Dag 133 van 2555; frustratie in de supermarkt

Dag 133 van 2555; frustratie in de supermarkt  Ik ging even een paar boodschapjes bij de supermarkt halen vandaag en zou meteen €20 voor mijn dochter wisselen wat zij nodig had voor school. Bij de kassa aangekomen, had ik de keuze tussen 2 kassa’s die open waren. Diegene waar ik voorstond en 1 helemaal aan de andere kant, ik koos degene waar ik voorstond. Alhoewel daar een cassiere zit die nog niet zo lang daar werkt maar altijd chagrijnig kijkt, bij alles zucht en vaak bijna geen woord wisselt dat niet met haar taak als cassiere te maken heeft. Ik had haar gelabeld als die onaardige cassiere. Dus de eerste back chat barste al los, terwijl ik dacht, “nee hè, niet haar”.

 

Het was mijn beurt en alvorens af te rekenen vroeg ik haar of zij voor mij een briefje van 20 kon stuk maken in kleiner geld met wat losse euros. Ja zei ze, waarop ik meldde dat ik de boodschappen met mijn pinpas ging betalen. Ze verblikte of verbloosde niet. Ik stak mijn kaart in het pinapparaat ,waarop zij zei, kijk nu heb je het probleem ook niet meer. Dit alarmeerde mij en ik trok mijn pinpas eruit. Wat bedoel je, zei ik. Zij bedoelde dat ik nu die €20 niet meer hoefde te wisselen. De volgende back chat diende zich aan. “Praat ik Russisch ofzo” Ik legde enigszins geïrriteerd nogmaals uit dat ik los van het betalen van mijn boodschappen, €20 bij haar wilde wisselen. Oh, zei ze, en gaf mij een briefje van 10 en 2 van 5. Waarop ik dacht dat ik gek werd. Dus herstelde ik mij en liet de derde back chat passeren, “ik vroeg toch om losgeld, wat is er nu zo moeilijk”, en vroeg nogmaals of ze het briefje van 5 in losse euros kon wisselen. Nee dat was niet mogelijk kreeg ik te horen, ga maar naar de klantenservice.

 

Bij de klantenservice vroeg ik of zij €5 in losse munten konden wisselen, omdat het bij de kassa zo’n probleem was. Waarop de dame achter de balie zei:” ja dat wil soms niet lukken bij de kassa, zij moeten kleingeld behouden”. En ja, daar had zij een punt, maar dat had de cassiere dan toch ook meteen kunnen communiceren toen ik haar vroeg of wisselen mogelijk was. Ik had geen pistool op haat slaap staan, ik wilde simpelweg weten of het mogelijk was. Gefrustreerd verliet ik de supermarkt. Frustratie om de miscommunicatie en frustratie over het feit dat ik mijn back chats had geaccepteerd en toegestaan.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de back chat “nee hè, niet haar” aandacht te geven en te beschouwen als een gedachte van mijzelf als mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de cassiere te labelen als een een onaardig iemand, gebaseerd op haar uiterlijk vertoon gezien door de ogen van mijn geprogrammeerde geest en mij niet te realiseren dat er een leven achter deze cassiere zit waar ik geen weet van heb en dus niet over kan en mag oordelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet bij deze cassiere in de rij te willen staan en af te rekenen omdat zij mij geen positief gevoel geeft en ik mij dus laat beïnvloeden door het humeur/gedrag van de ander inplaats van stabiel te zijn en de kracht om te leven uit mijzelf te putten omdat ik weet dat ik kan vertrouwen op mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik begrepen wordt en wanneer dat niet zo blijkt te zijn, totaal uit mijn doen te zijn en mijzelf door de ogen van de ander bekijk en bang ben dat zij mij raar vindt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn om niet begrepen te worden en niet dat te krijgen wat ik wil.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn pinpas eruit te trekken  en het apparaat te laten piepen, omdat ik geschokt ben over het feit dat ik niet begrepen ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de back chat “praat ik Russisch ofzo” aandacht te geven en te beschouwen als een gedachte van mijzelf als mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om venijnig te worden als blijkt dat ik niet wordt begrepen en direct de schuld buiten mijzelf neer wil leggen door een snerende gedachte te deponeren om zo voor mijzelf beter uit de bus te komen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij meer te maken door de snerende back chat “praat ik Russisch ofzo” als gedachte te accepteren entoe te staan en de cassiere als mindere af te spiegelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geïrriteerd te zijn nogmaals mijn verzoek aan de cassiere te moeten uitleggen wat de knop van onzekerheid bij mij indrukte en mij liet voelen als een imbeciel en tegelijkertijd te geloven in de echtheid van dit gevoel als van mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een explosie in mij te voelen wanneer de cassiere mij geld teruggeeft maar geen losgeld, waardoor ik totaal aan mijn communicatie ga twijfelen en mij afvraag wat ik nu eigenlijk heb kunnen overbrengen aan deze vrouw en dus de communicatie in z’n geheel persoonlijk neem en niet meer in ogenschouw neem dat de cassiere met haar gedachten/back chats bezig is en wellicht net als mij niet helder meer kan denken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de back chat “ik vroeg toch om kleingeld, wat is er nu zo moeilijk” aandacht te geven en te beschouwen als een gedachte van mijzelf als mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te kunnen verplaatsen in de schoenen van een ander en ervan uit ga dat zij de domme is en ik de slimme goed communicerende om zo mijzelf te behoeden van een afgang in mijn eigen ogen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij afgewezen te voelen toen mij werd verteld naar de klantenservice te gaan en mij niet te realiseren dat wisselen eigenlijk bij de klantenservice plaatsvind en ik dus uiteindelijk op de juiste plek terecht kwam.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als een klein kind weggestuurd te voelen, omdat ik lastige vragen stel en men mij niet langer wil zien en dus wegstuurt en mij niet te realiseren dat ik alleen maar mijn kant van het verhaal ken en aannames doe voor de andere kant.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat wisselen bij een kassa niet prettig is voor de cassiere die geld en losgeld nodig heeft voor haar contant betalende klanten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat de cassiere niet instaat was om mijn verzoek af te slaan door welke reden dan ook, waardoor frictie en belangen verstrengeling ontstond en ik het vervelend vond om niet te krijgen wat ik wilde.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om alleen aan mijn behoeften te denken en niet te zien/bekijken of mijn verlangen/vraag ook in het belang van een ieder was.

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in het vervolg eerst de vraag te stellen of het de juiste plek is om geld te wisselen al sik dat bij de kassa wil doen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet over 2 handelingen tegelijkertijd te praten zoals, wisselen en mijn boodschappen pinnen, om zo geen onnodige verwarring te zaaien en zodoende de consequenties te moeten oogsten.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn back chat gedachten in het moment niet als van mijzelf te beschouwen en de mate van eigenbelang erin te zien die al aangeeft dat ik te maken heb met de geest die rechtlijnig denkt vanuit eigenbelang.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet zo snel in het vervolg te frustreren en te irriteren door niet in het hier en nu te zijn maar af te dwalen op de gedachtes/back chats van mijn geest als de stem in mij die ik denk te zijn, maar mij te realiseren dat dit soort gedachtes altijd van de geest zijn verbloemd als mijzelf door mijn participatie in de geest.

Advertisements

One thought on “Dag 133 van 2555; frustratie in de supermarkt

  1. Her kenbaar patroon… Je hebt iets in je hoofd wat jij logisch vind en ergert je als blijkt dat de ander niet zomaar begrijpt wat je precies wilt. Dan ga je denken dat die andere dom is terwijl je naar jezelf moet kijken om te begrijpen of de boodschap zo is overgedragen dat er geen onduidelijkheden meer zijn. Het lijkt wat overdreven, maar in zo’n geval zou je moeten vragen of de caissière 20 euro in briefjes én munten kan wisselen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s