Dag 107 van 2555; huisje, boompje, beestje

Dag 107 van 2555; huisje, boompje, beestje  Waar we in Italië in een armoedige huursituatie zaten met weinig tot geen inkomen, gingen we bij onze remigratie over tot een vast inkomen en een duur huurhuis. Het dure huurhuis was geen echte keuze maar een gevolg van aangewezen zijn op de private huurmarkt in een stad die je niet kent. Al direct voelden we de huur redelijk huishouden in onze portemonnaie. Dus zoekende naar een oplossing c.q. meer wenselijker situatie, stonden we voor de keuze om kleiner en goedkoper te gaan huren of te kopen. Daarbij komt dat bij koop mijn schoonfamilie bij zou springen, dus de optelsom was snel gemaakt, we gingen kopen.  Alleen al bij dat besluit ging er van alles in mij om. We waren naar Italië vertrokken om los van de matrix te kunnen leven, we hebben 6 jaar zonder hypotheek geleefd, moesten we ons dan nu weer vol in de matrix storten? Maar de matrix is overal wanneer je weer gewoon verdiend met een vaste baan en je allerlei verplichtingen financieel hebt waar je niet onderuit komt, dat is inherent aan een moderene samenleving zoals die in Nederland.

 

Ik ben de huizen markt in onze woonplaats gaan bestuderen, hoe lang staat er iets te koop, wat wordt er gevraagd, hoeveel zakt men met prijzen etc. We hebben in totaal 5 huizen bekeken. Van een uitgewoond huurhuis dat in de verkoop kwam tot aan een twee-onder-èèn-kap uit 1928 dat nog degelijk is gebouwd. Uiteindelijk zijn we gevallen voor het huis uit 1928. Op een landelijke open huizendag zijn we binnen wezen kijken en hebben gevraagd of wij de dag erop nogmaals mochten kijken en dat mocht. We hebben een technische keuring laten doen door een familielid die daartoe instaat is. Ja, en toen was het tijd om te zeggen of wij op het huis een bod wilden doen.

 

We kregen adviezen van uiteenlopende mensen, waarbij opviel hoe makkelijk zij vertelden hoe wij de vraagprijs omlaag konden krijgen tot woeker prijzen. Hier geldt waarschijnlijk, de beste stuurlui staan aan wal. Er werden hier prijzen genoemd die iemand nog niet zou accepteren voor een rijtjeshuis. We hadden besloten geen makelaar in de handen te nemen en het bieden zelf te gaan doen. We hebben heel wat gepraat, gewogen en gewikt. We stelden een bodemprijs die wij reëel achten gezien de markt en wat het huis te bieden heeft. Dat is niet eenvoudig, eerst moet je van je emoties/gevoelens/angsten af om in het belang van een ieder te komen tot het eerste bod en al voor ogen hebben tot hoever je uiteindelijk zal gaan. Het bieden heb ik op mij genomen en het uitzetten van het traject om die vervolgens met mijn partner door te spreken. In 3 keer heen en weer bieden kwamen we tot een koopafspraak. Bij mijn laatste tegenbod heb ik ook vermeld dat het een laatste bod was, het duurde 1,5 dag voordat er een reactie terug kwam en dat was het moment dat er toch een angst doorsijpelde van “wat als ze nee zeggen?”. Ik voelde van alles binnenin mij in beroering, maar ik herstelde mij door simpel te kijken naar wat er was in dat moment en dat een ja of een nee niets uitmaakte in grote lijnen. Ik zou blijven doorademen en mijn leven zou evenzogoed doorgaan. Toen we hoorden dat wij de eigenaren van het huis zouden worden was ik tevreden, tevreden met mijzelf en tevreden met mij en mijn partner in de zin van samenwerking. Het was niet een moment van euforie die volgde op een gestresst wachten en als het ware een dip in energie. Die energie had ik weggewerkt en dat wat overbleef was ik en ik ervoer tevredenheid met de situatie in dat moment en dat was het, het leven gaat door…

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het kopen van een huis te zien als het binnengaan in het web van de zwarte weduwe en mij niet te realiseren dat ik alleen kan deelnemen aan de matrix als ik deel benvan de matrix en mij niet separeer.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om financiële verplichtingen aan te gaan door eerdere ervaringen van geldgebrek te projecteren en zo op voorhand angst te hebben voor iets dat nog niet heeft plaatsgevonden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het kopen van een huis als iets groots te zien, terwijl het niet anders is als het kopen van andere zaken, er zijn alleen wat meer nullen mee gemoeid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om terug te vallen in oude angsten omtrent geld en daardoor zelfs te overwegen om niet te kopen ook als het de meest optimale optie is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat ik de verkopende partij tekort doe en daardoor moeite heb om te komen tot een openingsbod waar ik achter kan staan in zelf oprechtheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om op basis van gelijkheid de koop af te willen sluiten terwijl het makelaarsspel van huizen verkopen niet is gebaseerd op gelijkheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet matrix conform het huis te willen kopen buiten de makelaar om en mij niet te realiseren in dat moment dat zoiets zou betekenen dat ik het systeem een loer zou draaien wat uiteraard niet zonder consequenties zal gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf boven de matrix te stellen bij de aankoop van een huis en mij niet te realiseren dat de matrix dat niet laat gebeuren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een moment van energetische onstabiliteit te ervaren terwijl ik wacht op het uiteindelijke antwoord van de verkopende partij en voor een moment mijzelf naar binnen toe gezogen voel terwijl ik wordt  opgeslokt door emoties en gevoelens die voor mij nog onbekend zijn in dat moment maar wel voelbaar aanwezig.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te laten opslokken door deze emoties en gevoelens van onzekerheid tijdens het wachten en mij niet direct los weet te maken van de mind dimensie die ik binnen treed.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het binnen treden van deze mind dimensie niet te willen en mij te verzetten en mij niet te realiseren dat ik mij niet hoef te laten opslokken als ik vrij van angsten/emoties/gevoelens ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor deze mind dimensie en het te ervaren als een falen dat ik niet had kunnen voorkomen om opgeslokt te worden door mijn mind.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om teleurgesteld te zijn in mijzelf dat ik niet stabiel genoeg ben om niet door angsten opgeslokt te worden door mijn mind.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het stabiel zijn te oefenen bij elke gelegenheid die ik heb om aan de werkelijkheid te toetsen waar ik nog zaken heb liggen om door te werken en mij niet te frustreren als het allemaal niet meteen lukt, het is en blijft een proces ik in real-time doorheen moet.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zaken aangaande geld en grote geldzaken niet groter te maken dan mijzelf om zo niet geïntimideerd te raken door mijn eigen creaties.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om iet langer mij te verzetten tegen de matrix, maar mee te gaan met de matrix en te leren van de matrix om zo de matrix met zijn eigen middelen bij te sturen naar een situatie die in het belang van een ieder is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om gelijk aan de matrix te zijn en zo van binnenuit verandering aan te kunnen brengen en de weg voor te bereiden voor een Gelijkheids Geld Systeem.

Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s