Dag 126 van 2555; die gezellige december maand

Dag 126 van 2555; die gezellige decembermaand

mini world

Het is december, de maand waarin de kortste dag van het jaar zit en de lichtjes in huis al rond een uur of 4 aan moeten. We steken kaarsjes aan en verkneukelen onszelf en zeggen, “wat is het gezellig”. Het is ook de maand waarin maar liefst 3 verschillende feesten gevierd worden. Eerst Sinterklaas een nogal racistisch feestje dat door de commercie op de voet gevolgd wordt door Kerst. Waarbij Sinterklaas het overduidelijk voorliegen van onze jongere generaties is, ligt dat met Kerst wat subtieler. Hier hebben we aan de ene kant te maken met de ‘die hards’ die willens en wetens willen voorgelogen worden, bekeken vanuit het perspectief van ‘geloof’/religie, en aan de andere kant de ‘shop-o-holics’ die het consumentisme in stand houden rond Kerst met extravagante aankopen voor hun geliefden. Waardoor men zich willens en wetens een lapje voor de ogen houdt en liefde met geld uitgeven verward. Dan is er natuurlijk nog de knaller, de hekken sluiter van het jaar; Oud en Nieuw. Waar niet minder gelogen wordt dan bij de andere festiviteiten. Met Oudjaar doen wij van allerlei voornemens die wij vervolgens bewust weer schenden zodra het nieuwe jaar aanbreekt. Dus ja het is me wel een gezellig maandje, roodstand op menige bankrekeningen, de schone schijn proberen op te houden binnen de families en spreken over vrede op aarde.

 

Mijn herinneringen aan de maand december toen de kinderen nog klein waren, zijn herinneringen aan het inkopen doen voor kleine Sinterklaascadeautjes, de gordijnen vroeg dicht doen wat een gevoel van geborgenheid gaf, winkelstraten met kerstverlichting, de oliebollen kraam in de stad, mijzelf uitsloven met kerstdineetjes en dan uitgeput en geradbraakt het nieuwe jaar instrompelen in de hoop wat rust te krijgen.

 

Met onze emigratie naar het platteland van Midden Italië verdween er veel van wat ik de december gezelligheid noemde. Sinterklaas schaften we af om in gelijke tred met de Italiaanse kinderen te lopen. Kerst en Oud en Nieuw zijn daar voornamelijk een religieus feest en familie aangelegenheden. In plaats van oliebollen eet men varkensworst met linzen en worden er overal levende kerstallen geplaatst. Het was een andere manier van gezelligheid en niet te vergelijken met dat waarmee ik was opgegroeid. Dus dit plaatje met de herinnering eraan gekoppeld van de december gezelligheid werd in mijn mind/hoofd als het ware in de koelkast gestopt nadat ik geen mogelijkheid zag om de Nederlandse december gezelligheid om te wisselen voor de Italiaanse gezelligheid.

 

Nu weer terug in Nederland met tiener kinderen ontmoet ik de Nederlandse gezelligheid opnieuw na jarenbuitenland. Dat was het moment waarop ik werd terug gezogen en vastgelockt in mijn oude herinneringen. Maar alles wat ik daarvoor had beleeft met een zekere vorm van waarde eraan, had over de jaren heen zijn waarde verloren waardoor ik bleef zitten met plaatjes van weleer en gevoelens die niet stroken met mijn leven nu. Zo bekeek ik reclame folders van de drogisterijen om te zien of er nog leuke cadeautjes voor de kinderen instaan, ondanks dat we niet meer aan december cadeautjes doen en de kinderen niet meer blij worden van kleine kinderen speelgoed. In dat moment waar mijn mind realiteit en fysieke realiteit zich kruisten zag ik mij genoodzaakt om mijn plaatjes en gevoelens bij te stellen. Naast een pensioengat na jaren buitenland heb ik ook een decembergat, ik probeerde mijn oude Nederlandse leven aan mijn nieuwe Nederlandse leven naadloos aan te laten sluiten, maar ik moest eerst het gat erkennen alvorens het te kunnen dichten.

 

Uit principe vier ik geen cadeautjes feesten zoals Sinterklaas of Kerst, omdat ik zie dat het consumentisme hierin hoogtij viert, er maar een paar partijen echt rijk van worden en het geven van dit soort cadeaus het ‘pleasen’ van de ander is om weer een jaar in een goed blaadje bij de ander te staan. Ik ben er niet meer op uit om de ene dag als specialer dan de andere dag te maken/ervaren en samenzijn met anderen kan het hele jaar rond. Wat er dus overblijft is het vroege donker worden en eerder het licht aan, wat ik nu niet meer als een gevoel van gezelligheid ervaar, maar een consequentie van de korter wordende dagen. Vroeger zou ik hebben gezegd, de lol is er vanaf. Nu zie ik het als mijn fysieke realiteit die wat opgeschoond is en los van normen/waarden/gevoelens/emoties en ik kan zeggen dat dit echt een relaxte december maand oplevert.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven in de gevoelens van gezelligheid in de decembermaand en mij niet te realiseren dat deze feesten de afleiding verschaffen die ik nodig heb om te geloven in mijn eigen goedheid om zo niet te hoeven kijken naar mijzelf, naar wie ik ben in die momenten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om voor een moment te willen terugpakken naar die oude gevoelens van gezelligheid en saamhorigheid zonder mij te realiseren dat ik een oude herinnering wakker maakte om die als het ware opnieuw te herleven en weer niet naar binnen te hoeven kijken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om frictie te voelen tussen mijn oude december-personage en mijn nieuwe december-zijn en mij niet te realiseren dat het niet aan elkaar geschoven hoeft te worden als een tijdslijn waar een hapje uit is. Het leven is een proces dat ik loop in tijd en elk stukje heeft zijn specificiteit en waarde in mijn proces, de enige aaneenschakeling is tijd en niet de compatibiliteit van gebeurtenissen/gevoelens/emoties.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij leeg te voelen met al die ‘gezelligheid’ op straat en mij niet te realiseren dat dit geen leegte is zolang ik mijn oude gevoelens van gezelligheid niet zie als volwaardigheid, maar deze ‘leegte’ als gemis omzet als ZIJN waar gevoelens mij niet bewegen/beroeren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de december feesten als echte feestelijkheden te zien en mij niet te realiseren dat achter deze feesten veel misbruik en verdriet verscholen gaat, die ik instant houd zolang ik mijn gevoel van gezelligheid in stand wil houden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vrezen dat ik als ‘ongezellig’ wordt ervaren door mijn buitenwereld nu ik weer terug ben in Nederland en niet meer dezelfde ben binnen het punt van december gezelligheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vrezen dat ik doorschiet in het niet meer vieren van de december feestelijkheden en ik zodoende niet meer kan ZIJN in het moment maar in plaats daarvan mij afzet tegen en frictie veroorzaak waar dat niet nodig is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als een verader/overloper te zien wanneer ik toch met kerst met familie afspreek en slinkse omwegen bedenk om het net op een andere dag te laten vallen, zodat ik kan zeggen dat het een gewoon samenzijn is en geen kerstviering.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te overwegen om tegen mijzelf en de ander te liegen om zo mijn gezicht te redden en niet ter verantwoording wordt geroepen en geen conflict initieer.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om hoe ik eerder was binnen het punt van de december vieringen te veroordelen en mij niet te realiseren dat er eens een punt komt van omslag en dat het anders erin staan nodig was om tot deze manier van staan als en gelijk aan het leven te komen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in mijn mind/hoofd al uit te stippelen dat mijn december gat onmiddellijk gedicht moet worden en naadloos moet aansluiten aan elkaar ook al kom ik vanuit een totaal ander startpunt.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om oude gebeurtenissen/belevenissen als iets dat geweest is te beschouwen en alle opvolgende gelijkende gebeurtenissen keer op keer te beschouwen als nieuwe gebeurtenissen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het gat tussen mijn Nederlandse december herinneringen niet als een gat te ervaren maar simpelweg als een gebeurtenis op de tijdlijn van mijn proces.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen goed of fout te koppelen aan mij herinneringen/ervaringen maar simpelweg te zien/begrijpen/realiseren wie ik ben in het moment toen die gebeurtenissen plaatsvonden.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te kunnen genieten als mijzelf van mijzelf in het samenzijn met anderen in de december feest maand zonder daar waarde oordelen aan te hangen maar simpelweg te zien wat ik door mijn participatie wel wil ondersteunen en wat niet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s