Dag 144 van 2555; foei thuisscholen mag niet hoor!

Dag 144 van 2555; foei thuisscholen mag niet hoor!  De Middelbare school van mijn zoon had mij voor de vakantie gevraagd om in de vakantie met mijn zoon aan de slag te gaan met rekenen en dan met name de tafels en basisvaardigheden, taal met de nadruk op spelling. Ook werd gevraagd of hij minstens 1 boek wilde lezen en goed wilde uitrusten deze komende 2 weken. Van uitrusten zal het wel niet komen, want er moet aardig wat bijgespijkerd worden. Eigenlijk zag ik het wel zitten om te proberen of ik/we schot in de zaak kunnen krijgen, het lijkt dat school constateert en dan met de handen in de lucht gaat zitten. Mij werd letterlijk gevraagd hoe nu verder te gaan met mijn kind op school, dat leek even de wereld op z’n kop, is het niet zo dat ik mijn kind naar school stuur om door professionals begeleid te worden? Nu had ik al aan Engels samen met mijn zoon gewerkt, wat resulteerde in een 8,5 en een 7,2, nadat er alleen maar onvoldoendes gehaald waren en de docent aan de noodbel trok, omdat mijn zoon volgens haar zo dyslectisch is. De kruks zat hem in het niet goed weten hoe te studeren, na woordjes te hebben gestampt heb ik hem laten typen met de spelling correctie aan, zodat hij kon zien wat hij fout deed en hoe dat te verbeteren. In een proefwerk op school komt er een streep door een woord en leer je niet wat het wel had moeten zijn als je al je proefwerk terug krijgt. Dat is hetzelfde met huiswerk, zelden wordt het nagekeken en dus kun je niet leren van je fouten, hoe moet je dan wel leren? Is het hele leven niet gebaseerd op leren van je fouten om herhaling te voorkomen?

Dus daar zit ik dan met 2 pubers die bijgespijkerd moeten worden vanwege hun taalachterstand na 6 jaar Italië. Met mijn dochter hebben we al uren zitten werken om door de achterstanden heen te werken. De Italiaanse middelbare school en de Nederlandse sluiten niet naadloos op elkaar aan en het lijkt dat niveaus ook niet te vergelijken zijn. Mijn zoon wordt verdacht van zware dyslexie, terwijl de test die ik thuis met hem moest afnemen en die ik zo neutraal mogelijk heb gedaan, absoluut geen dyslexie laat zien. Dus heb ik nog een test van internet gehaald en die afgenomen door te sturen naar dyslexie toe, maar ook hier scoort hij niet voor dyslexie. Wat zou betekenen dat wat zijn docenten zien een kind met taalachterstand is door het wonen in het buitenland en het tweetalig te zijn opgevoed. Zijn gesproken taal ligt op een hoger niveau als zijn  geschreven niveau en dat verward de docenten. Een zwaar dyslectisch kind kan ik niet in 2 avonden studeerbegeleiding van onvoldoendes voor Engels naar een 8,5 en 7,2 brengen. Ten eerste zou Engels een onmogelijke taal voor dyslecten zijn en kan verandering en verhoging van het niveau alleen maar plaatsvinden na intensieve lange begeleiding.

Gisteren zijn we begonnen en hebben we gezocht naar leuke interactieve opdrachten op het internet, want de remedial teacher zou materiaal door mailen maar dat is er even niet van gekomen, zo lijkt het. Het is leuk om te zoeken naar die oefeningen die lijken te passen voor mijn kind. Door samen te rekenen werd mij duidelijk dat er gewoonweg meer geoefend moet worden met hoofdrekenen om hem sneller te maken en niet te blijven hangen op de basics. Toen we zo met z’n drieën bezig waren zeiden de kinderen, het lijkt wel thuisschool. Ooit heb ik bijna een jaar thuis onderwezen ondanks dat zoiets tegen de wet in is. Mijn kinderen hebben het er nog altijd over hoe fijn ze dat hebben gevonden, maar dat was voor korte duur toen de rechter/de wet daar een einde aan maakte en wij beloofden te gehoorzamen. Toch ben ik nu weer aan het thuisscholen, hetzij na de wettelijke verplichte school of in de vakanties. Het mag niet, maar het komt er wel op neer dat het de meest effectieve manier is om een kind snel op niveau te krijgen of te houden.

Die eerste dag echter ervoer ik wel frustraties over hoeveel tijd het allemaal innam en hoe al mijn andere taken opschoven en ik aan het einde van de dag weinig tot geen tijd had gehad voor mijzelf en mijn processchrijven. Wel grappig deze verkapte vorm van egoïsme/eigen belang, ik besluit mij voor de volle honderd procent in te zetten om de kinderen te helpen met school, ik besluit samen met hen dat we de morgens hiervoor zullen benutten. Dus de fysieke consequentie is dat er iets zal moeten afvallen van de normale werkzaamheden want het past niet allemaal in 1 dag. Het is niet moeilijk om dat te bedenken maar het lijkt of zo’n besluit dan toch meer in de geest gemaakt wordt en enigszins als fantasie waarin alles even zo goed gedaan en afgemaakt kan worden en dus ontspruit er frustratie uit diezelfde geest. Was ik in het hier en nu geweest toen we het besluit namen dan had ik meteen kunnen overzien wat de consequenties waren en had ik kunnen inschatten of dat een bezwaar zou zijn voor deze 2 weken. Maar goed gelukkig ervoer en zag ik deze frustratie de eerste dag al en stelde ik mijzelf bij. Ik had al oefeningen opgezocht tijdens het ontbijt van de kinderen en ten tijde dat zij hun werk deden heb ik huishoudelijk werk gedaan in dezelfde ruimte en konden er vragen gesteld worden daar waar nodig. Vandaag heb ik nog veel meer ondernomen dan gisteren en nu aan het einde van de dag voel ik geen frustratie en voel ik mij niet ontnomen van mijn vrijheid om te doen wat ik wil. Het hoeft allemaal niet zo moeilijk te zijn als ik in het hier en nu blijf en participeer in mijn fysieke realiteit.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te irriteren aan de gemakzucht en kortzichtigheid van onderwijzend personeel en mij niet te realiseren dat zij deel uitmaken van een disfunctioneel educatief systeem.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een houding aan te nemen dat ik moet opknappen wat de docenten niet doen/laten liggen en zo automatisch de redder speel, in plaats van het ondersteunen en helpen van mijn kind.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geen vertrouwen in het educatieve systeem te hebben en zeer op mijn hoede ben dat ik elk moment pootje gehaakt kan worden door dit systeem en mij niet te realiseren dat ik mij dus beweeg vanuit angst voor het falen van het educatieve systeem en niet vanuit het perspectief dat ik daar ondersteun waar het nodig is voor mijn kind.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om ironische opmerkingen over het educatieve systeem te maken en mij niet te realiseren dat het mijn angst is die spreekt en het mij bevreesd wanneer mijn kinderen de dupe zullen zijn van een falend systeem en zodoende minder kansen van overleven hebben binnen het economische systeem/samenleving.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te hopen dat mijn kinderen door het educatieve systeem zonder al teveel pijn heen zullen lopen om zo verder te kunnen en verlost te zullen zijn van dit falende systeem dat ik vrees en als vijand bejegen terwijl ik voor de toekomst van mijn kinderen vrees.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om stiekem mijn middelvinger op te steken naar de maatschappij, nu ik gevraagd word door school om thuis te scholen om het tekort in tijd en geld van de school te kunnen opvangen en toch die 1 op 1 aandacht te kunnen geven die nodig is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om met nostalgie terug te denken aan die tijd dat ik thuisscholing deed met mijn kinderen en mij niet te realiseren dat ik daarmee in het verleden leef en niet in het hier en nu ben en daardoor ook niet effectief kan zijn in mijn hier en nu.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om uit eigenbelang te sputteren over de weinige tijd die overblijft wanneer ik de kinderen bijschool in de morgens van de vakantie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het besluit om thuis bij te scholen in mijn geest te maken en als fantasie te laten zijnen mijn geest, waarin ik al mijn andere taken evenzo goed afmaak, wat dus niet van het hier en nu is, maar ontspruit uit frustratie uit diezelfde geest.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn eigen tijd en ruimte als belangrijker te waarderen dan een tijdelijke ondersteuning aan mijn kinderen die ik onvoorwaardelijk wil steunen, maar niet werkelijk onvoorwaardelijk steun zolang ik mijn ego in de weg laat zitten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om eigenbelang voorop te stellen waarbij al het andere achteraan de rij mag aansluiten, terwijl ik mijzelf waarneem als niet egoïstisch door de ogen van de geest die mij dat wil doen laten geloven en waar ik graag in mee ga om het mooie beeld van mijzelf heel te laten.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het leven in de geest direct waar te nemen en te stoppen en tegelijk te zien hoeveel makkelijker het is om te leven het hier en nu waar angsten/emoties/gevoelens geen Russische roulette met mij spelen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om duidelijk met mijzelf af te spreken wat voor mij acceptabel is als het gaat om indeling van tijd voor mijzelf en voor de kinderen als mijzelf.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn aversie voor het educatieve systeem niet mijn handelen te laten vertroebelen en het te zien voor wat het is en ermee te werken voor wat het is om zo het beste dat mogelijk is eruit te halen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om een levend voorbeeld te zijn voor de docenten van hoe men ook met leerlingen om kan gaan om betere studieresultaten te behalen en niet alleen een leerling in hokjes te plaatsen en het daar bij te laten alsof het werk erop zit, terwijl dan pas het werk begint.

Advertenties

One thought on “Dag 144 van 2555; foei thuisscholen mag niet hoor!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s