Dag 116 van 2555; mijn mening herzien

Dag 116 van 2555; mijn mening herzien  Vanmorgen was ik bij de huisarts met A., die huisarts die ik niet zo hoog achtte vanwege zijn snoeppot op zijn tafel in de spreekkamer voor zoete kindjes, het sturen van een uitnodiging voor een griepprik terwijl ik niet in de doelgroep pas, het aansmeren van duurdere medicijnen dan nodig en mijn dochter die gluten-suiker-gist vrij eet suggereren wat meer bruine boterhammen met vlees te eten. Dit zorgde voor een verknipt beeld van mijn nieuwe huisarts en dit was een open deur om gevoelens van geen vertrouwen binnen te laten. Toch besefte ik dat ik een team met mijn huisarts moet vormen, omdat ik zelfs voor de meest simpele doorverwijzing hem nodig heb. Vanmorgen raakten wij na het consult nog even aan de praat waarbij het angstzaaien voor de vogelgriep afgelopen winters en het groots inkopen van vaccins door de overheid op basis van adviezen van zogenoemde artsen. Dit was een aangename wending in het beeld dat ik had gevormd van mijn huisarts op basis van gevoelens en opinies. Ik beproefde mijn geluk nog even verder en begon over de HPV vaccinaties en die campagne vond hij zowaar slecht en misleidend. Het is dus tijd om mijn mening over mijn huisarts te herzien en van een mening om te vormen in een in het moment ontmoeting elke keer weer alsof het nieuw is, zodat we elkaar kunnen verassen en van verschillende kanten kunnen leren kennen om dan wanneer er vertrouwen nodig is we weten wat we aan elkaar hebben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een mening over mijn huisarts te hebben, waardoor ik mijzelf in mijn relatie naar mijn huisarts toe limiteer/beperk.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn mening over mijn huisarts mijn handelen te laten beïnvloeden en zodoende te handelen op energie en niet in het belang van eenieder.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door mijn mening over mijn huisarts angst in mij te laten bestaan over het kunnen/handelen van mijn huisarts.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij het beeld van mijn huisarts in mijn hoofd/mind al direct een gevoel van geen vertrouwen te laten opkomen en mij niet te realiseren dat dit niet vertrouwen een fabrikaat van mijn binnenwereld is die ik in mijn buitenwereld toesta om consequenties te laten ontwikkelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij het beeld van mijn huisarts in mijn hoofd/mind fysiek een gevoel van onbehagen waar te nemen dat mijn mening als ego versterkt en zodoende zet ik meer mijn hakken in het zand en beperk ik mij meer dan het beoogde vrij denken en een eigen mening hebben dat ik beoogde.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij achter mijn ego te verschuilen en het mijn mening te noemen terwijl ik weet/begrijp/realiseer dat het angst is dat mij motiveert tot dit soort meningen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn door eerdere ervaringen om de dupe te zijn van onwetend en onprofessioneel gedrag van de medische wetenschap en zodoende mij groot en sterk voor te doen en dat te verwarren met staan voor wie ik ben in elke adem en elk moment in en als het leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om al op voorhand te bedenken dat de huisarts slecht is om zo latere teleurstellingen te voorkomen en mij niet te realiseren dat wanneer ik een huisarts slecht of als goed beoordeel is gebaseerd op polariteit en dus energie en dus besta ik in onoprechtheid waarbij consequenties horen die doorlopen moeten worden totdat ik snap en handel in zelfoprechtheid en de regie van mijn leven weer in handen neem.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om anderen te beoordelen en in hokjes te stoppen en dat een mening over iemand te noemen, terwijl het de angst is voor het leven als het leven dat ikzelf ben die dicteert dat het etiketteren en in hokjes stoppen van anderen makkelijk is en niet voor verassingen zorgt en onnodige stress en mij de machten controle over mijn leven geeft, terwijl ik mij niet realiseer dat ik alleen de regie over mijn leven kan hebben of terug krijgen als ik vrij van angst ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als angst te bestaan en mensen in hokjes te duwen met mijn meningen en dat leven te noemen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen meningen meer over mensen te vormen en mij te realiseren dat ik dat tot op heden heb gedaan uit angst voor mijzelf als het leven en ik zie/realiseer/begrijp nu dat dit een onnodig coping mechanisme is en een patroon dat ik moet stoppen om opnieuw te kunnen ademen en te herstarten met leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om meningen over anderen niet meer fysiek te laten worden want elke reactie die ik heb ten aanzien van anderen laat mij zien dat ik in onoprechtheid leef en nog niet kan staan als het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om met mensen te kunnen zijn in het moment adem na adem zonder meningen om elkaar te leren kennen als een grote ontdekkingstocht wat de relatie fris houdt en ruimte geeft om het herzien van meningen om te zetten in het verrijken van de relatie met wie ik echt ben in oprechtheid als een spiegel voor de ander als mijzelf.

Advertenties

One thought on “Dag 116 van 2555; mijn mening herzien

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s