Dag 111 van 2555; vakantie dat is genieten…

Dag 111 van 2555; vakantie dat is genieten...Mijn partner noemt ons zijn hier in Italië vakantie, waarbij ik mij iets kan voorstellen. Hij heeft er een week vrij van zijn werk voor moeten nemen, hij is even uit de routine/sleur van zijn normale werk en dat noemen we dan vakantie. Ik breek uiteindelijk ook uit mijn dagelijkse routine die ik niet als sleur ervaar, maar ik merk dat ik dat vervelend vind. Ik zit hier nu in een vakantiehuisje van vrienden van ons en ik heb daar helemaal geen vakantie gevoel bij. Ik maak eten in een piep keukentje voor ons vieren met minimale middelen, meubelstukken moeten steeds verplaatst worden als er een andere functie aan de ruimte gegeven wordt. Ik ervaar het als 1 grote limitatie en een noodzakelijk kwaad dat maar het beste zo lang moet duren als strikt noodzakelijk is.

 

Bij het woord vakantie zitten reacties en gevoelens die moeilijk te duiden zijn. Een kennis zei gisteren: waarom kom je HIER als je vakantie hebt? En ik dacht, het is ook geen vakantie, het is iets dat moet gebeuren, zodat het ons leven in Nederland vergemakkelijkt. Wanneer ik onze kleding maak dan bespaar ik daar zoveel op dat ik er een trip naar Italië voor kan maken en hier spot goedkoop stoffen uit de mode industrie op de kop kan tikken. Het voelt dus niet als vakantie mijn verblijf hier in Italië, maar meer als een werkvakantie.

 

Het plaatje dat bij mij opkomt bij het woord vakantie is strand, mooi weer, exotische oorden, dingen doen die je normaal niet doet en de dingen die je normaal doet niet hoeft te doen. Het verkeren midden in de bergen van centraal Italië ervaar ik niet meer aan als een exotisch oord, dat is gewoon inmiddels. Ondanks dat we mooi en warm herfstweer hebben is het geen zomers bikiniweer. Het geld dat wij spenderen is aan noodzakelijkheden en niet zoals op vakantie aan onnoodzakelijkheden die het vakantie vieren tot een summum/hoogtepunt brengen. Dus een plaatje dat in mijn hoofd/mind gekoppeld zit aan vakantie strookt compleet niet met de realiteit die ik nu ervaar en dat geeft frictie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een werkvakantie als noodzakelijk kwaad te bestempelen en zodoende ook zo te ervaren, terwijl tijdens een werkvakantie ik ook kan genieten van de momenten die ik doorleef, genieten hangt niet alleen op vakantie, genieten kan in elk moment en elke adem.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om genieten in het moment te doseren en alleen te reserveren voor zaken die in mijn opinie/overtuiging de moeite waard zijn om van te genieten, waarbij een werkvakantie niet valt onder de noemer van genieten maar onder die van werk.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik mijzelf limiteer wanneer ik genieten limiteer/doseer en genieten definieer als iets dat af en toe mag.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te laten leiden door mijn Calvinistische imprint die door mijn leven heen door opvoeding/scholing/maatscahppij bij mij naar binnen zijn gekomen, wat niet wil zeggen dat ik mij daardoor hoef te laten leiden, het is simpel kennis en informatie die ik heb geaccepteerd en toegestaan, die ik ongebruikt kan laten omdat ik zie dat het niet in het voordeel van een ieder is om het te gebruiken/toepassen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de opinie te hebben dat genieten niet elek dag en elk moment van de dag kan plaatsvinden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de opinie te hebben dat genieten niet effectief is en mij afleid van wat echt belangrijk is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om genieten te associëren met luieren en niets doen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf schuldig te voelen wanneer ik geniet en eigenlijk vind dat ik mijn aandacht op “belangrijkere” zaken zou moeten richten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf onder druk te zetten en van te voren te bepalen dat ik ergens van zou moeten genieten en wanneer ik dat dan niet doe ben ik teleurgesteld in mijzelf voor het gebrek aan motivatie om te kunnen genieten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om genieten aan mijzelf op te leggen alsof het iets is als een warme trui aandoen of een goed ontbijt eten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat genieten pas dan ontstaat als ik comfortabel ben met mijzelf en kan staan in het moment voor wie ik ben, terwijl ik genieten nu aan mijzelf opdring zinder een basis daarvoor te hebben gelegd.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf nooit de vraag heb durven te stellen of ik van mijzelf wel mag genieten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de beerput niet te openen wanneer ik mij de vraag stel of ik wel mag genieten van mijzelf in elk moment en elke adem.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik niet comfortabel met mijzelf ben en niet kan staan voor wie ik ben in elk moment en elke adem als leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als gefaald te bestempelen als het gaat om comfortabel met mijzelf zijn en staan voor wie ik ben in elk moment en elke adem als leven, terwijl ik een proces doorloop dat nog lang niet ten einde is en ik dus een veel te zware beoordeling op mijzelf leg, een beoordeling die achteraf zou moeten plaatsvinden die ik nu in het proces al laat plaatsvinden en mij hierdoor laat demotiveren en het vertrouwen in mijzelf laat afnemen wat uiteindelijk op niets is gestoeld dan gevoelens, emoties en de hoop voor een quick fix in het lopen van het proces.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat als het allemaal niet snel genoeg gaat, ik niet ver genoeg in mijn proces ben voordat ik sterf en niet genoeg een levend voorbeeld zal zijn geweest voor anderen om de boodschap voort te zetten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angsten te hebben omtrent het niet onsterfelijk zijn en wellicht niet mijn zaken te kunnen afronden die ik als belangrijk acht om af te ronden.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om genieten te doen en te laten gebeuren, in plaats van te plannen en allerlei voorschriften eraan te hangen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet te straffen voor het niet halen van fictieve doelstellingen die niet gestoeld zijn op gecheckte feiten en zodoende nooit te kunnen/mogen genieten van het moment.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om minder hard voor mijzelf te zijn en simpelweg te zien en aanvaarden wat er nog ligt aan punten en zaken om onder handen te nemen, zonder daarvoor angsten te ontwikkelen dat ik niet genoeg tijd heb, de tijd is de tijd en daar zal ik het mee moeten doen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet op voorhand angst te hebben voor wat ik zal vinden wanneer ik dieper in mijzelf kijk en voor ogen moet houden dat alleen die dingen zich ontvouwen en openen om te onderzoeken binnenin mij waar ik klaar voor ben en wat ik aankan/begrijpen/vatten kan in dat moment en er dus ook nooit een moment kan ontstaan waar ik mijzelf teleurstel wanneer ik mijn zelfverantwoordelijkheid neem in zelfoprechtheid.

 

Herdefinitie VAKANTIE : een moment van pauzeren en het mogelijk veranderen van omgeving en verantwoordelijkheden binnen een setting van zelfverantwoordelijkheid en zelfoprechtheid.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s