Dag 149 van 2555; de authenticiteit van mijn gedachten, “welja neem er nog een kind bij”

Dag 149 van 2555; de authenticiteit van mijn gedachten, "welja neem er nog een kind bij"  Bijna 16 jaar geleden toen ik mijn eerste kind kreeg was het modieus om niet bij 1 of 2 kinderen te blijven steken, maar toch op z’n minst te gaan voor een stuk of 4/5 kinderen. Ik heb dat nooit begrepen, dat je na je derde of vierde kind kan verlangen naar nog een kind, om een zekere mate van compleetheid te ervaren. Ik kon ook niet begrijpen hoe je zo’n elftal alles kan geven wat zij fysiek nodig hadden, ondanks dat deze moeders vaak niet buitenshuis werkten kon ik mij ook niet voorstellen dat je al deze kinderen evenredig veel aandacht kan geven. Na mijn 6 jaar buitenland en weer teruggekeerd te zijn in Nederland blijkt tot mijn verbazing deze trend nog steeds niet over te zijn. Misschien zijn het geen 5 kinderen meer, maar 3 of 4 toch zeker nog wel. Ik heb van de 6 jaar buitenland zeker 4 jaar de internationale crisis goed gevoeld en vond het sowieso gek dat veel Nederlanders niet echt wisten dat die crisis toen al overal rond ging in Europa. Nu de crisis ook Nederland lijkt te bereiken, of meer de geesten van de Nederlanders en de media spreekt over een jaar lange crisis waar Nederland zich al in verkeerd, zie ik nog vrolijk dikke buiken en kinderwagens met een rits kinderen erachter door de stad gaan. Dan denk ik, welke topbaan hebben deze mensen of welke jackpot is gewonnen en wat als dat geld een beetje opraakt of de crisis ons goed raakt? Met 2 kinderen denk ik zelf soms al dat ik lef heb gehad om ze op de wereld te zetten, geen spijt, maar een kind in armoede laten groot worden is niet wat een moeder voor ogen heeft.

 

Ik heb dus altijd veel reacties bij het zien van dit soort gezinnen en de volgende gedachten/back chats passeren dan de revue:

 

-welja neem er nog een kind bij

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de back chat “welja neem er nog een kind bij” in mij op te laten komen en mij niet te realiseren dat deze back chat meer over mij zegt dan over de mensen waar de back chat overgaat.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik genetisch ben geprogrammeerd op het hebben van 2 kinderen, door uit een gezin te komen met 2 kinderen en daarom alles dat meer dan 2 kinderen is als afwijkend te bestempelen en buiten mijn referentie kader.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn participatie in mijn genetische programmering niet in ogenschouw te nemen en praktische punten naar voren schuif om te beredeneren dat 3+ kinderen niet kan en onverantwoordelijk is in de huidige economische crisis zonder te zien dat ik iets essentieels aan het onderdrukken ben en niet vrij van programmering kijk naar deze mensen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om meer dan 2 kinderen als asociaal te bestempelen.

 

 

-het is bij de konijnen af

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de back chat “het is bij de konijnen af” in mij op te laten komen en mij niet te realiseren dat deze back chat meer over mijzelf zegt dan over de mensen waar de back chat overgaat.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mensen met meer dan 2 kinderen met dieren te vergelijken waarbij ik dieren als lagere wezens beschouw dan mensen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mensen met meer dan 2 kinderen in een hokje stop als zijnde van lagere afkomst en mij niet realiseer dat dit een sociale programmering is die al vele jaren niet meer opgaat.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door sociale programmering mensen hun afkomst te bepalen en frictie te ervaren wanneer ik dit doe en mij niet te realiseren dat het beeld van de sociale programmering niet strookt met mijn fysieke beeld van deze mensen die keurig erbij lopen en niet uit achterwijken lijken te komen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om frictie te voelen bij het zien van mensen met meer dan 2 kinderen, doordat ik mij meer voel qua sociale status door mijn sociale programmering, maar mij minder voel als ik mij vergelijk met de werkelijke sociale status van deze mensen en die van mij.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te vergelijken met mensen met meer dan 2 kinderen om zo mijn waarde te bepalen in de maatschappij.

 

 

-plannen deze mensen eigenlijk hun zwangerschappen wel?

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de back chat “plannen deze mensen eigenlijk hun zwangerschappen wel?” in mij op te laten komen en mij niet te realiseren dat deze back chat meer over mijzelf zegt dan over de mensen waar de back chat overgaat.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf beter te voelen dan mensen die per ongeluk zwanger zijn geraakt, omdat ik mijn zwangerschappen wel heb gepland.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mensen met onverwachte zwangerschappen als onverantwoord te bestempelen en mijzelf meer voel en mij optrek aan dit meer voelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mensen met onverwachte zwangerschappen te zien als een gevaar voor de maatschappij, door het moedwillig teveel mensen dan nodig op de wereld te zetten zonder na te denken of men ze wel kan onderhouden als tijden slechter worden en mij niet te realiseren dat ook ik als tijden slechter worden mijn 2 kinderen nog moet zien te onderhouden.

 

 

-hoe kun je ze allemaal te eten geven?

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn situatie van leven op de armoede grens en de bijbehorende angst te projecteren op anderen en plaatsvervangende angst te generen bij het idee dat kinderen in gezinnen met veel kinderen in verslechterde economische omstandigheden niet stand houden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de vraag “hoe kun je ze allemaal te eten geven” die ik mijzelf stel in mijn eigen situatie met 2 kinderen, wanneer ik de economie ook in Nederland hollend achteruit zie gaan, te projecteren op gezinnen met veel kinderen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de angst voor het probleem of we onze kinderen nog wel te eten kunnen geven als de pleuris uitbreekt naar buiten toe te projecteren en niet te zien dat het een angst is die leeft in mij voor mijn persoonlijke situatie door projectie van herinneringen.

 

 

-heb je niets beters te doen met je leven dan luiers verschonen en achter de kinderen aanhollen?

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om om de back chat “heb je niets beters te doen met je leven dan luiers verschonen en achter kinderen aanhollen?” in mij op te laten komen en mij niet te realiseren dat deze back chat meer over mijzelf zegt dan over de mensen waar de back chat overgaat.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het thuis zitten en alleen met de kinderen bezig te zijn en het huishouden als een éénzijdig leven te zien en als onvolwaardig.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te goed te voelen voor het alleen bezig zijn met kleine kinderen verschonen en voorzien van een natje en droogje door een herinnering aan werk dat ik heb gedaan, waar ik als meerdere onder mijn kunnen op groepen moest invallen op een kinderdagverblijf voor verstandelijk en lichamelijk gehandicapte kinderen, en deze herinnering projecteer en daardoor niet meer in het hier en nu kan zijn om te zien dat elke situatie weer een nieuwe situatie is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als achteruit geplaatst te zien door het moeten werken op de groep als een deel van mijn taak als verantwoordelijke voor de dagelijkse gang van zaken in een kinderdagverblijf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij minder te voelen door het werken onder mijn niveau, maar het werk te accepteren om zo niet werkeloos te hoeven zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet erkent te voelen door wat en wie ik was en wat ik kon, maar als inzet pion gebruikt werd om tekorten op te vullen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet gewaardeerd te voelen wanneer ik moest invallen op de groep en men dus niet zag dat ik beter op kantoor kon zitten dan tussen de kinderen in.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de verzorging van kinderen als een levenstaak als minderwaardig te zien en een beperking om zelf tot bloei en volle potentie te komen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik niet tot mijn volle potentie kan komen tijdens de verzorging van kinderen door mijn ervaring dat ik aan handen gebonden was ten tijde dat ik mijn eigen bedrijf startte en gelijktijdig de zorg voor mijn kinderen had en mij niet te realiseren dat ik jaloers was op diegenen die geen kinderen hadden of partners die de kinderen verzorgden, zodat zij met toewijding hun professionele leven konden ontplooien.

 

 

-je lijf moet uitgewoond zijn

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de gedachte dat een lijf uitgewoond moet zijn na zoveel kinderen te projecteren op anderen en mij niet te realiseren hoe teleurgesteld ik was/ben over het feit dat mijn lijf uitgewoond is na 2 kinderen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verrast te zijn dat ik emoties van verlies heb over het feit dat mijn lijf niet meer is wat het voor mijn kinderen was.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te ontkennen dat het mij uitmaakt of mijn lijf uitgewoond is en hoopte dat ik hiermee om kan gaan en verder kan gaan zonder hierin te blijven hangen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om teleurgesteld te zijn in mijzelf dat ik het verlies van mijn gezonde lijf blijf vasthouden en dat ik blijf rouwen over het lijf dat ik had voor mijn kinderen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als het om mijn lijf gaat dat uitgewoond is door het krijgen van kinderen ik altijd deze ene herinnering terug krijg van mijzelf zittend in een groep van zwangere vrouwen die een vraag en antwoord spel doen waarbij ik de vraag krijg of het mij zou boeien wanneer mijn lijf niet meer zo zou zijn als voor mijn zwangerschap, waarop ik antwoord dat het mij niet zou boeien, waarvan ik nu weet dat dit antwoord niet zelfoprecht was en ik dit feit onderdrukte om plaats te maken voor het verlangen naar een kind dat mij zou compleet maken.

 

 

-ik moet er niet aan denken zoveel kinderen te hebben

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te verplaatsen inde ander en dan te griezelen van het hebben van zoveel kinderen en mij voor te stellen dat ik in het geheel geen eigen tijd meer over zou hebben om dat te doen wat ik graag wil doen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet in de schoenen van een ander te kunnen staan als het gaat om het hebben van veel kinderen, door mijn genetische programmering die ik nog niet heb losgelaten en dus nog door de ogen van deze programmering naar anderen kijk.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het hebben van veel kinderen alleen maar te zien als een beroving van mijn eigen vrije tijd en mij verstikt te voelen bij het idee aan het hebben van veel kinderen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij het zien van mensen met veel kinderen, deze last zoals ik dat zie/ervaar, persoonlijk te nemen en ervan uit te gaan dat het ook zo zwaar zou moeten zijn voor die mensen en ik mij dan niet kan indenken dat iemand überhaupt aan zoiets zou willen beginnen.

 

 

 

-waar halen ze het geld vandaan om al die kinderen in dure kleertjes te stoppen?

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn jaloezie door back chat te overmeesteren en zo de jaloezie niet te zien voor wat het is en mijzelf als goed te ervaren en als iemand die vraagtekens zet bij wat zij ziet.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om jaloezie te voelen wanneer ik zie dat mensen veel kinderen hebben en zichzelf en de kinderen ook nog in dure kleren kunnen steken en niet snap hoe men dat doet.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn financiële situatie op anderen te projecteren en zodoende niet snap waar het geld voor mooie en dure kleding vandaan komt wanneer men veel kinderen heeft.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om ontevreden te zijn met mijn financiële situatie waarbij ik elk dubbeltje moet omdraaien en geen geld heb om dure kleding te kopen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn onvrede te verbloemen met het feit dat ik zelf onze kleding maak en zodoende in maatkleding rondloop en ik dus niets te klagen heb.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om jaloezie te voelen op mensen die even de stad ingaan en een totale garderobe inslaan, terwijl ik mijzelf zie ploeteren weken lang om zoiets bij elkaar te naaien en niet al teveel geld kwijt te zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de tijdsinvestering in het kleding maken soms als een last te zien die mij onthoud van al de andere dingen die ik graag zou willen doen en mij niet te realiseren dat door kleding te maken ik kleding heb die mij goed zit en hoogwaardiger is dan wanneer ik het had moeten aanschaffen met hetzelfde budget als ik heb voor de aanschaf van stoffen.

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om om de gedachte/back chat  “welja neem er nog een kind bij”  en de daaruit volgende gedachten/back chats met beide handen aan te pakken en te gebruiken om door zelfreflectie er achter te komen waar ik mijn energie insteek als het gaat om denkprocessen waar dat beter gebruikt had kunnen worden in het belang van een ieder en dus mijn eigenproces.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om genetische en sociale programmering niet mijn leidraad in het leven te laten zijn, maar dit te gebruiken om te zien tot wat een mate ik geprogrammeerd ben en mijzelf geprogrammeerd houd uit angst voor verandering en het loslaten van het oude dat voelt als van mijzelf.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in andere blogs nog eens dieper op sommige van de aangeraakte punten in te gaan om tot de bodem te komen van deze patronen en denkbeelden.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij bezig te houden met mijn proces en niet steeds de aandacht op anderen te leggen om zo even niet de verantwoordelijkheid voor mijzelf te nemen wat een illusie is en met terugwerkende kracht later aan mij gepresenteerd wordt door mijzelf.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat de gedachte/back chat “welja neem er nog een kind bij” geen authentieke gedachte van mij is, van wie ik echt ben, maar een accumulatie van gedachten/opinies die ik door de tijd heen heb verzameld als genetische/sociale programmering en herinneringen/ervaringen om mijzelf als ego een energie boost te geven en zo niet hoef te zien wie ik geworden ben door de acceptatie en aanname van deze denkpatronen op basis van energie.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s