Dag 150 van 2555; #YOLO

Dag 150 van 2555; #YOLO  You Only Live Once is 1 van de meest populairste hastags op dit moment. Je leeft maar 1 keer lijkt in ons een golf van eigenbelang teweeg te brengen om alles te doen wat je altijd al had willen doen en dat te hebben wat je altijd al had willen hebben. Dus met andere woorden wij nemen deze zin,  je leeft maar 1 keer, als een angst om iets te missen. Graaien wat je nog graaien kan, want je leeft maar 1 keer. Yolo accentueert dus eigenlijk heel goed het tijdperk waarin wij ons bevinden, waarin wij leven.

 

Nu op de rand van 2012 en bijna met twee benen in 2013 denk ik niet dat er veel verandering in het yolo gevoel gaat komen. Het onderliggende gevoel aan yolo is dus hebzucht en hoe krapper de economie ook gaat worden, we zullen altijd bang zijn het onderste niet uit de kan te hebben gehaald, want dat is onze aard als mens. Terwijl het yolo mes aan twee kanten kan snijden. Wanneer je maar 1 keer leeft zou je ook kunnen zeggen, dat je niets zou moeten uitstellen en dat niets hoeft niet alleen over onszelf te gaan, dat kan ook iets zijn dat het gemeenschappelijk doel dient. Waarom zouden we in dit leven niet streven naar een wereld waar we allen riant kunnen leven, of levert dat niet genoeg spanning/opwinding op? Yolo op dit moment gaat over grensverleggend gedrag dat zoveel mogelijk een energie stoot geeft en de adrenaline door je lijf doet stromen.

 

Wanneer je snapt dat wij als energie machines zijn ontworpen dan is het niet zo gek dat wij constant opzoek zijn naar het verleggen van onze grenzen op zoek naar betere en snellere energie. Kijk maar naar ons leven hoe wij omgaan met sex en met geld, het is de kick die telt en niet wat die daad veroorzaakt als een rimpel effect in onze fysieke realiteit. Nee, ik zie ons in 2013 niet zomaar afkicken van onze energie verslaving en ineens bedenken dat yolo ook kan betekenen dat je verandering brengt ten bate van een ieder in onze fysieke realiteit, zodat wanneer jouw leven eindigt, je tenminste het bedje hebt gespreid voor de generaties die na je komen.

 

Wanneer ik nu om mij heen kijk en zie hoe wij als werkende klasse de gepensioneerden onderhouden, omdat de kas van het pensioen inmiddels leeg gegraaid is, dan is de volgende vraag natuurlijk wie gaat ons pensioen betalen? Is er nog pensioen als wij eraan toe zijn? Wat moet ik mijn kinderen vertellen over de wereld die ik hen achterlaat als ik niet als de sodemieter mijn yolo moment pak en verandering wil en voortbreng in onze huidige maatschappij? Er is geen ruimte in 2013 voor egoïsme en graaien, we moeten gaan begrijpen dat ons yolo moment dat moment is waarin wij snappen dat wij verantwoordelijk zijn voor wat is en wat gaat komen. Dit alles is gecreëerd door onze acceptatie en toestemming. Dit, de wereld waarin wij leven is een reflectie van wie wij zijn net op de drempel van 2013. En dat is geen mooi plaatje en niet iets om trots over te zijn en in de geschiedenis boekjes te plaatsen als groteske momenten in de geschiedenis.

 

Ons yolo moment is hier en als we hem niet met beide handen aanpakken door nu eens niet te handelen op hebzuchtige drang en lusten, dan zou het nog eens een fatsoenlijk 2013 kunnen worden. Wie wil er niet vrij zijn van het juk waar we inzitten, wie wil er niet over inzitten hoe de toekomst eruit gaat zien en wie wil er niet bang zijn voor de ander en uiteindelijk zichzelf? Want wanneer wij dit yolo moment niet pakken uit angst voor verandering, die nu eens niet gepaard gaat met adrenaline veroorzaakt door een egocentrische kick, dan missen we ons yolo moment en dat komt niet meer terug. Opgestaan is plaatsvergaan zal ik maar zeggen.

 

Over een uur knallen wij onszelf het nieuwe jaar in, een daad uit puur eigen belang en vrijwel overbodig, want elk moment kan een overgang zijn van oud naar nieuw. Daar hebben wij geen kalender voor nodig, yolo is hier en wacht erop om geleefd te gaan worden. Wie durft en wie doet ermee? Ik geef mijn yolo moment aan het realiseren van een EMC, Equal Money Capitalism, zodat na mij mijn kinderen ook nog instaat zijn een yolo moment te hebben, waarbij graaien en hebzucht een overbodigheid zijn geworden.

 

Een fatsoenlijk 2013, #YOLO

Advertenties

Dag 149 van 2555; de authenticiteit van mijn gedachten, “welja neem er nog een kind bij”

Dag 149 van 2555; de authenticiteit van mijn gedachten, "welja neem er nog een kind bij"  Bijna 16 jaar geleden toen ik mijn eerste kind kreeg was het modieus om niet bij 1 of 2 kinderen te blijven steken, maar toch op z’n minst te gaan voor een stuk of 4/5 kinderen. Ik heb dat nooit begrepen, dat je na je derde of vierde kind kan verlangen naar nog een kind, om een zekere mate van compleetheid te ervaren. Ik kon ook niet begrijpen hoe je zo’n elftal alles kan geven wat zij fysiek nodig hadden, ondanks dat deze moeders vaak niet buitenshuis werkten kon ik mij ook niet voorstellen dat je al deze kinderen evenredig veel aandacht kan geven. Na mijn 6 jaar buitenland en weer teruggekeerd te zijn in Nederland blijkt tot mijn verbazing deze trend nog steeds niet over te zijn. Misschien zijn het geen 5 kinderen meer, maar 3 of 4 toch zeker nog wel. Ik heb van de 6 jaar buitenland zeker 4 jaar de internationale crisis goed gevoeld en vond het sowieso gek dat veel Nederlanders niet echt wisten dat die crisis toen al overal rond ging in Europa. Nu de crisis ook Nederland lijkt te bereiken, of meer de geesten van de Nederlanders en de media spreekt over een jaar lange crisis waar Nederland zich al in verkeerd, zie ik nog vrolijk dikke buiken en kinderwagens met een rits kinderen erachter door de stad gaan. Dan denk ik, welke topbaan hebben deze mensen of welke jackpot is gewonnen en wat als dat geld een beetje opraakt of de crisis ons goed raakt? Met 2 kinderen denk ik zelf soms al dat ik lef heb gehad om ze op de wereld te zetten, geen spijt, maar een kind in armoede laten groot worden is niet wat een moeder voor ogen heeft.

 

Ik heb dus altijd veel reacties bij het zien van dit soort gezinnen en de volgende gedachten/back chats passeren dan de revue:

 

-welja neem er nog een kind bij

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de back chat “welja neem er nog een kind bij” in mij op te laten komen en mij niet te realiseren dat deze back chat meer over mij zegt dan over de mensen waar de back chat overgaat.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik genetisch ben geprogrammeerd op het hebben van 2 kinderen, door uit een gezin te komen met 2 kinderen en daarom alles dat meer dan 2 kinderen is als afwijkend te bestempelen en buiten mijn referentie kader.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn participatie in mijn genetische programmering niet in ogenschouw te nemen en praktische punten naar voren schuif om te beredeneren dat 3+ kinderen niet kan en onverantwoordelijk is in de huidige economische crisis zonder te zien dat ik iets essentieels aan het onderdrukken ben en niet vrij van programmering kijk naar deze mensen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om meer dan 2 kinderen als asociaal te bestempelen.

 

 

-het is bij de konijnen af

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de back chat “het is bij de konijnen af” in mij op te laten komen en mij niet te realiseren dat deze back chat meer over mijzelf zegt dan over de mensen waar de back chat overgaat.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mensen met meer dan 2 kinderen met dieren te vergelijken waarbij ik dieren als lagere wezens beschouw dan mensen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mensen met meer dan 2 kinderen in een hokje stop als zijnde van lagere afkomst en mij niet realiseer dat dit een sociale programmering is die al vele jaren niet meer opgaat.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door sociale programmering mensen hun afkomst te bepalen en frictie te ervaren wanneer ik dit doe en mij niet te realiseren dat het beeld van de sociale programmering niet strookt met mijn fysieke beeld van deze mensen die keurig erbij lopen en niet uit achterwijken lijken te komen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om frictie te voelen bij het zien van mensen met meer dan 2 kinderen, doordat ik mij meer voel qua sociale status door mijn sociale programmering, maar mij minder voel als ik mij vergelijk met de werkelijke sociale status van deze mensen en die van mij.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te vergelijken met mensen met meer dan 2 kinderen om zo mijn waarde te bepalen in de maatschappij.

 

 

-plannen deze mensen eigenlijk hun zwangerschappen wel?

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de back chat “plannen deze mensen eigenlijk hun zwangerschappen wel?” in mij op te laten komen en mij niet te realiseren dat deze back chat meer over mijzelf zegt dan over de mensen waar de back chat overgaat.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf beter te voelen dan mensen die per ongeluk zwanger zijn geraakt, omdat ik mijn zwangerschappen wel heb gepland.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mensen met onverwachte zwangerschappen als onverantwoord te bestempelen en mijzelf meer voel en mij optrek aan dit meer voelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mensen met onverwachte zwangerschappen te zien als een gevaar voor de maatschappij, door het moedwillig teveel mensen dan nodig op de wereld te zetten zonder na te denken of men ze wel kan onderhouden als tijden slechter worden en mij niet te realiseren dat ook ik als tijden slechter worden mijn 2 kinderen nog moet zien te onderhouden.

 

 

-hoe kun je ze allemaal te eten geven?

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn situatie van leven op de armoede grens en de bijbehorende angst te projecteren op anderen en plaatsvervangende angst te generen bij het idee dat kinderen in gezinnen met veel kinderen in verslechterde economische omstandigheden niet stand houden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de vraag “hoe kun je ze allemaal te eten geven” die ik mijzelf stel in mijn eigen situatie met 2 kinderen, wanneer ik de economie ook in Nederland hollend achteruit zie gaan, te projecteren op gezinnen met veel kinderen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de angst voor het probleem of we onze kinderen nog wel te eten kunnen geven als de pleuris uitbreekt naar buiten toe te projecteren en niet te zien dat het een angst is die leeft in mij voor mijn persoonlijke situatie door projectie van herinneringen.

 

 

-heb je niets beters te doen met je leven dan luiers verschonen en achter de kinderen aanhollen?

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om om de back chat “heb je niets beters te doen met je leven dan luiers verschonen en achter kinderen aanhollen?” in mij op te laten komen en mij niet te realiseren dat deze back chat meer over mijzelf zegt dan over de mensen waar de back chat overgaat.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het thuis zitten en alleen met de kinderen bezig te zijn en het huishouden als een éénzijdig leven te zien en als onvolwaardig.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te goed te voelen voor het alleen bezig zijn met kleine kinderen verschonen en voorzien van een natje en droogje door een herinnering aan werk dat ik heb gedaan, waar ik als meerdere onder mijn kunnen op groepen moest invallen op een kinderdagverblijf voor verstandelijk en lichamelijk gehandicapte kinderen, en deze herinnering projecteer en daardoor niet meer in het hier en nu kan zijn om te zien dat elke situatie weer een nieuwe situatie is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als achteruit geplaatst te zien door het moeten werken op de groep als een deel van mijn taak als verantwoordelijke voor de dagelijkse gang van zaken in een kinderdagverblijf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij minder te voelen door het werken onder mijn niveau, maar het werk te accepteren om zo niet werkeloos te hoeven zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet erkent te voelen door wat en wie ik was en wat ik kon, maar als inzet pion gebruikt werd om tekorten op te vullen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet gewaardeerd te voelen wanneer ik moest invallen op de groep en men dus niet zag dat ik beter op kantoor kon zitten dan tussen de kinderen in.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de verzorging van kinderen als een levenstaak als minderwaardig te zien en een beperking om zelf tot bloei en volle potentie te komen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik niet tot mijn volle potentie kan komen tijdens de verzorging van kinderen door mijn ervaring dat ik aan handen gebonden was ten tijde dat ik mijn eigen bedrijf startte en gelijktijdig de zorg voor mijn kinderen had en mij niet te realiseren dat ik jaloers was op diegenen die geen kinderen hadden of partners die de kinderen verzorgden, zodat zij met toewijding hun professionele leven konden ontplooien.

 

 

-je lijf moet uitgewoond zijn

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de gedachte dat een lijf uitgewoond moet zijn na zoveel kinderen te projecteren op anderen en mij niet te realiseren hoe teleurgesteld ik was/ben over het feit dat mijn lijf uitgewoond is na 2 kinderen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verrast te zijn dat ik emoties van verlies heb over het feit dat mijn lijf niet meer is wat het voor mijn kinderen was.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te ontkennen dat het mij uitmaakt of mijn lijf uitgewoond is en hoopte dat ik hiermee om kan gaan en verder kan gaan zonder hierin te blijven hangen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om teleurgesteld te zijn in mijzelf dat ik het verlies van mijn gezonde lijf blijf vasthouden en dat ik blijf rouwen over het lijf dat ik had voor mijn kinderen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als het om mijn lijf gaat dat uitgewoond is door het krijgen van kinderen ik altijd deze ene herinnering terug krijg van mijzelf zittend in een groep van zwangere vrouwen die een vraag en antwoord spel doen waarbij ik de vraag krijg of het mij zou boeien wanneer mijn lijf niet meer zo zou zijn als voor mijn zwangerschap, waarop ik antwoord dat het mij niet zou boeien, waarvan ik nu weet dat dit antwoord niet zelfoprecht was en ik dit feit onderdrukte om plaats te maken voor het verlangen naar een kind dat mij zou compleet maken.

 

 

-ik moet er niet aan denken zoveel kinderen te hebben

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te verplaatsen inde ander en dan te griezelen van het hebben van zoveel kinderen en mij voor te stellen dat ik in het geheel geen eigen tijd meer over zou hebben om dat te doen wat ik graag wil doen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet in de schoenen van een ander te kunnen staan als het gaat om het hebben van veel kinderen, door mijn genetische programmering die ik nog niet heb losgelaten en dus nog door de ogen van deze programmering naar anderen kijk.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het hebben van veel kinderen alleen maar te zien als een beroving van mijn eigen vrije tijd en mij verstikt te voelen bij het idee aan het hebben van veel kinderen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij het zien van mensen met veel kinderen, deze last zoals ik dat zie/ervaar, persoonlijk te nemen en ervan uit te gaan dat het ook zo zwaar zou moeten zijn voor die mensen en ik mij dan niet kan indenken dat iemand überhaupt aan zoiets zou willen beginnen.

 

 

 

-waar halen ze het geld vandaan om al die kinderen in dure kleertjes te stoppen?

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn jaloezie door back chat te overmeesteren en zo de jaloezie niet te zien voor wat het is en mijzelf als goed te ervaren en als iemand die vraagtekens zet bij wat zij ziet.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om jaloezie te voelen wanneer ik zie dat mensen veel kinderen hebben en zichzelf en de kinderen ook nog in dure kleren kunnen steken en niet snap hoe men dat doet.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn financiële situatie op anderen te projecteren en zodoende niet snap waar het geld voor mooie en dure kleding vandaan komt wanneer men veel kinderen heeft.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om ontevreden te zijn met mijn financiële situatie waarbij ik elk dubbeltje moet omdraaien en geen geld heb om dure kleding te kopen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn onvrede te verbloemen met het feit dat ik zelf onze kleding maak en zodoende in maatkleding rondloop en ik dus niets te klagen heb.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om jaloezie te voelen op mensen die even de stad ingaan en een totale garderobe inslaan, terwijl ik mijzelf zie ploeteren weken lang om zoiets bij elkaar te naaien en niet al teveel geld kwijt te zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de tijdsinvestering in het kleding maken soms als een last te zien die mij onthoud van al de andere dingen die ik graag zou willen doen en mij niet te realiseren dat door kleding te maken ik kleding heb die mij goed zit en hoogwaardiger is dan wanneer ik het had moeten aanschaffen met hetzelfde budget als ik heb voor de aanschaf van stoffen.

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om om de gedachte/back chat  “welja neem er nog een kind bij”  en de daaruit volgende gedachten/back chats met beide handen aan te pakken en te gebruiken om door zelfreflectie er achter te komen waar ik mijn energie insteek als het gaat om denkprocessen waar dat beter gebruikt had kunnen worden in het belang van een ieder en dus mijn eigenproces.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om genetische en sociale programmering niet mijn leidraad in het leven te laten zijn, maar dit te gebruiken om te zien tot wat een mate ik geprogrammeerd ben en mijzelf geprogrammeerd houd uit angst voor verandering en het loslaten van het oude dat voelt als van mijzelf.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in andere blogs nog eens dieper op sommige van de aangeraakte punten in te gaan om tot de bodem te komen van deze patronen en denkbeelden.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij bezig te houden met mijn proces en niet steeds de aandacht op anderen te leggen om zo even niet de verantwoordelijkheid voor mijzelf te nemen wat een illusie is en met terugwerkende kracht later aan mij gepresenteerd wordt door mijzelf.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat de gedachte/back chat “welja neem er nog een kind bij” geen authentieke gedachte van mij is, van wie ik echt ben, maar een accumulatie van gedachten/opinies die ik door de tijd heen heb verzameld als genetische/sociale programmering en herinneringen/ervaringen om mijzelf als ego een energie boost te geven en zo niet hoef te zien wie ik geworden ben door de acceptatie en aanname van deze denkpatronen op basis van energie.

Dag 148 van 2555; KAPITAAL – IS – MIJ

Dag 148 van 2555; KAPITAAL - IS - MIJ  Kapitalisme is een vies woord geworden voor mij als ik kijk naar wat er allemaal mogelijk is geworden aan misbruik van elkaar en van het systeem onder de noemer van kapitalisme. Wanneer ik in het woordenboek kijk naar de betekenis van kapitalisme, dan staat er:

1. maatschappelijk stelsel waarbij de productiemiddelen enz. eigendom zijn van particulieren of vennootschappen, die betaalde arbeiders of ambtenaren in dienst hebben en niet gesocialiseerd zijn; zie staatskapitalisme*.

2. (ongunstig) de (over)macht van het geld in het economische leven; de strijd tegen het kapitalisme of tegen het kapitaal

*Staatskapitalisme: (economisch)kapitalistisch streven van de staat die in de plaats van de ondernemer treed; men spreekt wel van staatssocialisme.

In de woordenboek betekenis zien we al dat er misbruik mogelijk is binnen de huidige betekenis, zoals macht over het geld en de staat die door nationaliseren het privatiseren onmogelijk maakt. Nu zijn de huidige vormen van privatisering ook geen schoolboek voorbeeld van een gunstige vorm van kapitalisme, privatisering nu is overleven en daarbij zoveel meegraaien wat weer mogelijk is vanuit de angst om te overleven. Maar je zou kunnen stellen dat binnen het kapitalisme het volk, de particulier eigendom is van de productiemiddelen enz. Daar kan ik in de huidige setting, het huidige stelsel niet zoveel van merken en met de huidige mentaliteit moet ik er zelfs niet aan denken dat de bevolking het kapitalisme werkbaar maakt. Hoe komt het dan dat ik zo weinig vertrouwen in de mensheid heb, in mijzelf heb? Dat is niet zo’n hele moeilijke vraag, want nu binnen het huidige kapitalisme is geld de levensstandaard, maar stel nu eens dat we het winst maken niet meer nodig hebben uit het oogpunt van hebzucht en het kapitaal dat we inleggen in het kapitalistische systeem LEVEN is. Dan hoeven we niet steeds geld te printen om het kapitalisme draaiende te houden, het LEVEN dat al aanwezig is op onze planeet en waar wij deel vanuit maken, zal dan de inleg zijn om het kapitalistische systeem draaiende te houden. Met andere woorden het KAPITAAL- IS – MIJ, ik ben leven en leg dat als kapitaal (lees: participatie) in om samen met alle anderen te werken en het economische stelsel draaiende te houden. Waarbij het de taak van de overheid is om banen te creëren voor allen, zodat iedereen een aantal uren werk per week voor zijn rekening neemt en de banen die misbruik maken van het leven uitgerangeerd zullen worden als niet meer passend werk binnen puur kapitalisme. In ons huidige stelsel draaien wij rondjes als ratten in een tredmolen, maar dat is niet nodig, zolang we nog kunnen zien wat wij met z’n allen kunnen teweeg brengen en zo een schuldenvrij leven tegemoet gaan, dan moet er toch nog een sprankje hoop in ons zijn die verandering van een verkrachtend kapitalisme naar een puur kapitalisme wil. Wie wil er geen aandeelhouder van het bedrijf zijn waar hij werkt? Dat kan wanneer de bevolking eigenaar is van onder meer alle productiemiddelen en dan ga je totaal anders naar je werk, dan wanneer je wordt geleefd/gekoeioneerd door je baas en collega’s.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om kapitalisme als begrip te ervaren als een vies en besmet woord.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om ervaringen en beelden van misbruik binnen kapitalisme te projecteren op het kapitalisme als concept en mij niet te realiseren dat ik zo het kapitalisme nooit een tweede kans kan geven om een doorstart te maken naar puur kapitalisme en daarbij mijzelf en anderen beperk.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om falen te koppelen aan kapitalisme en dat als een falen van de mensheid en dus van mijzelf te ervaren, waardoor ik het weg wil hebben uit mijn realiteit, omdat het mij negatieve gevoelens brengt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat wanneer kapitalisme negatief voor mij is ik altijd op zoek zal gaan naar iets dat positief voor mij is en wat betekent dat ik mij bevind binnen een polariteit en mij dus altijd binnen een jojo effect van negativiteit en positiviteit zal bevinden zonder echte oplossingen aan te kunnen dragen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat mijn negatieve kijk op het kapitalisme mij blind maakte voor wat het eigenlijk kan zijn en dat ik het kapitaal ben en dat door mij en alle anderen als mij er weer een fatsoenlijk leven mogelijk is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om alles beter te vinden dan kapitalisme en mij niet te realiseren dat ik op deze manier in vergelijking treed met alle andere mogelijkheden ten opzichte van kapitalisme, wat automatisch zeer beperkend werkt, omdat ik al vergelijkend  niet meer in de gaten heb wat de beste oplossing is voor alle deelnemers.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mensen in andere landen die nog nooit kapitalisme hebben meegemaakt en een armoedig en ellendig bestaan leiden, door mijn afkeer van het kapitalisme hen uit te sluiten van welke vorm van kapitalisme dan ook.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om reacties te hebben op het woord kapitaal en dat te koppelen aan geld en misbruik van geld en mij niet te realiseren dat kapitaal geld kan hebben om als waarde, maar net zo goed ook leven als waarde kan hebben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn reactieve gedrag ten opzichte van geld wel of niet te hebben een rol te laten spelen in mijn interpretatie van het woord en het concept kapitalisme.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat een herdefiniëring van het woord/concept kapitalisme een doorstart kan betekenen voor het kapitalisme waar wij allen zo verknocht op lijken te zijn en zo ons uit een donkere crisis kunnen trekken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te laten leiden door emoties omtrent een woord als kapitalisme, waardoor ik mij de kans ontneem om te zien dat er best een uitweg uit onze collectieve financiële misere te vinden is.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet te beperken tot een definitie van het woord kapitalisme zoals mij dat mijn hele leven lang is aangeboden door opvoeding en sociale programmering en mijn horizon te verbreden en te kijken naar het woord en te zien dat het meer potentie heeft dan dat men ons heeft doen geloven en waardoor ik dat ook ben gaan geloven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn kennis van economie te verbreden om te kunnen zien/realiseren/begrijpen hoe ons huidige stelsel te veranderen binnen wat al hier is.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om aan KAPITAAL – IS – MIJ invulling te geven en anderen bewust te maken van het feit dat we iets kunnen maken van wat hier is dat geen misbruik maakt van het leven, van ons als bevolking, maar een levenswaardige versie is van kapitalisme, iets dat wij allemaal willen en op gehoopt hebben.

Dag 147 van 2555; ben ik bang voor een muis?

Dag 147 van 2555; ben ik bang voor een muis?  Tijdens een bezoek aan mijn ouders vertelden mijn kinderen dat wij een muis in de keukenvloer hebben wonen en hoe dit piepkleine muisje ’s nachts kruimeltjes ‘steelt’ uit de kieren van de plankenvloer. Mijn kinderen hebben tot een uur of half 2 in de keuken gezeten waar de muis rond hen heen liep en zijn kunsten vertoonde en liet zien hoe hij aan eten komt. Dit verhaal triggerde bij mijn ouders een voorval van vroeger.

 

Toen ik een jaar of 8 was en mijn broertje een jaar of 4, hadden wij een muis op 6 hoog in de flat waar wij woonden. Ook deze muis was het meeste in de keuken te vinden. Ik herinner mij dat mijn moeder met een bezem op de deur bonkte van de keuken alvorens erin te gaan om eten te maken. Normaal aten wij in de keuken, maar nu alleen nog aan de eettafel in de woonkamer. Als kind ervoer ik de angst die mijn moeder had voor die muis en ik was net als mijn broertje op mijn hoede, want die muis moest toch wel een enorm monster zijn, als mijn moeder daar bang voor was. Op een gegeven moment toen wij als kinderen naar school waren en mijn vader naar zijn werk, was mijn moeder zich aan het opfrissen in de badkamer en zag ineens de muis achter zich in de badkamer. Dit resulteerde in het weg vluchten van mijn moeder naar de woonkamer, waar zij in haar ondergoed op een krukje stond, terwijl zij mijn vader op zijn werk belde. Half gillend vroeg zij om mijn vader aan de receptioniste en bij mijn vader gilde zij echt door de telefoon zodra de muis in de buurt kwam. Dit is hoe ik het verhaal als kind heb terug gehoord, wat nog meer frictie in mij zette, want ik dacht niet dat een muis iets onoverkomelijks was, maar mijn moeder liet dat wel zien in haar gedrag.

 

Uiteindelijk hebben mijn ouders de muis in een valletje gevangen en toen wilden wij als kinderen hem bekijken. Allemaal vonden we het musje er lief uitzien en ik begreep ook niet hoe dit zo’n monster heeft kunnen zijn. Weken erna kwam ik op het idee om een rubberen speelgoed muis in de opening tussen de muur bij het raam en de koelkast te leggen. Wanneer mijn moeder de planten zou water geven en naar beneden zou kijken dan zou ze de muis zien en even schrikken om vervolgens te zien dat het om een speelgoedmuis ging. Ik was alweer half vergeten dat die muis daar lag toen ik ’s avonds ineens een ijselijke gil uit de keuken hoorde komen en de connectie legde. Ik rende naar de keuken en zag mijn moeder in hetzelfde gedrag schieten als met de echte muis en besefte mij wat ik had gedaan, mijn moeder was doodsbang. Ik kreeg geen straf, mijn vader deed het bijna in zijn broek van het lachen.

 

Dus nu we na vele jaren het weer over dit voorval hadden zei mijn moeder dat zij absoluut niet bang was voor de muis toentertijd, maar dat wij zo bang waren als kinderen. Dat wij de keuken niet in durfden en dat het voornamelijk om ons ging als we spreken over angst voor een muis. Grappig hoe selectief het geheugen kan zijn om onszelf zo uit de bus te laten komen zoals wij onszelf graag zien. Toen ik vroeg waarom ze dan gillend op een krukje mijn vader had gebeld, kwam daar geen antwoord op, alsof zij mij niet gehoord had terwijl mijn vader mij begrijpend aankeek. Ik vertelde mijn moeder dat wij als ouders onze kinderen door ons gedrag dingen aanleren en dat het kind niet meer of minder dan de reflectie van de ouder is, ook hier kwam niet veel reactie op en ik liet het daar dan ook bij. Een mens kan nu éénmaal zoveel aan en dit werd niet goed verwerkt door de geest.

 

Het aparte is dat ik altijd bij een muis in mijn achterhoofd ‘het is een monster’ beeld had maar de fysieke realiteit bood mij genoeg houvast om te zien dat dit niet waar was. Zo had ik een vriendinnetje die witte muizen had en wanneer we met de muizen speelden dan lieten wij ze los in haar enorme poppenhuis en gingen observeren waar de muisjes allemaal inkropen. Wanneer ik doodsbang voor een muis zou zijn geweest dan had ik dat echt niet ondernomen. Alleen de geschubde staart vond ik een beetje raar aanvoelen en bestempelde dat gevoel als eng/naar, maar verder kon ik goed door 1 deur met de muis. In Amsterdam waar ik met mijn huidige partner samenwoonde rende een muis elke avond boven ons hoofd over het grove spachtelputz boven ons bed, ik heb er geen nacht minder om geslapen.

 

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik door mijn ouders geprogrammeerd ben en input in mijn geest heb die soms niet als van mijzelf voelt en frictie oplevert en soms wel van mijzelf voelt en als “dat ben ik” door mij wordt aangenomen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren hoe ver deze familie programmering gaat en dat die al van generaties op generaties kan zijn overgedragen waarbij mensen het als zo gewoon binnen families zien dat zaken niet meer bevraagd of onderzocht worden die al zo lang binnen de familie zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mee te doen aan deze programmering door als kind dit toe te staan en normaal te vinden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat mijn ambivalente houding ten opzichte van muizen voortkwam uit, deels programmering en deels fysiek onderzoek binnen mijn realiteit.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het gevoel dat van een muizenstaart door mijn hand als raar te ervaren maar als eng/naar te bestempelen door mijn geest tussen beide te laten komen en deze geprogrammeerde angst voor muizen te laten meespelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet direct heel spontaan met muizen te zijn door er meteen op af te gaan, maar waar ik even de kat uit de boom kijk, alsof er iets is dat mij tegenhoud en mij niet te realiseren dat deze weerstand, die de spontaniteit om zeep helpt de geprogrammeerde opinie is die zegt dat muizen monsters zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in het moment niet te snappen dat mijn moeder haar angst na al die jaren verdrukt en niet erkent.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn moeder in het moment als een leugenaar te zien die de waarheid verdraaid om beter uit de bus te komen voor haarzelf en haar omgeving.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij schuldig te voelen over het laten schrikken van mijn moeder met de nep muis nu ik dit verhaal weer na jaren oprakel en zie hoe mijn moeder het geheel verdringt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het een probleem van mijn moeder is waar alleen zijzelf iets aan kan doen en waar mijn schuldgevoel van geen waarde is en mij alleen maar toont dat ik als kind mijn moeder niet kon ondersteunen in mijn angst  en het gedrag van mijn moeder alleen maar raar vond en als het ware haar terug pakte met de speelgoedmuis voor al de rare dingen die wij moesten doen voor het ondersteunen van haar angst.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik als kind de reflectie van mijn moeder ben, en door mijn moeder nogmaals met de speelgoedmuis door deze voor haar traumatische ervaring te laten gaan, bood ik haar onbewust de gelegenheid om de confrontatie met haar zelf als de angst voor de muis aan te gaan, maar wat mijn moeder niet zag en dus niet met beide handen aanpakte.

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om van deze situatie te leren en maar weer te zien dat het handelen van ons als  ouders zoveel meer doet dan de mooie woorden die wij spreken.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om angsten die frictie binnenin mij geven, te onderzoeken op programmering, om zo te kunnen zien waar ik mijzelf in de maling neem en geloof in iets dat er niet is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zodra ik angsten van mij bij mijn kinderen terug zie, dit te benoemen en hen te begeleiden in het begrijpen/zien/realiseren dat het niet iets van henzelf is maar een programmering die door mij als ouder daar is geplant als eenzaadje.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen waarde oordeel aan het gedrag van mijn moeder te hangen en te zien dat wanneer ik dat wel doe ik in weze reacties heb dus zelf nog niet sta in dat punt en dus eerst zelf terug naar de tekentafel moet om mijn verhouding met dit punt te bepalen in het belang van een ieder.

Dag 146 van 2555; wil ik een statussymbool of wil ik transport

Dag 146 van 2555; wil ik een statussymbool of wil ik transport  Onze auto die nog op Italiaans kenteken staat zal per januari overgezet gaan moeten worden op Nederlands kenteken. Dit is op zich geen grote operatie, eerst hadden we begrepen dat we de auto in moesten invoeren, maar dat bleek niet het geval te zijn. De auto behoort tot onze inboedel en net als de bank en het bed mag ik dat binnen Europa met mij meenemen. De handeling die wel gedaan moet worden is de auto keuren bij de RDW en wanneer hij daar doorheen komt dan kan hij een Nederlands kenteken krijgen. Dit was een pak van ons hart, want de optie van invoeren lag zo rond de €1000 en het op kenteken zetten zit zo rond de €250.

 

Nu wil het geval dat wij een auto bezitten met een Italiaanse gasinstallatie, wij zijn daar erg blij mee, want op gas rijden scheelt toch een slok op een borrel. Toch zal deze gasinstallatie de bottleneck zijn van de keuring bij de RDW. Wordt de auto hierop afgekeurd dan zal de gastank eruit moeten en blijven we zitten met een oude slurpende benzine auto. Niet echt iets om naar uit te kijken in deze barre tijden met hoge benzine kosten. Zo’n slurp wagen verkopen is ook niet eenvoudig als het al niet onmogelijk is. Dus na een beetje rondvragen en bellen met onze oude garage in Laren, zal het eenkwestie worden van afwachten wat de RDW keuring gaat opleveren en dan een plan van aanpak maken. Komt hij niet door de keuring dan zijn er ook nog andere reparaties die nu of in de nabije toekomst gedaan moeten worden en alles bij elkaar opgeteld zouden we dan beter af zijn met hem naar de sloop te brengen voor onderdelen.

 

Dat doet toch wel een beetje pijn, het idee om een nog rijdende auto naar de sloop te moeten brengen. Ook bracht dit ons tot een punt waar we eens kritisch moesten kijken naar wat die auto nu eigenlijk voor ons betekent en wat wij feitelijk nodig hebben. We zitten al heel lang in situaties dat zonder auto we niet echt weg zouden komen van de plekken waar we gewoond hebben. Nu echter zitten we in een stadssituatie en wonen we op 10 minuten lopen van het treinstation.

 

Dus zijn we met onze tiener kinderen eens gaan kijken hoe wij ons leven met of zonder een auto zien. Voor mij was het in eerste instantie een schok dat we misschien zonder auto verder zouden moesten, maar dit was geheel gebaseerd op herinneringen van afhankelijk te zijn van eenauto in buitengebieden. Ook zag ik dat de maatschappij er waarde aanhecht wie je bent en wat je hebt en daar hoort een auto als statussymbool bij. We hebben zelden een echt statussymbool gereden, eigenlijk altijd waren het tweede hands auto’s. De KIA die we hadden was een SUF en die gaf echt status, wanneer ik daar in nette door mijzelf gemaakte maatkleding uitstapte dan werd ik hoger ingeschat dan mijn bankrekening aankon. Niet dat ik dat wilde of daarmee speelde, maar de auto en de kleiding hebben nu eenmaal een bepaalde waarde/statussymbool binnen onze samenleving en dus wordt je dan afgerekend/beoordeeld volgens deze onuitgesproken regels.

 

Door de eerste schok heen kon ik praktisch nadenken en we kwamen tot de conclusie dat een auto voor de deur hebben een groot gemak is, maar ook elke dag betalen is aan dit gemak. Wanneer ik een auto huur, de trein neem of het vliegtuig, op het moment dat ik mij wil verplaatsen dan heb ik alleen dan de kosten. Met de snelheid waarmee wij ons nu verplaatsen zouden de kosten aanzienlijk lager uitpakken wanneer we geen auto in ons bezit hebben. Binnen de stad is alles met de fiets of de bus zeer goed te bereiken en buiten de stad komen we niet wekelijks, op het werk van mijn partner na. Van de reiskostenvergoeding van zijn werk kan mijn partner met gemak een treinabonnement kopen en zal hij 10 minuten langer bezig zijn om van -en naar zijn werk te komen dan met de auto. Een parkeervergunning is ook niet meer nodig zonder auto. Met de komende kostenstijging in 2013 zal brandstof en wegenbelasting er ook niet beter op worden. Al met al zou het nog wel eens een goed idee kunnen zijn om geen auto te bezitten binnen de roerige tijden waarin wij ons bevinden. We zullen de keuring van de RDW afwachten en dan nogmaals de kaarten op tafel leggen, om te zien wat in onze situatie nu het beste is.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik de/een auto zie door de ogen van de maatschappij in mijn eerste beoordelende gedachtengoed.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij minder te voelen in een oude auto dan in een nieuwe auto met status gehalte.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om anderen te beoordelen wanneer ik hen zie in de auto die zij rijden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vanuit jaloezie te reageren op het auto bezit van anderen en mij dan af te vragen hoe het kan dat deze mensen in zo’n auto rijden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mee te gaan op de hype dat de auto die je rijdt bepaald wie je bent binnen de maatschappij.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de auto als praktisch vervoersmiddel te zien, terwijl ik tegelijkertijd beïnvloed wordt door de imprint van de maatschappij dat een auto een belangrijk statussymbool is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om frictie te ervaren tussen mijn praktische benadering van een auto en mijn imprint over wie ik ben gerelateerd aan mijn auto.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik aan de hand van de auto die ik bezit mijn succes in de maatschappij afmeet, terwijl ik dat niet bewust meemaa , maar als een soort van automatische piloot programma afdraai.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren hoe geautomatiseerd mijn gedachten rondom autobezit zijn en hoe mij dat in mijn dagelijks functioneren beïnvloed.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om zonder auto geïsoleerd te raken/zijn en mij niet te realiseren dat dit voortkomt uit herinnering van vroegere situaties die nu niet meer relevant zijn en dus ook niet mogen meewegen/meedoen in het hier en nu.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te limiteren door mijn herinneringen te gebruiken als leidraad voor mijn hier en nu.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn om zonder auto door anderen als een arme sloeber te worden gezien of als extreme activist wanneer ik uit overtuiging geen auto meer wil en mij niet te realiseren dat ik mijzelf nu beoordeel door de ogen van de maatschappij en dingen verzin die er nog niet zijn om zo emotionele beweging en frictie in mij te creëren en daar weer bevrediging uit te halen om hetzij me meer of minder door te voelen dan een ander.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij minder te voelen zonder statussymbolen en daar gemis door te ervaren en te denken dat ik de boot heb gemist en iets verschrikkelijk fout heb gedaan dat ik aan de andere kant van de lijn sta dan waar ik mijzelf graag had gezien volgens mijn maatschappelijke imprint/programmering.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik mijn status in de maatschappij als geslaagd of mislukt zie aan de hand van de regels die daarvoor gelden binnen de maatschappij en die niets van doen hebben met het werkelijk geslaagd of mislukt te zijn in het leven.

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf, wie ik werkelijk ben, niet af te meten aan zaken buiten mijzelf die moeten bepalen of ik geslaagd ben binnen de maatschappij of niet.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de auto terug te brengen tot een transport middel en de behoefte/bezetenheid om zoiets te bezitten moet zien als een angstvallig om mij heen grijpen om te snappen wie ik ben aan de hand van de voorwerpen die ik bezit. Ik ben niet mijn bezit, ik ben een bewoner van de planeet aarde die gebruik maakt van de mogelijkheden van de planeet aarde, in het belang van een ieder. Om zo de planeet met zijn mogelijkheden niet uit te putten voor individueel gewin, zonder naar de toekomst te kijken en te zien dat een ieder ook diegenen zijn die nog moeten komen, ook gebruik moeten kunnen maken van de mogelijkheden van de planeet aarde.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de angst om geïsoleerd te raken zonder auto in elke nieuwe woonsituatie weer aan de werkelijkheid te toetsen om te zien of het gevaar van geïsoleerd te raken en niet goed in mijn levensonderhoud te kunnen voorzien zonder auto nog relevant is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet meer mee te doen aan de race waarbij wij auto’s als een verlengde van ons ego gebruiken om een ander te imponeren of om onze tekortkomingen te verbloemen en zodoende ons te vereenzelvigen met een voorwerp en de regie over ons leven weg te geven. Dit is niet wat ik voor ogen heb wanneer ik spreek over veranderen in het belang van een ieder en dus zal ik moeten erkennen dat deze race niet bijdraagt aan een betere wereld en deze race dus te zien voor wat het is, het aan te kaarten voor wat het is, maar niet meer mee te doen omdat ik weet/begrijp/realiseer wat deze race is en waar het voor staat.

Dag 145 van 2555; o denneboom, o denneboom

Dag 145 van 2555; o denneboom, o denneboom  Wij hebben al weer een aantal jaren geen denneboom in huis rond Kerst. In de periode dat mijn kinderen nog klein waren tuigde ik elke keer onze kunstboom op. Nu mankeert het mij niet aan creativiteit, maar zodra ik de kerstboom moest gaan optuigen dan kwam er zo’n zwaar gevoel over mij heen en zou ik hem het liefst zo weer in zijn doos terug doen. Ik deed dat niet omdat ik deze gevoelens als echt en bovenal als kinderachtig bestempelde. Dus bedacht ik van alles om het aantrekkelijk te maken om dit optuigen toch te doen en maakte ik heel wat ornamentjes voor in de boom. Ik had een kerstkrans voor op de voordeur vol met zelf gemaakte kersttrollen en maakte mijzelf wijs dat ik dit allemaal leuk en heerlijk vond. Nooit was ik tevreden over hoe de ornamenten in de kerstboom hingen of hoe de lampjes en kettingen erdoorheen liepen. Ik liet het maar en inderdaad dat is precies wat ik deed, ik liet het voor wat het was en keek niet naar binnen om te zien waar dit gevoel vandaan kwam wat eigenlijk niet strookte met mijn creatieve aanleg.

 

Vandaag was ik bij mijn ouders die vol trots een tafel vol met verlichte huisjes in een winterlandschap lieten zien, hun alternatief op een kerstboom binnen in huis. Waarop ik iets zei in de trant van, dat is beter dan zo’n kerstboom. Waarop mijn moeder reageerde met, ja een kerstboom optuigen dat vond ik altijd zo verschrikkelijk om te doen. En op dat moment flitsten er beelden door mijn geest van een zuchtende moeder die tegen haar zin in een boom aan het optuigen was en alles bleef aan haar vingers plakken, niets kwam zo als zij het wenste, kortom 1 grote frustratie. En dat heb ik meegenomen als kind, de opinie dat kerstbomen optuigen niet leuk was en veel vervelend werk opleverde. De hele periode door moesten er naalden opgezogen worden en ook dat werd met zuchten gedaan. Dus zonder dat ik het door had was deze opinie met mij meegereisd tijdens mijn leven en ervoer ik weerstanden bij het optuigen van een kerstboom wat in principe voor mij niet een groot probleem zou moeten zijn. Mijn gevoel is dus niet mijn gevoel het is een geadopteerd gevoel dat absoluut geen waarde of relevantie heeft en dus ook zo de prullenmand in kan.

 

Helaas voor de denneboom gaat ook hij met de geadopteerde opinie/gevoel de prullenbak in, want inmiddels zie ik geen reden meer voor het vieren van consumentisme met als fysiek symbool de boom.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een gevoel gestuurd door een opinie van mijn moeder te adopteren als zijnde van mij.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat dit gevoel, dat frictie binnenin mij veroorzaakte, niet van mij was en niet echt was, maar geadopteerd door mijn geest om frictie te veroorzaken en meer emoties te genereren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om herkenning bij mijn moeder haar reactie te ervaren over het niet leuk vinden van een kerstboom optuigen en mij niet te realiseren dat het geen herkenning is maar het overnemen van een opinie en het bijbehorende gevoel.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als origineel te ervaren en mij niet te realiseren dat ik een soort van omnibus ben van gevoelens/emoties/angsten en opinies die ik of genetisch of door blootstelling aan mijn omgeving aan mijzelf heb toegeëigend om te bestempelen als ‘dit ben ik’.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de zonden van de voorvaderen voort te zetten zonder dit te bevragen of kritisch te bekijken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een geadopteerde aversie voor kerstbomen optuigen te beschouwen als van mijzelf en tegelijkertijd dit niet snap vanuit mijn beeld dat ik heb over mijzelf, maar het daar bij laat.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een zeurend gevoel van ik wil die boom niet optuigen geen plek kan geven door niet te kijken en te onderzoeken wie ik ben in ieder moment om zo te zien dat gevoelens en opinies niet van mij zijn of kunnen zijn omdat zij een product van de geest zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen zien wie ik werkelijk ben in ieder moment en zodoende ook niet kan onderscheiden wat bij mij hoort of wat lichaamsvreemd is en afgestoten kan worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf voor raadselen te stellen over mijzelf zonder eerst de confrontatie met mijzelf aan te gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om herkenning van eigenschappen in een ander te gebruiken om dichter tot die ander te komen en gevoelens van saamhorigheid te ervaren en mij niet te realiseren dat hetgeen ik zie in de ander van de ander is en door blootstelling eraan in mij geprogrammeerd is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vast te houden aan dit gevoel wat mij in zekere zin nieuwe gevoelens van speciaalheid opleveren door 1 van de weinigen te zijn die het, oh zo gezellige optutten van het huis en de boom, niet als leuk ervaart en mijzelf  te zien als een kerst activiste die enig in haar soort is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te ontdoen van de opinie die ik nu heb ontmaskert als geprogrammeerd.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om bij alles dat ik ervaar, voel en geloof mij af te vragen hoe dat in mij gekomen is en of het een deel van mijn echte zelf is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om alert te zijn wanneer gevoelens frictie geven en niet lijken te kloppen en zo te kunnen zien wat ik heb geadopteerd vanuit mijn omgeving als kind dat een deel van mijzelf is geworden maar niet werkelijk mijzelf is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen opinies/gevoelens/angsten/emoties van anderen over te nemen, maar mij te focussen op mijzelf en mijn proces om dat te verwijderen dat niet langer van waarde is en niet meer  zaken van anderen aan mijn lijst toe te voegen, maar simpelweg te zien wat ze zijn en te zien waarom ik ze heb en gehouden heb, om ze vervolgens los te kunnen laten en mij weer te focussen op mijzelf.

Dag 144 van 2555; foei thuisscholen mag niet hoor!

Dag 144 van 2555; foei thuisscholen mag niet hoor!  De Middelbare school van mijn zoon had mij voor de vakantie gevraagd om in de vakantie met mijn zoon aan de slag te gaan met rekenen en dan met name de tafels en basisvaardigheden, taal met de nadruk op spelling. Ook werd gevraagd of hij minstens 1 boek wilde lezen en goed wilde uitrusten deze komende 2 weken. Van uitrusten zal het wel niet komen, want er moet aardig wat bijgespijkerd worden. Eigenlijk zag ik het wel zitten om te proberen of ik/we schot in de zaak kunnen krijgen, het lijkt dat school constateert en dan met de handen in de lucht gaat zitten. Mij werd letterlijk gevraagd hoe nu verder te gaan met mijn kind op school, dat leek even de wereld op z’n kop, is het niet zo dat ik mijn kind naar school stuur om door professionals begeleid te worden? Nu had ik al aan Engels samen met mijn zoon gewerkt, wat resulteerde in een 8,5 en een 7,2, nadat er alleen maar onvoldoendes gehaald waren en de docent aan de noodbel trok, omdat mijn zoon volgens haar zo dyslectisch is. De kruks zat hem in het niet goed weten hoe te studeren, na woordjes te hebben gestampt heb ik hem laten typen met de spelling correctie aan, zodat hij kon zien wat hij fout deed en hoe dat te verbeteren. In een proefwerk op school komt er een streep door een woord en leer je niet wat het wel had moeten zijn als je al je proefwerk terug krijgt. Dat is hetzelfde met huiswerk, zelden wordt het nagekeken en dus kun je niet leren van je fouten, hoe moet je dan wel leren? Is het hele leven niet gebaseerd op leren van je fouten om herhaling te voorkomen?

Dus daar zit ik dan met 2 pubers die bijgespijkerd moeten worden vanwege hun taalachterstand na 6 jaar Italië. Met mijn dochter hebben we al uren zitten werken om door de achterstanden heen te werken. De Italiaanse middelbare school en de Nederlandse sluiten niet naadloos op elkaar aan en het lijkt dat niveaus ook niet te vergelijken zijn. Mijn zoon wordt verdacht van zware dyslexie, terwijl de test die ik thuis met hem moest afnemen en die ik zo neutraal mogelijk heb gedaan, absoluut geen dyslexie laat zien. Dus heb ik nog een test van internet gehaald en die afgenomen door te sturen naar dyslexie toe, maar ook hier scoort hij niet voor dyslexie. Wat zou betekenen dat wat zijn docenten zien een kind met taalachterstand is door het wonen in het buitenland en het tweetalig te zijn opgevoed. Zijn gesproken taal ligt op een hoger niveau als zijn  geschreven niveau en dat verward de docenten. Een zwaar dyslectisch kind kan ik niet in 2 avonden studeerbegeleiding van onvoldoendes voor Engels naar een 8,5 en 7,2 brengen. Ten eerste zou Engels een onmogelijke taal voor dyslecten zijn en kan verandering en verhoging van het niveau alleen maar plaatsvinden na intensieve lange begeleiding.

Gisteren zijn we begonnen en hebben we gezocht naar leuke interactieve opdrachten op het internet, want de remedial teacher zou materiaal door mailen maar dat is er even niet van gekomen, zo lijkt het. Het is leuk om te zoeken naar die oefeningen die lijken te passen voor mijn kind. Door samen te rekenen werd mij duidelijk dat er gewoonweg meer geoefend moet worden met hoofdrekenen om hem sneller te maken en niet te blijven hangen op de basics. Toen we zo met z’n drieën bezig waren zeiden de kinderen, het lijkt wel thuisschool. Ooit heb ik bijna een jaar thuis onderwezen ondanks dat zoiets tegen de wet in is. Mijn kinderen hebben het er nog altijd over hoe fijn ze dat hebben gevonden, maar dat was voor korte duur toen de rechter/de wet daar een einde aan maakte en wij beloofden te gehoorzamen. Toch ben ik nu weer aan het thuisscholen, hetzij na de wettelijke verplichte school of in de vakanties. Het mag niet, maar het komt er wel op neer dat het de meest effectieve manier is om een kind snel op niveau te krijgen of te houden.

Die eerste dag echter ervoer ik wel frustraties over hoeveel tijd het allemaal innam en hoe al mijn andere taken opschoven en ik aan het einde van de dag weinig tot geen tijd had gehad voor mijzelf en mijn processchrijven. Wel grappig deze verkapte vorm van egoïsme/eigen belang, ik besluit mij voor de volle honderd procent in te zetten om de kinderen te helpen met school, ik besluit samen met hen dat we de morgens hiervoor zullen benutten. Dus de fysieke consequentie is dat er iets zal moeten afvallen van de normale werkzaamheden want het past niet allemaal in 1 dag. Het is niet moeilijk om dat te bedenken maar het lijkt of zo’n besluit dan toch meer in de geest gemaakt wordt en enigszins als fantasie waarin alles even zo goed gedaan en afgemaakt kan worden en dus ontspruit er frustratie uit diezelfde geest. Was ik in het hier en nu geweest toen we het besluit namen dan had ik meteen kunnen overzien wat de consequenties waren en had ik kunnen inschatten of dat een bezwaar zou zijn voor deze 2 weken. Maar goed gelukkig ervoer en zag ik deze frustratie de eerste dag al en stelde ik mijzelf bij. Ik had al oefeningen opgezocht tijdens het ontbijt van de kinderen en ten tijde dat zij hun werk deden heb ik huishoudelijk werk gedaan in dezelfde ruimte en konden er vragen gesteld worden daar waar nodig. Vandaag heb ik nog veel meer ondernomen dan gisteren en nu aan het einde van de dag voel ik geen frustratie en voel ik mij niet ontnomen van mijn vrijheid om te doen wat ik wil. Het hoeft allemaal niet zo moeilijk te zijn als ik in het hier en nu blijf en participeer in mijn fysieke realiteit.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te irriteren aan de gemakzucht en kortzichtigheid van onderwijzend personeel en mij niet te realiseren dat zij deel uitmaken van een disfunctioneel educatief systeem.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een houding aan te nemen dat ik moet opknappen wat de docenten niet doen/laten liggen en zo automatisch de redder speel, in plaats van het ondersteunen en helpen van mijn kind.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geen vertrouwen in het educatieve systeem te hebben en zeer op mijn hoede ben dat ik elk moment pootje gehaakt kan worden door dit systeem en mij niet te realiseren dat ik mij dus beweeg vanuit angst voor het falen van het educatieve systeem en niet vanuit het perspectief dat ik daar ondersteun waar het nodig is voor mijn kind.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om ironische opmerkingen over het educatieve systeem te maken en mij niet te realiseren dat het mijn angst is die spreekt en het mij bevreesd wanneer mijn kinderen de dupe zullen zijn van een falend systeem en zodoende minder kansen van overleven hebben binnen het economische systeem/samenleving.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te hopen dat mijn kinderen door het educatieve systeem zonder al teveel pijn heen zullen lopen om zo verder te kunnen en verlost te zullen zijn van dit falende systeem dat ik vrees en als vijand bejegen terwijl ik voor de toekomst van mijn kinderen vrees.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om stiekem mijn middelvinger op te steken naar de maatschappij, nu ik gevraagd word door school om thuis te scholen om het tekort in tijd en geld van de school te kunnen opvangen en toch die 1 op 1 aandacht te kunnen geven die nodig is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om met nostalgie terug te denken aan die tijd dat ik thuisscholing deed met mijn kinderen en mij niet te realiseren dat ik daarmee in het verleden leef en niet in het hier en nu ben en daardoor ook niet effectief kan zijn in mijn hier en nu.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om uit eigenbelang te sputteren over de weinige tijd die overblijft wanneer ik de kinderen bijschool in de morgens van de vakantie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het besluit om thuis bij te scholen in mijn geest te maken en als fantasie te laten zijnen mijn geest, waarin ik al mijn andere taken evenzo goed afmaak, wat dus niet van het hier en nu is, maar ontspruit uit frustratie uit diezelfde geest.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn eigen tijd en ruimte als belangrijker te waarderen dan een tijdelijke ondersteuning aan mijn kinderen die ik onvoorwaardelijk wil steunen, maar niet werkelijk onvoorwaardelijk steun zolang ik mijn ego in de weg laat zitten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om eigenbelang voorop te stellen waarbij al het andere achteraan de rij mag aansluiten, terwijl ik mijzelf waarneem als niet egoïstisch door de ogen van de geest die mij dat wil doen laten geloven en waar ik graag in mee ga om het mooie beeld van mijzelf heel te laten.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het leven in de geest direct waar te nemen en te stoppen en tegelijk te zien hoeveel makkelijker het is om te leven het hier en nu waar angsten/emoties/gevoelens geen Russische roulette met mij spelen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om duidelijk met mijzelf af te spreken wat voor mij acceptabel is als het gaat om indeling van tijd voor mijzelf en voor de kinderen als mijzelf.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn aversie voor het educatieve systeem niet mijn handelen te laten vertroebelen en het te zien voor wat het is en ermee te werken voor wat het is om zo het beste dat mogelijk is eruit te halen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om een levend voorbeeld te zijn voor de docenten van hoe men ook met leerlingen om kan gaan om betere studieresultaten te behalen en niet alleen een leerling in hokjes te plaatsen en het daar bij te laten alsof het werk erop zit, terwijl dan pas het werk begint.