Dag 138 van 2555; de authenticiteit van mijn gedachten, vieze wormen

Dag 138 van 2555; de authenticiteit van mijn gedachten, vieze wormen  Na een x aantal shows van Derren Brown (de Engelse illusionist/mentalist/hypnotiseur) te hebben gezien, is het geloof in mijn gedachten als authentiek en van mijzelf zeer plastisch ontkracht. Ik wist dat veel van mijn gedachten niet authentiek waren en tot stand kwamen door programmering in mijn jeugd en door opvoeding gedurende de rest van mijn leven door de maatschappij/samenleving. Wat maakte dat ik geloofde in deze gedachten als zijnde van mij, doordat ik deze gedachten heb aangenomen/geaccepteerd/toegestaan als zijnde van mij. Het klinkt misschien wat bizar wanneer je nog heilig gelooft in jezelf als en gelijk aan je gedachten, maar durf eens een uitstapje te maken in de wondere wereld van je geest en te ervaren hoeveel er blijft staan van je gedachten wanneer je ze ontdoet van genetische -en sociale programmering. Dit wordt een serie van blogs die de authenticiteit van mijn gedachten ontkracht aan de hand van dagelijkse gebeurtenissen.

Sinds een aantal dagen hebben onze katten last van wormen. Eerst vond ik allerlei wit/bruine korreltjes op de plekken waar ze graag liggen. Daarna tijdens het schoonmaken van de kattenbak, poepte 1 van de katten op de kattenbak, terwijl ik deze aan het schoonmaken was. Doordat het drolletje niet meteen ondergespit werd kon ik goed zien dat er 1 cm lange witte glibberige streepjes op de drolletjes zaten. De korreltjes en de wormpjes n de ontlasting waren reden genoeg om te kunnen vaststellen dat mijn katten wormen hebben. Op internet vond ik beschrijvingen van verschillende soorten wormen bij katten. De korreltjes zouden duiden op een lintworm, maar 3 katten die tegelijkertijd een lintworm hebben lijkt wat merkwaardig, terwijl de wormpjes zelf meer op een spoelworm leken. Ik besloot een kit aan te schaffen om zo een monster van de ontlasting op te sturen naar een lab dat gespecialiseerd is in parasieten bij dieren. Zodra ik weet om welke wormsoort het gaat kan ik de juiste kuur aanschaffen voor alle 3 de katten. Het advies van de ‘farm’ in Zuid-Afrika is om als mensen gelijk met de dieren een wormenkuur te doen om zo geen kruisbesmetting te laten plaatsvinden.

De korreltjes die ik her en der in huis vind die zuig ik met de kruimeldief op en die leeg ik dan direct in de pedaalemmer. Aangezien ik niet weet of deze korreltjes eitjes zijn, neem ik het zekere voor het onzekere en ruim het op. Jaren terug had ik echt gegriezeld van het idee alleen al dat er wormen in huis zouden zijn. Ik heb dus aan den lijve ondervonden dat ik met die angst effectief heb afgerekend door zelfvergeving en toegepaste correctie in mijn fysieke werkelijkheid. Toch als ik de staart van de katten optil en de wormpjes in hun anus zie zitten of op hun drolletjes, dan heb direct de gedachte ‘wormen zijn vies’, terwijl ik daar geen fysieke ervaringen bij heb van echt griezelen envies vinden. Het is een gedachte in mijn geest die daar zit omdat ik hem ooit heb toegestaan en heb geaccepteerd dat hij kon verblijven in mijn geest.

Daarnaast ging mijn geest naarstig opzoek om een schuldige aan te wijzen voor het feit dat de katten voor het eerst in 6 jaar, dus voor het eerst in hun leven, wormen hebben. De eerste gedachte die opkwam was ‘van rauw vlees krijg je wormen’ en inderdaad de katten eten zo nu en dan wat rauwe kip als ik een kipfilet ontdoe van adertjes en vet. Mijn eerste kat at alleen maar rauw hart en had nooit wormen en kreeg ook geen preventieve wormenkuur. Ook mijn huidige katten krijgen geen preventieve wormenkuur om onnodige medicatie te voorkomen. Deze gedachte is dus niet gerelateerd aan wat ik heb ervaren in de fysieke werkelijkheid en toch bestaat het in me door acceptatie en het toe te staan.

‘wormen zijn vies’

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om wormen als vies te bestempelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik wormen vies vind.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als kind bang te zijn een worm uit de aarde te halen en ze dus als vies zag .

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn voor wormen wanneer anderen ze oppakten en ze in je nek wilde gooien.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te fantaseren over hoe naar het zou zijn als een worm in mijn nek zou worden gegooid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn de controle over mijzelf te verliezen wanneer een worm in mijn nek zou worden gegooid terwijl ik dat niet wilde.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de toekomst te projecteren dat ik angst moet hebben wanneer een worm in mijn nek wordt gegooid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om gedrag van andere kinderen na te bootsen die gillend wegrenden als anderen een worm in hun nek wilden gooien.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het bang zijn voor wormen te accepteren en toe te staan door middel van dit gedrag van anderen te kopiëren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om wormen met vies te associëren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren waarom ik wormen vies vind.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om wormen vies te vinden, omdat ik dat zo heb geleerd van mijn omgeving en daar nooit kritische vragen bij heb gesteld.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren wat de consequenties waren van het accepteren van de gedachte ‘wormen zijn vies’, waardoor ik angsten heb gekend die irreëel waren en niet voluit geleefd heb door deze angst.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een schuldgevoel te hebben over de beperking die ik met deze ene gedachte ‘wormen zijn vies’ mijzelf heb aangedaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor wormen in mijn zwangerschap, omdat duidelijk wordt gemaakt dat bepaalde wormen voor problemen zorgen, wat resoneerde met mijn al aanwezige opinie over wormen vanuit mijn jeugd.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de authenticiteit van een gedachte eerst te checken alvorens beslissingen te maken gebaseerd op die gedachte.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om ‘wormen zijn vies’ los te koppelen van emoties/gevoelens en wormen weer kan zien als wormen zonder een bijvoeglijk naamwoord dat aangeeft wat ik nog niet vergeven en gecorrigeerd heb.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om wormen te ervaren als leven en co-bewoners van de aarde, waarbij zij een deel zijn van de cyclus hier op aarde, wat niets zegt over status van meer of minder zijn dan mij en ik hen dus als gelijke kan beschouwen en behandelen.

‘van rauw vlees krijg je wormen’

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik van rauw vlees per definitie wormen zou krijgen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn van mijn eigen gevormde fantasie over wormen in mijn lijf door het eten van rauw vlees.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn wanneer ik een klein balletje rauw aangemaakt gehakt te eten als mijn moeder dat aanbood tijdens het koken, omdat zij elke keer zei dat ik maar 1 balletje mocht anders zou ik wormen krijgen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn moeder te geloven wanneer zij beweerd dat ik van meer dan 1 balletje rauw gehakt wormen krijg.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de angst van mijn moeder over te nemen zonder daar vragen over te stellen en zodoende bang te zijn over het eten van rauw vlees met als consequentie wormen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik wel 3 broodjes ossenworst van mijn moeder mocht eten en geen 2e balletje rauw gehakt, terwijl beiden hetzelfde type rauw vlees zijn, wat de inconsequentie van het niet mogen aangeeft dat ik klakkeloos accepteerde als hoger gezag boven mij.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om altijd angst te hebben bij het eten van rauw vlees door de gedachte ‘van rauw vlees krijg je wormen’ steeds weer in mijn geest te horen afdraaien.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om rauw vlees te mijden tijdens mijn zwangerschap uit angst voor nare dingen die zouden kunnen gebeuren zoals medici met mij deelden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om meer angst voor rauw vlees te ontwikkelen toen iemand die ik ken ernstig ongeneeslijk ziek werd na het eten van ongare kip van de BBQ.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om alleen vanuit angst naar het eten van rauw vlees te kijken en het kijken met gezond verstand vanuit ervaring en onderzoek niet meer mee te laten wegen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bangte worden van een gedachte die ik ervaar als van mij maar die niet meer dan geadopteerd en geïnternaliseerd is door mij.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de authenticiteit van een gedachte eerst te checken alvorens beslissingen te maken gebaseerd op die gedachte.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de reële risico’s van  het eten van rauw vlees af te wegen tegen de behoefte/reden van het eten van rauw vlees alvorens tot het eten van rauw vlees over te gaan.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om rauw vlees als concept los te zien van geaccumuleerde gevoelens/emoties door de jaren heen en het te zien voor wat het is met reële risico’s

Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s