch wilde ik mijzelf dat niet geven, door te dralen met de start van deze H2O2 kuur. Dat is zelf-sabotage om mijzelf dat te ontzeggen wat mijn fysieke lijf ondersteunt en versterkt en dat is onacceptabel.

 

Dus na nog iets verder te spitten moest ik concluderen dat er voor mij energie valt te halen uit het feit dat ik te kampen heb met candida albican en een fragiel afweersysteem. En inderdaad het hebben van de candida albican geeft mij een gegronde reden om het dieet te volgen wat ik doe, zonder al te veel vragen van anderen als zij voor een voldongen feit komen te staan wanneer uit eten aan de orde is. Als ik zonder reden suiker/gist/gluten/cafeïne vrij zou leven dan zou men dat anders kunnen opvatten en moet ik van alles uitleggen waar ik geen zin in heb, alsof ik geen dieet kan volgen als anderen het daar niet mee eens zijn. Dus geef ik teveel om wat anderen denken en kijk ik niet eerst naar wat mijn lijf nodig heeft, maar creëer ik liever problemen in mijn mind over hoe ik anderen overtuig dat wat ik doe goed voor mijn lijf zorgen is. Hoe moeilijk kan ik het maken! En zou ik stoppen met dit dieet waar ik mij zo goed bij voel?

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door dralen mijzelf te saboteren als het gaat om wat het beste voor mijn lijf is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zelfsabotage als acceptabel te zien en een rechtvaardig middel om dat wat ik niet wil zien in zelfoprechtheid te doen vervagen met zelfsabotage.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn lijf als minder te zien dan allerlei zaken die ik bekokstoof in mijn mind om in separatie van mijn lijf niet te zien dat het aandacht nodig heeft.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de H2O2 kuur te vrezen als zijnde een middel om mijn aandoening weg te nemen die mij positief energetisch laadde en zo door mijn mind te volgen als belangrijke raadgever, de positieve energie te verkiezen boven de kuur voor mijn lijf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat het doen van een niet alledaags dieet een algemeen geaccepteerde reden nodig heeft die het kracht bijzet en legitiem maakt voor mijzelf door de ogen van de anderen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het zorgen voor mijn lijf af te laten hangen van wat geaccepteerd is en wat niet geaccepteerd wordt door de samenleving naast mijn opinies over wat de samenleving zal denken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vrezen dat ik mijn leven lang een dieet moet volgen, ondanks dat ik mijn dieet prettig vind en goede resultaten ermee boek wat betreft mijn lijf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om dralen in het algemeen te gebruiken om een situatie, mijzelf of beiden te saboteren wanneer ik vrees dat een situatie in de werkelijkheid zal uitwijzen/bewijzen dat ik niet zo’n goed mens ben als ik hoop en mijzelf d.m.v. dralen manipuleer tot aan zelfsabotage.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te hopen dat mijn partner het wel zou oppakken om dingen in orde te maken om met de kuur te beginnen en er niet bij stil stond dat ook hij aan het dralen was.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zelfsabotage als zelfondersteuning te willen zien om zo niet de mate van separatie waarin ik en mijn lijf zich bevinden te hoef ervaren en zodoende er ook niets aan hoef te doen, want wat ik niet zie dat is er niet.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in een wereld te participeren waarin iedereen dagelijks zichzelf saboteert en wij het gewoon zijn gaan vinden en niet willen luisteren naar de adem die ons leven schenkt die ons duidelijk zegt dat het lijf eerst moet komen want zonder lijf zijn wij niet meer deel van deze fysieke realiteit en staan wij buiten spel.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te vertrouwen op mijn lijf en mijn lijf die zorg te geven die het nodig heeft en niet te vertrouwen op de gedachten die zelfsabotage recht praten.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen energie meer te halen uit het feit dat mijn aandoening mij een vrijbrief geeft voor het doen van een dieet, maar dat te doen wat goed voor mijn lijf is en daardoor in het belang van een ieder is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te bekijken door te zien wie ik ben in het moment in elke adem met wat hier is en niet mijzelf te bekijken door de ogen van een ander om zo zelfsabotage boven het belang van een ieder te stellen en totaal uit het oog te verliezen dat mijn lijf mijn ticket is voor mijn verblijf op aarde.

Dag 93 van 2555; ik ben geen ballerina

Dag 93 van 2555; ik ben geen ballerina  Het “man/vrouw” personage

Buiten voor op het straatje werd een spelletje met de 6 jarigen gedaan. Een buurvrouw had de kinderen een opdracht gegeven om uit te voeren, dingen zoals 3x springen op het gras, hardlopen, rondje om de boom enzovoorts. Op een bepaald moment raakten de ideeën voor opdrachten een beetje op en zei deze buurvrouw draai als een ballerina. Waarop de jongens zonder na te denken een pirouette draaiden, waarbij 1 jongetje zich toch niet zo cool voelde bij deze opdracht. Vervolgens gaf de buurvrouw een cijfer voor de pirouette die ze hadden gedaan en allemaal kregen ze een 10. Waarbij het ene jongetje furieus werd en zei dat hij het slecht had gedaan en een onvoldoende had verdiend, hij was geen goede ballerina deelde hij mede. De buurvrouw deed er een schepje bovenop en zei dat hij het echt verdiend had en misschien wel de beste van allemaal was. Het jongetje begon te stampvoeten en werd echt kwaad, hij liep op de vrouw af en deed net of hij iets uit haar handen rukte en verscheurde vervolgens dit iets. Hij zei dat hij de 10 had gepakt en verscheurd en dat er geen reden meer was om te zeggen dat hij een 10 had of goed was in ballet. Ik keek ernaar en realiseerde mij dat  het zijn van een jongetje of een meisje los van je geslacht ook een personage is dat volledig door het ego instand wordt gehouden en bewaakt.

Het doet er niet toe of je als meisje het personage van jongen hebt of omgekeerd of dat wat bij je geslacht hoort, want het zijn geen gedragingen die horen bij wat hier is in het moment. Hier in het moment ben je man of vrouw bepaald door je geslacht, het personage man/vrouw is afhankelijk van gevoelens en emoties.

Zo had ik als 9-jarige ineens heel kort haar, ik had nog geen vrouwelijke uiterlijke kenmerken en droeg altijd broeken. De meeste mensen die mij niet kenden hielden mij voor een jongen en dat vond ik erg. Want naast het feit dat ik een vrouw door geslachtsbepaling ben, voelde ik mij ook vrouw als het vrouw personage en dat was de emotie die geraakt werd. Zoiets gaat er best heftig aan toe in de zin van emoties en gevoelens. Ik liet mijn haar weer lang groeien om deze “vernedering” van aangezien te worden als jongen nooit meer te hoeven meemaken.

Maar hoe komen we aan dit soort ideeën/personages? Door onze opvoeding en hoe meer onze rol als man of vrouw bevestigd wordt des te meer  wij in dit personage worden geduwd. Daarnaast spelen school, tv en commercie ook nog eens in op dit pril gevormde personage en is het cirkeltje rond. Op deze manier zijn we een consument gedreven door ons man/vrouw personage en zullen we alles wat ons begeert kopen om te benadrukken dat we een vrouw/man personage zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat wanneer ik kort haar heb en weinig vrouwelijke kenmerken ik voor een jongen wordt aangezien en dat dit gevoel van onjuist worden aangekeken voor een ander geslacht consequenties heeft voor mijn fysieke realiteit, terwijl ik mij niet realiseer dat door mee te gaan in dit gevoel van niet juist te worden aangesproken ik juist fysieke consequenties manifesteer.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om spijt te hebben van het afknippen van mijn haar nu ik voor een jongen wordt aangekeken wat frictie geeft met het gevoel van het zijn van een meisje en mij niet te realiseren dat het mijn geslacht niet kan veranderen ik ben een vrouw en ik blijf een vrouw ook als ik verkeerd wordt aangesproken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om anderen te beschuldigen van het mij aan te spreken als jongen wat niet strookt met het beeld dat ik van mijzelf heb als meisje en wat dus frictie in mijn mind geeft en een naar gevoel alsof er iets niet juist is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te willen zien als een meisje door het gevoel dat ik in mijn jeugd heb opgebouwd door bevestigt te worden in mijn vrouw zijn vanuit familie en samenleving.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als twintiger mijzelf zeer vrouwelijk te kleden om zo mijzelf te bevestigen in mijn vrouw zijn en een zekere vorm van energie daaruit te halen als een beloning voor de bevestiging van mijn vrouw zijn. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te handelen vanuit deze energetische lading en aandacht zocht bij het mannelijk geslacht om weer bevestigd te worden in mijn vrouw zijn/vrouw personage.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf een bepaalde rol in de samenleving toe te delen op basis van het vrouw personage gevormd door opvoeding en maatschappij.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om naast het feit dat ik vrouw ben mij vrouw te voelen en daar allerlei ideeën en opinies aan te hangen om vervolgens daarop te handelen in mijn fysieke realiteit.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij nooit te hebben gerealiseerd dat ik kan zijn in mijn vrouw lijf zonder een vrouw/man gevoel daaraan toe te voegen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat wij kinderen door speelgoed/opvoeding/tv/samenleving in het hokje man of vrouw duwen waardoor er een personage ontstaat als een extra identiteit naast ons fysiek geslacht wat frictie oplevert als het gevoel van het kind niet resoneert met het geslacht dat het heeft.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat commercie bedoeld is om ons te bevestigen in ons man/vrouw personage om zo druk op ons uit te oefenen om bepaalde zaken aan te schaffen/ te willen hebben/te begeren om onszelf goed te kunnen voelen zonder bezig te zijn met onze fysieke realiteit en wat hier is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het ego profijt heeft bij het instand houden van dit man/vrouw personage om zo onszelf energetisch in de mind te houden en te verwijderen van onszelf om ons in separatie van onszelf waar te nemen als een observeerder van ons eigen leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik een vrouw ben met de bijbehorende kwaliteiten en mij dan ook schuldig te voelen wanneer ik niet voldoe aan die kwaliteiten die door geld bepaald zijn ontstaan in de maatschappij die mij indoctrineerde als kind.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik mijn benen scheer omdat ik denk dat zoiets vrouwelijk is terwijl het een slimme manier is om mij spullen te laten aanschaffen om mijn benen te scheren en de zachtheid van een vrouw te weerspiegelen met sexy gladde benen, een beeld waar ik nooit bij nadacht maar gewoonweg volgde omdat ik dacht dat ik een vrouw was als een plaatje/imprint gestuurd door geld.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik mij presenteer als plaatje van een vrouwspersonage dat niets te maken heeft met het vrouwslijf waar ik me in bevind.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar vrouwen door het leven gaan als reclameborden plaatjes totaal bepaald door geld en commercie en dat als hun echte zelf beschouwen wat niets te maken heeft met de fysieke kwaliteiten die bepalen of we vrouw of man zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij kinderen opvoeden als jongens of meisjes personages en ons niet realiseren dat wij zo onze kinderen separeren van henzelf en onze kinderen een start in het leven geven die bestaat uit frictie enkel en alleen omdat wij het plaatje van ons kind als man/vrouw personage zo schattig vinden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij totaal verwijdert zijn van ons lijf als fysiek lijf en alleen door een bril van fantasie en personages naar onszelf als man of vrouw kunnen kijken, omdat we klaarblijkelijk niet genoeg hebben aan een lijf van vlees dat schreeuwt om aandacht wat wij niet honoreren, omdat het niet in het plaatje past wat wij als personage hebben van ons lijf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij verdrietig te voelen over de mate waarin ik/wij ons hebben verwijdert van ons lijf, het lijf dat ons enige instrument is dat ons leven op aarde mogelijk maakt, wat wij misbruiken en negeren totdat het ziek wordt en dan gezien kan worden als last en beperking, maar altijd in separatie van onszelf en ondergeschikt aan de mind.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te zien als mens/levend wezen dat in een vrouwslijf op aarde functioneert, maar dezelfde aandacht nodig heeft als een manslijf, als eenheid met het fysieke op aarde.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om afstand te doen van mijn vrouw personage en anderen niet langer te bevestigen in hun man/vrouw personage.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om anderen te laten zien dat een man/vrouw personage niet nodig is en alleen maar limiteert en geld gedreven is  en ons weerhoudt om dat te doen wat in het belang van een ieder is.

Dag 92 van 2555; een bosje verzoening

Dag 92 van 2555; een bosje verzoening  Het “altijd eerlijk” personage

Vandaag binnen een ruime week tijd had ik een tweede ontmoeting met mijn schoonouders na een dikke 6 jaar strijd en ruzie. Mijn schoonmoeder had zich afgelopen zaterdag uitgenodigd om bij ons op visite te komen en ik ben bewust op dit verzoek ingegaan om te zien hoe ik kon staan ten opzichte van hen binnen mijn fysieke realiteit. Toen zij aankwamen hadden zij een enorme bos met bloemen mee die ik overhandigd kreeg. Nooit heb ik snijbloemen in huis, behalve toen ik mijn huis in de verkoop had om het acceptabel gezellig te maken voor potentiële kopers.

Een bos snijbloemen in huis staat voor mij gelijk aan mishandeling van leven. Eerst worden de bloemen op het land losgesneden van het leven om vervolgens in de winkel en later in iemands huis te mogen verleppen, een langzame dood te sterven, terwijl wij het publiek, alleen maar geven om het plaatje dat een bos bloemen presenteert.

Dus een grote bos mishandeling werd mij overhandigd als verzoening. Hetzij om een schuldgevoel af te kopen of hetzij om te denken dat met bloemen we gewoon weer op dezelfde voet verder te kunnen als velen jaren terug. In ieder geval is de bos bloemen een soort van stop in je mond om vooral niet te spreken over wat er is gebeurd en hoe niet meer te laten gebeuren wat gebeurd is. Ik heb dat eerder wel geprobeerd erover te spreken, maar dat was olie op het vuur, dus nu rest mij nog het zijn van een levend voorbeeld en het stellen van mijn grenzen in het belang van een ieder.

Bij het krijgen van de bos bloemen schoot door mij heen, als het “altijd eerlijk” personage, dat ik moest zeggen dat ik niet van een bosje mishandeling gediend ben. Ik voelde de drang om het te zeggen of om te vragen of ze ooit wel eens bloemen bij mij in huis hadden gezien. Ik wilde eerlijk zijn en een schone nieuwe start maken met hen. Ik nam wat gas terug en probeerde te zien wat hier was in het moment. Is eerlijkheid wel zelfoprechtheid ging door mij heen. De drang om in eerlijkheid te spreken voelde ik als een energetische ervaring en deze drang wilde niet zien dat mijn schoonouders een bos bloemen niet interpreteren als een bos mishandeling. Wellicht hadden zij dan geen bloemen gekozen voor hun verzoeningsactie. Dus de vraag die mij reste was, heeft het nut in het belang van een ieder om te zeggen dat ik liever die bloemen niet had gekregen? Ik besloot dat deze eerlijkheid geen zoden aan de dijk zou zetten, maar alleen maar onbegrip en een voedingsbodem tot nieuwe wrevel zou geven. In zelfoprechtheid kon ik zien dat met dit eerlijk zijn ik mijn gram wilde halen en vanuit ego mijn schoonouders op hun nummer wilde zetten om te laten zien dat ik meer ben en beter nadenk over wat ik doe. Dus dat was geen optie en zette ik de bloemen in een grote glazen bak die ik voor vele zaken gebruik, behalve bloemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om op de drang om altijd eerlijk te zijn te willen handelen als iets dat ik niet kan onderdrukken en dat sterker voelt dan mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat eerlijkheid niet altijd zelfoprechtheid in het belang van een ieder inhoud en daardoor en dekmantel van het ego wordt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in het “altijd eerlijk” personage en mij te vereenzelvigen en te definiëren door dit personage.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vanuit ego te handelen en het dan eerlijkheid te noemen om recht te strijken wat nier recht is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te overwegen om een zet te doen vanuit eerlijkheid, zodat ik mij meer en beter kan voelen dan mijn schoonouders.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te overwegen om in een polariteit van meer en minder met mijn schoonouders te stappen, terwijl ik al weet dat  deze participatie tot niets anders leidt dan consequenties.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor deze consequenties omdat ik ze al gelopen heb in mijn realiteit en dit niet nogmaals wil meemaken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te overwegen om opnieuw frictie tussen mij en mijn schoonouders te bewerkstelligen met eerlijkheid die niet oprecht is maar alleen ego ondersteunend is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat anderen een bosje bloemen geven als iets sociaal acceptabels te zien en niet zoals mij als een bosje mishandeling.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om anderen die niet zien in wat voor staat de wereld zich verkeerd te willen opvoeden door hen feiten door hun strot te drukken die zij nog niet willen/kunnen zien.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen onnodige frictie tussen mij en mijn schoonouders te creëren dat niets anders voed dan mijn ego.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om anderen niet voor te schrijven dat zij geen bloemen in huis mogen zetten, maar simpel en alleen een voorbeeld te zijn in het niet neerzetten van bloemen in huis.