Dag 114 van 2555; de eerste hulp is er niet meer

Dag 114 van 2555; de eerste hulp is er niet meer  Mijn dochter A. heeft momenteel met gym op school rugby lessen. Iedereen kan zich op verschillende sporten voor een aantal weken inschrijven. A. kwam bij haar derde en laatste keuze terecht, rugby. Al vond ze het leuk om eens te doen, het is eigenlijk te ruig voor haar lichamelijke gesteldheid. Niet meedoen betekent een onvoldoende, dus de angst voor een onvoldoende en haar enthousiasme voor sportieve activiteiten lieten haar toch meedoen. Er werd geleerd hoe je de ander moest tackelen, waarbij A. een aantal keren op de grond viel en ongelukkig op haar rechter schouderpartij neer kwam, wat geen prettig gevoel was. Pas later op de fiets op weg naar huis hoorde ze iets krakken in haar sleutelbeen en de pijn werd heviger. Ik veronderstelde dat het toch met haar hypermobiliteit te maken had en dan is het een kwestie van wachten en uitzitten totdat het over gaat. Maar de pijn ging niet weg en werd zelfs heftiger, slapen werd steeds moeilijker en A. haar eetlust verdween door de pijn waar ze misselijk van werd.

 

Afgelopen vrijdag zijn we toch maar naar de huisarts gegaan om te laten kijken, alhoewel zij van mening is dat hypermobiliteit iets is waar je niets aan kan doen. Zij voelde en kwam tot de conclusie dat er niets of niets ernstigs aan de hand was. Terwijl ik zelf op vraag van A. had gevoeld en duidelijk verschil in beide sleutelbeen botten kon voelen. Op onze vraag waar die heftige pijn dan vandaan kwam werd niet echt geantwoord. Er werd alleen aangegeven dat heftige pijnstillers genomen konden worden. A. gaf aan dat zij daar maagklachten van kreeg en niet meer wilde gebruiken. De dokter opperde nog maag beschermende middelen maar de blik op onze gezichten deed haar niet verder gaan op dit onderwerp en werd afgedaan als niet geschikt. Zo gingen wij dus met niets weer de deur uit bij de huisarts, wat een beetje een trend aan het worden is.

 

Vervolgens heb ik een op natuurlijke basis gemaakte creme gehaald om de pijn wat te laten afnemen, maar het zat mij niet lekker dat er zogenaamd niets zou zijn terwijl er wel heftige pijn is. A. zit net voor haar toetsweek en vanavond besloten we dan toch maar om naar de Eerste Hulp te gaan en aldaar er nog eens naar te laten kijken. Aangekomen bij het ziekenhuis en de bordjes spoedeisende hulp volgend, moesten we tot onze verbazing constateren dat wij niet terecht konden bij de Spoedeisende hulp en alleen de huisartsen post open was. Voor de huisartsen post heb je een afspraak nodig, daar kan je niet zomaar heen. (Ik moet dan aan het volgende scenario denken, je vrouw steekt een mes in je rug na het avondeten en dan bel je eerst even met de huisartsen post wanneer ze je in kunnen plannen.)Toch gevraagd wat ze konden beteken en uitgelegd dat wij dachten terecht te kunnen bij de spoedeisende hulp. We werden ingeschreven en we mochten wachten.

 

Na weinig wachten werden we bij een huisarts binnen geroepen, die nu eens wel kaas had gegeten van hypermobiliteit. Hij heeft beide sleutelbenen bekeken en was niet zeker of het gebroken was. Wel vond hij het typisch dat de pijn op het midden van het bot zit. Maar omdat het zondagavond was kon er geen röntgenfoto gemaakt worden (wat zegt u?), dus werd er een briefje voor onze huisarts geschreven met de vraag of er een verwijzing voor een röntgenfoto gedaan kon worden. Medicijnen werden niet voorgeschreven toen A. vertelde hoe zij met maagklachten daarop reageerde en de huisarts constateerde dat zij tegen die vorm van pijnstilling niet bestand is. Dus weer terug naar huis en eigenlijk nog geen steek verder gekomen dan een briefje naar onze huisarts. Wat had ik verwacht, tja, ik verwachte een eerste hulp en alles wat ervan over was, waren regels en bezuinigingen. Kijk zo goed gaat het dus met Nederland dat we moeten bezuinigen op Spoedeisende hulp…

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de medische wereld niet te vertrouwen, aangezien zij mij door mijn leven heen weinig verder hebben geholpen of juist foutieve zaken hebben veroorzaakt, terwijl ik mij niet realiseer dat ik zo bij voorbaat alle deuren sluit alvorens ik er naar binnen wil gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet zonder emoties en gevoelens van herinneringen vanuit het verleden een bezoek aan een huisarts of andere arts kan brengen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij voorbaat te denken dat de medische wereld wel weer niets voor mij of mij gezin kan betekenen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te ergeren aan slap geouwehoer van medische professionals dat nergens op gestoeld is en niemand verder helpt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen snappen waarom de medische wereld zo kortzichtig is, omdat ik van mening ben dat zij mensen medisch verder moeten helpen en niet met een busje pillen het riet in moeten sturen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het een naar gevoel/idee te vinden dat ik van tijd tot tijd ben overgeleverd aan de medische wereld die ik niet hoog acht en mij niet te realiseren dat er zaken zijn die ik wel aan de westerse medische wereld kan overlaten en voor andere zaken mijn heil in de homeopathie b.v. te zoeken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om reacties te hebben bij het zien van een doktor op basis van eerdere ervaringen en dus niet stabiel te kunnen zijn in mijn toewijding om 1 en gelijk te zijn met het leven en stabiel te kunnen staan als het leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om voor mijn kind te willen opkomen en ales goed te willen maken, terwijl dat niet altijd in mijn macht ligt en ik zo meer als redder mij opstel dan als ondersteuning voor mijn kind.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos te worden als een arts zegt dat het nu eenmaal zo is en er niets aan gedaan kan worden, terwijl wij nu met een natuurlijke kuur bezig zijn om er wel wat aan te doen en mij niet te realiseren dat binnen het perspectief van de arts er niets aan gedaan kan worden, maar binnen het grotere geheel van genezen er wel mogelijkheden zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om sceptisch te zijn over medische adviezen en altijd eerst mijn eigen plan te willen trekken om te zien of  het advies mij niet achter de wagen brengt.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om ook al heb ik slechte ervaringen met de medische wereld ik altijd in het moment door te blijven ademen en niets uit te sluiten blijf kijken naar elke mogelijkheid tot verbetering of genezing.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het verleden het verleden te laten zijn en geen reacties op basis van mijn verleden met de medische wereld mijn huidige perspectief te laten aantasten/beïnvloeden.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet te verzetten tegen de regels van de medische wereld, maar te zien/realiseren/begrijpen dat ik het beste ervan kan gebruiken en daar in mee te gaan waar het in het belang van een ieder is.

Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s