Dag 181 van 2555; minder voelen om meer te zijn

equal money capitalismTijdens het doen van mijn Desteniiprocess huiswerk keek ik terug naar mijn tiener jaren en ontdekte ik een personage wat ik nog steeds gebruik. Vaak heb ik het wel door als ik er al vol inzit, maar ik laat mij er toch nog vaak intuinen om daarna helaas te consequenties te moeten doorlopen. Het is het personage waarin ik mij per definitie als mindere opstel ten opzichte van een ander al startpunt. Ik weet zeker dat de ander beter is in iets waar we beiden raakvlakken op hebben. Aangezien deze rol niet echt lekker aanvoelt speelt langzaam maar zeker de tegenpool hiervan uit. Ik voel mij dus minder, minder bekwaam en zodra ik dan daadwerkelijk echt ga kijken naar de ander zijn/haar handelen/praten/schrijfsels dan zie ik ineens dat diegene helemaal niet perse ‘beter’ is dan mij. Dus dat voelt lullig om voor niets mijzelf minder te hebben moeten maken en dan komt de hatelijkheid om de hoek kijken. In mijn geest kraak ik het werk en doen en laten van de ander totaal af en dat geeft een energetische kick waardoor ik mij meer ga voelen, wat ik vervolgens niet kan waarmaken en ja zo ga ik van pool naar pool binnen deze polariteit, als het ‘ik kan het beter of toch niet’ personage.

 

Angst dimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om minder te zijn dan de ander.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf eerst  minder te maken om vervolgens als de betere te verijzen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik niet adequaat en capabel genoeg ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor de ander die in mijn ogen ver boven mij uitstijgt.

 

 

Gedachten dimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het werk/handelingen/woorden van de ander als meer te zien en al haast mijzelf niet durf te tonen bij de gedachte dat ik verbleek bij de verschijning van de ander.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf bij voorbaat als mindere te zien, zonder daadwerkelijk naar de persoon en zijn daden te hebben gekeken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om per definitie inferieur aan eenander te zijn.

 

 

Backchat dimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de ander eerst als meer te zien en dan bij nadere inspectie te denken dat de ander er geen reet van kan en ik dus nog niet zo slecht presteer.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te snappen waarom de ander zulke bullshit kan verkopen als goed en mijzelf in waarde zie stijgen en mij vergelijk alsof het eenwedstrijd is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de ander nu echt als dom te bestempelen en vele malen als mindere te zien dan voorheen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij af te vragen wat de ander doet waarom hij/zij zo goed gevonden wordt, terwijl het duidelijk is dat de ander er niets van bakt in mijn vergelijkende perspectief.

 

 

Verbeelding dimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te verbeelden hoe anderen uitvinden dat ik veel beter ben dan de ander en zo mijn eigen waarde weer terug kan winnen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als een held te zien die kan bewijzen dat het voor mij niet zo moeilijk is om beter te presteren.

 

 

Gevoel dimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij inferieur aan de ander te voelen terwijl het eigenlijk niet gaat om de ander,maar om mijzelf en mijn gebrek aan zelfvertrouwen, zodat ik mij eerst klein moet maken om mij vervolgens ten koste van de ander te moeten opduwen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij onbeduidend te voelen en overheen gekeken, terwijl ik over mijzelf heen kijk en mijn significantie niet kan zien wanneer ik mij direct klein maak uit angst om niet gezien te mogen worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij superieur te voelen en tegelijkertijd angstig te zijn over hoe lang dit gevoel zal duren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om gelukkig te voelen wanneer ik mij aan de superieure kant van de polariteit bevind en mij niet te realiseren dat ik gelukkig ben omdat ik eerder en straks weer ongelukkig ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij  ongelukkig te voelen wanneer ik mij aan de inferieure kant van de polariteit bevind en mij niet te realiseren dat ik dat zelf veroorzaak om zo mijzelf op te pompen en superieur en gelukkig te zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om euforie te voelen wanneer ik mij aan de superieure kant bevind en mij niet te realiseren dat dit puur energie is en maar zo lang kan duren.

 

 

Fysieke dimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij misselijk te voelen wanneer ik mij klein en onbeduidend maak en mij niet te realiseren dat dit de energetische frictie is dat mijn ego teweeg brengt als ik het probeer te onderdrukken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om energie beweging in mijn solar plexus te voelen die heel onheilspellend aanvoelt wanneer ik mij klein maak alvorens ik mij klaar kan maken om mij groot te maken en ik mij niet realiseer dat ik niet de controle uitoefen over mijzelf maar mijn geest in de vorm van mijn ego.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf warm te voelen wanneer ik mij superieur voel en alle cellen in mijn lijf lijken mee te doen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij haast buiten adem te voelen wanneer ik mij superieur voel en het haast lijkt of ik aan mijzelf voorbij ren in al mijn enthousiasme.

 

 

Consequentie dimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mensen te beoordelen op zo’n manier dat ik uiteindelijk goed uit de bus kom en ik zo van buitenaf mijn zelfvertrouwen kan opkrikken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om anderen te misbruiken in een polariteiten spel waar ik altijd de uiteindelijke winnaar ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om met veel  schade en een grote omweg probeer zelfvertrouwen te krijgen dat van buiten moet komen en mij niet te realiseren dat zelfvertrouwen van binnen moet komen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om op energie te vertrouwen in plaats van op mijn eigen kracht die stabiel is en niet van het ene op het andere moment op is of in het tegenovergestelde veranderd.

 

 

Wanneer en als ik mij mijzelf zie klein maken en de ander beter vind dan mijzelf dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik eenpersonage binnen treed en van de ene pool naar de andere geslingerd ga worden en weet dus wat de consequenties zijn. Dus stop ik dit patroon van, mij onbeduidend en klein maken om als grote overwinnaar uit de bus te kunnen komen, en haal ik adem en realiseer mij dat de kracht in mijzelf zit en dat ik mijzelf moet aansturen en mij niet door de geest moet laten controleren.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij los te maken van dit ‘ik kan het beter of toch niet’ personage en de kracht uit mijzelf te halen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet meer te participeren in de polariteit van inferieur en superieur die alleen maar ten dienste van mij is en geen rekening houdt met het beginsel, in het belang van een ieder.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om anderen niet te misbruiken in mijn competitie spel en te zien/realiseren/begrijpen dat misbruik nooit goed te keuren is en nooit de weg is om mijzelf te verbeteren.

Dag 180 van 2555; de dood en al haar facetten

equal money capitalismHet moment dat wij geboren worden sluiten wij als het ware een soort van pact waarmee wij voor onze dood tekenen, want geboorte en dood zijn onlosmakelijke polariteiten van elkaar. Het gekke is dat wij zodra we het fysieke leven betreden en enige vorm van bewustzijn zich ontwikkeld angst voor de dood. Wij hadden geen angst voor de geboorte het leven, maar wel angst voor de dood. De vraag is dan hoe authentiek deze gedachtengang, deze angst voor de dood is? We hebben allemaal deze angst, van gelovige tot atheïst, dus deze vraag staat los van geloof en overtuiging. Ook al beweer je geen angst voor de dood te hebben, waar komt dan die onzekerheid van het niet weten over een leven na de dood vandaan? De angst voor het onbekende en de angst om niet meer te zijn, wat uiteindelijk gelijk staat aan de dood.

Elke keer wanneer er iemand sterft in onze nabije fysieke werkelijkheid dan sterft er een stukje in ons. Elke keer als er iemand sterft worden wij geconfronteerd met het feit dat na de geboorte uiteindelijk de dood volgt. Elke dood van de ander is opnieuw een confrontatie met onze eigen dood die in de maak is maar nog geen dead line heeft. Elk rouwen om de ander is het rouwen om onszelf en het onder controle houden van de angst voor het onvermijdelijke pact dat in werking zal gaan.

Niemand van ons wil een nare ziekte op het einde van zijn leven, iedereen wil vredig heen gaan, zodat we niet hoeven te merken dat we dood zijn gegaan. Vaak wordt ook wel gezegd dat de dood niet zozeer angst geeft maar het lijden is hetgeen dat ons angst in boezemt. We willen niet onnodig lijden, we willen geen pijn, toch wordt iemand die gestreden heeft op zijn sterfbed geprezen voor de strijd die hij/zij heeft geleverd. We accepteren dus dat pijn en dood bij elkaar horen, maar willen het niet zelf ervaren. Dat is niet veel anders tijdens ons leven, we accepteren tegenspoed in ons leven, maar hebben het doel om alleen maar voorspoed te ervaren en voelen het als een straf van God of substituut daarvoor, wanneer ons leven niet loopt zoals wij ons dat hadden voorgesteld.

Zo wordt de dood ook mooier voorgesteld dan de angst die we er omtrent hebben, denk maar aan bijna dood ervaringen. Allemaal zien ze tunnels, licht ,mooie muziek en ervaren ze ware liefde. De authenticiteit van deze ervaring wordt gelegd in het feit dat al deze mensen met deze bijna dood ervaringen hetzelfde meemaken en dus moet het wel echt zijn. Het zou zomaar kunnen zijn dat dit een programma is dat draait bij de juiste omstandigheden. Onze geest is een conglomeraat van programma’s die de hele dag door draaien, wat maakt dat wanneer wij allemaal hetzelfde ervaren het dus wel waar moet zijn. Met de juiste hormonen worden we verliefd en dat loopt altijd volgens hetzelfde basis programma, wat mooi laat zien hoe wij als mensen voorgeprogrammeerd zijn, maar nee het geeft volgens velen juist aan hoe echt onze gevoelens en emoties zijn. Als we gedumpt worden door onze geliefde dan hebben we liefdesverdriet en niet ineens angst voor hoogten. De dood is de stop van de programma’s en het fysieke lijf dat niet meer kan, zoals we in ons lijf glijden bij onze geboorte zo glijden wij er ook weer uit als we sterven.

Uit de aarde zijn wij ontstaan en als aarde zullen wij wederkeren. Dat wat wij zijn geworden als fysieke manifestatie dat zullen wij zijn als wezen in het hiernamaals. Dat klinkt mooi, maar dat is het punt waar ik zou zeggen dat ik pas angst voor heb, want wat ben ik geworden? Wat heb ik allemaal geaccepteerd en toegestaan om te worden wie ik ben? Kan ik staan als het leven voor wie ik ben? Als ik nu zou sterven blijft er dan nog iets anders over dan de aarde en al het vergankelijke dat ik niet met mij mee kan nemen? Wanneer ik mijzelf niet ken of leer kennen op aarde in de fysieke werkelijkheid dan kan ik nooit zeggen wie ik geworden ben door acceptatie en toestaan, dan kan ik nooit mijzelf aansturen om dat te worden wat in het belang van al het leven is. Ik zal dus eerst mijzelf moeten leren kennen alvorens ik kan sterven om niet als een hoopje aarde aan de aarde toegevoegd te worden als een leuke trip waar helaas maar waar een einde aan kwam. Mijn bezittingen laat ik achter, ook al mijn emoties/gevoelens/angsten want die hebben mij bezeten als de geest gedurende mijn leven dus laat ik het achter en blijft alleen dat over wat ik echt geleefd heb en dat wat ik echt geworden ben. Ja, dat is pas angstig om na je dood poef te doen en niet meer te zijn en ook dat is voorgeprogrammeerd, want dat is de geest die vreest om zijn bestaan in de vorm van ons ego. Het ego wil onsterfelijkheid en het behoud van het hele palet aan emoties/gevoelens/angsten, want dat is zijn levenselixer en zonder dat is er geen bestaansrecht voor de geest. Onze geest weet dat wanneer het fysieke lijf niet meer is, hij ook niet meer is, maar zal tot het laatste doorvechten om het onderste uit de kan te halen. Het wordt tijd dat we een pact met de geest sloten en elkaar van dienst te zijn zolang we het met elkaar moeten doen hier in de fysieke werkelijkheid, om met behulp van de geest onszelf weg te pellen als een ui, om tot niets uit te komen bij de kern, de kern van ons bestaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor de dood en mij niet te realiseren dat deze angst van de geest is en de overleveningsdrang van de geest is en niet van mijzelf als leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om naar mijn dood te kijken door de ogen van mijn geliefden en verdriet te voelen over mijn dood ergens in de toekomst.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om tijdens mijn leven mij bezig te houden met mijn dood en mij niet te realiseren dat ik zo het stuk van leven oversla en van geboorte in de dood overga.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn geest het concept dood te laten begrijpen, terwijl ikzelf weet/realiseer/begrijp dat ik als aarde terug zal keren en alleen nog ben wanneer ik mijzelf gerealiseerd heb en niet binnen de limitaties van de geest ben blijven steken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet in pijn te willen sterven en mij niet te realiseren dat ik ook al in pijn geleefd heb.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de angst voor de dood voor mij uit te schuiven en te onderdrukken om normaal te kunnen leven en mij niet te realiseren dat dit onderdrukken ervoor zorgt dat mijn leven zodoende gelardeerd is van de angst voor de dood omdat deze angst als water is dat altijd een uitweg vindt om verder te stromen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn geboorte elk jaar te herdenken en feestelijk mijzelf mee bezig houd, maar bij de gedachte aan mijn dood voel ik zwaarte en verdriet.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat leven en dood een polariteit is en dus het 1 niet zonder het ander kan bestaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om al mijn angsten te baseren op de angst voor de dood en zo dagelijks met mijn dood bezig te zijn wat inhoud dat ik niet in het moment kan zijn als en in de adem.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat de dood onomkeerbaar is, zelfs zijn letters zijn onomkeerbaar, het gebeurd of ik nu besluit te leven of te overleven binnen het netwerk van mijn angsten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik op het moment van mijn dood niet klaar ben met het proces om mijzelf te kennen en in het niets zal verdwijnen en mij niet te realiseren dat dit de geest is die in voorgeprogrammeerdheid tegen mij spreekt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben niet geleefd te hebben en als spijt mijn dood in ga, wat ik vervolgens tot in den eeuwigheid zal zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te leven als de geest en volledig aan mijzelf voorbij te gaan waar de angst uit voortvloeit dat ik mijzelf niet zal kennen en dus het leven niet zal kennen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om spijt te hebben op voorhand dat ik niet echt geleefd heb wanneer de dood zich aandient.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om  mij niet te realiseren dat ik tot slaaf van de geest ben, wat mij doet beseffen dat ik spijt heb om als slaaf van de geest als gedachten te zijn en niet mijzelf aan te sturen in onvoorwaardelijkheid.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om  mijn leven in het hier en nu te leven om zo geen spijt te hebben van elke gemiste adem in angst voor de dood.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te realiseren dat mijn bezittingen materieel en immaterieel niet hetgeen zijn waar het leven om draait en ik mijzelf zal moeten focussen op dat wat echt is en de tand des tijds kan doorstaan.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om angsten te zien/begrijpen als stuiptrekkingen van mijn geest en de poging van mijn geest om mij als slaaf te behouden en in plaats van erin mee te gaan ze te bestuderen en te begrijpen om mijzelf zo verder dan deze limitatie te helpen en mij als leven kan realiseren.

Dag 179 van 2555; de Niger Delta en mijn geld

equal money capitalismGisteren zag ik een documentaire van de VARA over de Niger Delta en hoe dat gebied na de grote olieramp in 2009 het meest vervuilde gebied ter wereld is op dit moment. Waar de olieramp van BP voor de kust van de USA zijn weerga niet kende, is de Niger Delta een plek zonder uitzicht geworden voor zijn natuurlijke bewoners. Dat dit drama zo lang voortduurt is omdat er meerdere partijen aan schuldig zijn. Shell en de Nigeriaanse regering hebben de grootste debet aan deze onopgeloste kwestie, maar ook de rebellen hebben hun steentje bijgedragen aan de chaos die er nu heerst. Kort door de bocht kun je zeggen dat, door het gebrek aan verantwoordelijkheid nu grote groepen van de bevolking tot bittere armoede gedwongen zijn. Voorheen was de bevolking daar boer of visser en nu met een dode rivier en het land, dat minstens 5 meter diep zou moeten worden afgegraven om de vervuilde grond weg te krijgen en te vervangen met schone grond, is geen van beide beroepen meer mogelijk. Vroeger had het gebied mangrove bossen, waarvan er geen één boom meer overeind is. Kinderen gaan niet meer naar school omdat de ouders door gebrek aan inkomen het niet meer kunnen betalen. Het is geen gebied waar men even van beroep veranderd om zo weer een doorstart te maken, het is een gebied van handarbeiders die het vak van hun ouders leerden en het aan hun kinderen weer doorgeven.

In de documentaire konden we zien hoe hier en daar door een enkeling een poging gedaan werd om vervuilde grond te ruimen, maar de wijze waarop was treurig. Een gat van een paar meter werd uitgegraven en de modder werd naast het gat neergelegd en dat was het. Er is eenvoudigweg geen sturing en niemand neemt echt verantwoordelijkheid, waarschijnlijk uit angst dat het financiële plaatje op hun bordje komt als ze iets gaan doen, een soort van schuld bekennen zeg maar. Vandaag heeft de rechter inNederland een uitspraak gedaan in deze kwestie en Shell moet de helft van de kosten op zich nemen.

Voor ons is het een kwestie in een ver land waar wij geen connecties mee lijken te hebben, behalve dan dat Royal Dutch Shell zijn zaken daar heeft. Voor mij was het nog minder een ver van mijn bed show en ook een reden waarom ik nooit uitgebreid geblogd heb over het onderwerp Shell. Ik behandelde het als een soort van taboe onderwerp en voelde mij niet loyaal wanneer ik erover zou bloggen. Mijn broertje werkt voor Shell en woonde in die tijd in Nigeria, ik hoorde verhalen over de rebellen en hoe vervelend en onwerkbaar het was. Maar ook zag ik op internet hoe de mensen daar leden en hoe er niets constructiefs en consistents werd gedaan. De afgelopen jaren toen het financieel met mij en mijn gezin niet lekker liep heeft mijn broertje ons enkele keren uit de brand geholpen met geld. Ik was blij met het geld waardoor ik uit een benarde situatie kwam, maar tegelijkertijd zag ik het geld als bloedgeld en vond ik het verschrikkelijk om Shellgeld aan te moeten nemen. Het leverde een twee strijd binnenin mij op, een strijd die ik al kende toen ik in het begin van mijn huwelijk geldbedragen van mijn schoonouders kreeg, ook dit geld zag ik als bloedgeld dat bij een Multinational vandaan kwam met niet alleen nobele praktijken.

Ik verkeerde dus in situaties waar geld, mij uit die situatie kon helpen, maar het geld dat ik kreeg was verdiend of betaald door corporaties die ik als fout bestempelde, waardoor ik mij schuldig voelde voor het aannemen van dit geld. Nu met het kijken naar deze documentaire kwam dat duidelijk naar boven en zag ik dat mijn ego in de weg had gezeten  door geen aandacht te willen schenken aan de omstandigheden in de Niger Delta uit angst dat als ik geld nodig zou hebben ik dat niet meer zou krijgen vanuit een punt van niet loyaal zijn. Begrijp mij goed dit speelde zich allemaal in mijn geest af en mijn aannames waren absoluut niet getoetst aan de werkelijkheid.

Dus ik dwing mij nu, om eens echt te kijken naar dit punt, wat zat mij nou dwars en wat was daar nu reëel of echt aan? Ik voelde mij dus schuldig voor het aannemen van bloedgeld zoals ik dat zelf noemde, maar dat was een dekmantel voor de angst om het niet meer te krijgen als ik kritisch zou zijn over de praktijken van deze bedrijven waar het geld vandaan kwam. Wanneer ik geld of materiële zaken van anderen kreeg dan had ik daar geen moeite mee, dat nam ik zonder wroeging aan. Dus waar ligt nu de fijne grens? Geld is geld, waar of niet? Het was mijn manier van labelen, wat het ene geld goed maakte en het andere fout. Voor het gemak bekeek ik niet hoe mensen aan dat goede geld waren gekomen, want het was goed. Het is dus mijn interpretatie van geld wat de herrieschopper is, het geld als iets fysieks, was in beide gevallen gewoonweg geld. Dat is wel een opluchting eigenlijk om er zo naar te kijken want een opinie kan ik veranderen, fysiek geld niet. Mijn opinie moet aangepast worden, geld is geld en het zijn de mensen die foute of goede zaken met geld doen. Uiteindelijk kan het geld dat ik met nobel werk verdien, best geld zijn dat door de handen van criminelen is gegaan in een eerder stadium. Wanneer ik mijn oude opinie zou doorvoeren dan zou ik uit het complete geldsysteem moeten stappen, want welke euro is nog een “goede” euro? Geld weigeren wanneer ik het nodig heb dat zou te bizar voor woorden zijn als dat gebaseerd is op emoties en opinie. Kritische blogs schrijven is iets dat nodig is om mensen bewust te maken over wat er op onze wereld allemaal gaande is, zodat we allemaal kunnen kiezen of wij dat accepteren en toestaan of op staan in de naam van het leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geld onder te brengen in goed en slecht geld categorieën gebaseerd op opinie en emoties.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om wanneer het mijzelf niet aan ging wel te zien dat geld niet de bron van het kwaad is maar de mens die het in handen heeft en nu het zich voordeed in mijn eigen leven kan ik dat verschil niet zien en bleef ik hangen op goed en slecht geld en mij schuldig voelen  voor het aannemen van geld.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij schuldig te voelen voor het aannemen van geld terwijl ik in een benarde situatie zit.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij als mindere te zie dan diegene die mij het geld aanbied en het zelf wel heeft en zodoende het gevoel heb loyaal aan ze te moeten zijn om zo mijn kansen niet te verspelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door de angst voor overleving mijzelf als een mindere denk te moeten wegzetten, omdat ik een loser ben op het gebied van geld en de ander een winnaar waar ik van afhankelijk ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een reden te vinden waardoor dit geld aannemen slecht is en ik tegen mijzelf kan zeggen dat ik het liever niet doe, omdat het bloedgeld is, terwijl ik in wezen het niet wil omdat ik het niet prettig vind om in de loser rol te zitten die ik mijzelf heb aangemeten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vanuit de loser rol mijzelf meer te maken door te zeggen dat ik wel weet wat er met dat geld aan de hand is en hoe slecht het wel niet is, om zo aan de gevoelens van het loser zijn voorbij te kunnen gaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf superieur te voelen over het feit dat ik kan zien dat dit geld fout geld is, maar tegelijkertijd in deze polariteit mij inferieur te voelen door de noodzaak van het aannemen van het geld.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet na te denken over goed geld en de herkomst daarvan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om wanneer geld in de vorm van materie zich aan mij aandient ik geen bezwaren maak over de herkomst van het geld waar het mee gekocht is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om alleen geld als fout te zien als het mij in het gezicht aankijkt en ik mij dan goed voel voor het ontdekken hiervan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om onderscheid te maken tussen goed en slecht geld terwijl ik mij niet realiseer dat het een polariteit is en dat goed geld in essentie ook slecht geld is en andersom.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat wanneer ik geen fout geld meer wil aannemen ik mij buiten het geldsysteem moet plaatsen om hieraan te ontkomen, wat mijn kans op overleven verkleint en wat uiteindelijk onmogelijk is om te doen want alles kost geld of heeft geld gekost.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat geen geld aannemen wanneer je het krijgt en je het nodig hebt uit overtuiging een zaak van het ego is en niet gehonoreerd kan worden omdat het niet al het leven in overweging neemt.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geld als een betaalmiddel te zien wat ons in leven houdt en waardoor wij instaat zijn te genieten in onze huidige maatschappij.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geld niet door de ogen van mijn opinies in goed en slecht op te delen maar mij bewust te zijn van de geldpraktijken en de race naar macht door geld die zich in mijn fysieke werkelijkheid afspeelt.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geld aan te nemen wanneer dat nodig is zonder mij als minder te zien, maar dankbaar te zijn dat er mensen zijn die mij willen helpen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te realiseren dat al het geld goed en al het geld slecht is en dat dit in de handen van ons mensen ligt om te veranderen of niet.

Dag 178 van 2555; een constante muur van kindergehuil

equal money capitalismVanmorgen huilde ons buurjongetje van 2 nagenoeg de hele morgen bijna aaneengesloten door, ik kwam tot de conclusie dat het mij toch wel stoort wanneer ik geconcentreerd achter de computer zit te werken. Het is geen huilen van pijn of verdriet zozeer, het klinkt heel boos, maar dat is mijn interpretatie als moeder van 2 tieners en inmiddels heel wat buurtkinderen die veel huilden.

 

Met de kerst had mijn buurman een briefje in zijn kerstkaart gedaan over zijn hobby, hij speelt de jamboree en oefent dit thuis op tijden die hij zelf gesteld heeft. Hij wilde weten of wij daar last van hebben en zo ja om erover te praten. De huizen waar wij in wonen stammen uit begin 1900 en hebben een enkelsteense muur tussen de verschillende huizen. Het is vaak alsof ik de buren op visite heb en dat zal ook voor de buren gelden wanneer wij lawaai maken. Bij de vraag die mijn buurman stelde over het feit of wij last hebben van zijn getrommel, ging er door mij heen, eigenlijk heb ik daar niet echt last van. Waar ik wel last van heb is het eeuwige gejank aan de andere kant van de muur alsof het in mijn eigen huis is. In de weekenden valt het wel mee en als opa en oma oppassen door de week ook, maar de rest van de week is het veel lawaai.

 

Dus vind ik dat het tijd wordt om eens naar binnen te kijken wat mij na zo’n half jaar te zijn blootgesteld aan constant boos gehuil nu zo stoort. Ten eerste heb ik de neiging om bij de buren aan te bellen en te vragen of het wel goed met hun zoontje gaat, maar dat doe ik niet want ik wil mijn neus niet in andermans opvoedingszaken stoppen en ik heb geen vermoedens dat het kind direct fysiek mishandeld wordt. Ik heb de neiging om in mijn geest oplossingen te bedenken voor mijn buurvrouw wat ze kan doen om het kind te laten stoppen met een overdaad aan decibellen te laten produceren. Van massage tot een andere aanpak in opvoeding bedenk ik, maar ik ga, mijn buurvrouw die ik eigenlijk niet of nauwelijks ken, niet met dit soort dingen lastig vallen. Opvoeding en opmerkingen over de opvoeding die je aan ouders geeft, liggen al snel gevoelig. Ik maak ook niet echt een praatje met haar op straat, want ik zie haar nauwelijks tot niet, anders zou ik al pratende eens iets kunnen laten vallen hoe dingen ook anders kunnen. Ik weet ook helemaal niet of zij iets fout doet, het enige wat ik van haar heb gezien en gehoord is dat ze constant nee roepend achter haar 2 jarige aanloopt. En ja daar zou hij op den duur eens flink pissig van kunnen worden.

 

Dit gehuil stoort mij, het gaat diep naar binnen en werkt in op mijn moedergevoel en triggert emoties en gevoelens van vroeger. Mijn dochter toen zij ongeveer 3 was ontpopte zichzelf als een echte janker, er was altijd wel een aanleiding om te huilen. Ik voelde mij als moeder daar erg gefaald onder, wat deed ik fout, dat mijn kind altijd maar huilde. Ook op school huilde zij constant en eigenlijk pas met een jaar of 14 is dat minder geworden en nu met nagenoeg 16 gaat het goed. Zij zegt nu ook zelf dat ze niet meer zoveel hoeft te huilen, ze ziet er  geen aanleiding meer voor. Ik vond dat moeilijk als moeder om je kind altijd zo ongelukkig te zien en als eerste copingsmechanisme haar te zien gaan huilen. Dus falen en onmacht waren wel de grootste emoties die het huilen van mijn kind bij mij teweeg bracht. Daarnaast het gevoel dat ik nooit meer vrij van gehuil zou zijn, altijd maar weer en in het begin dag en nacht. Of ze kon niet slapen of ze had een boze droom, ik probeerde van alles om haar leven naar de zin te maken, maar het leek niet te lukken. Als ik eens ’s avonds weg ging om te werken dan hing ze aan mijn been huilend dat ik niet weg mocht en dan vertrok ik met een rotgevoel. Huilen vankinderen wekt bij mij hele intense moedergevoelens op, waarbij ik volgens mijn eigen richtlijnen niet goed uit de bus kom.

 

En dat zijn gevoelens die ik weg had gestopt, maar nu dagelijks een beetje naar boven worden gehaald terwijl ik probeer te functioneren in mijn eigen huis. Dat is waarom ik oplossingen wil zoeken om het te laten stoppen, alsof ik het opvoeden over wil doen met mijn nieuwe inzichten en om het gepluk en geprik in deze emoties te laten stoppen. De beste remedie is natuurlijk om het te bekijken en te vergeven, zodat ik die gevoelens een plekje kan geven en zo buiten spel kan zetten omdat ze eenvoudigweg niet meer nodig zijn in mijn huidige leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te storen/irriteren aan het gehuil van het kind aan de andere kant van de muur, zonder te onderzoeken wat dat in mij los maakt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te willen storen aan het kind aan de andere kant van de muur om zo geen ruimte over te hebben om naar binnen te kijken wat mij echt beroerd.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij zorgen te maken over het kind aan de andere kant van de muur en te willen snappen wat er aan de hand is en of ik het kan oplossen om zo de redder in mijn eigen verhaal te zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen voelen dat er verdriet in mij is bij het horen van het verdriet aan de andere kant van de muur.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het verdriet van de ander het verdriet in mij los maakt en mij de kans geeft elke dag weer opnieuw om uiteindelijk te gaan zitten en dit verdriet een plaatsje te geven om verder te kunnen zonder het verdriet dat als een onderdrukte emotie ergens in mij is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om over het verdriet in mij als falende moeder die haar kind niet kan laten stoppen met huilen heen te stappen en niet in de ogen wil zien.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet als falende moeder te willen zien, maar mij wel als falende moeder te voelen met een kind dat zich ongelukkig gedraagt en constant huilt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te wensen dat het huilen alsjeblieft ooit over zal gaan net zoals ik het nu wens bij mijn buurjongetje maar niets onderneem en het passief onderga.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het huilen als indicator voor mijn falen te nemen en het huilen persoonlijk te nemen van mijn kind en nu ook weer van de buurjongen wat ik mij duidelijk aantrek.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om wanneer er geen reden gevonden kan worden voor het huilen van mijn kind ik dan maar mijzelf de schuld geef en mij als slechte moeder bestempel.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om graag naar andere kinderen te kijken en in mijn geest te bedenken hoe een situatie van een andere ouder beter had gekund om zo in te halen wat mij volgens mijn gevoel en herinneringen niet is gelukt bij mijn eigen kind.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om onmacht te voelen bij het huilen van mijn kind en mijzelf aansprakelijk stel voor het kunnen laten stoppen van het huilen van mijn kind.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te voldoen aan het perfecte plaatje van een moeder wat ik in mij mee draag en zo frictie voel tussen geest en fysieke realiteit.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om overtuigt te zijn dat alleen een goede moeder haar kind kan laten stoppen met huilen en het tot een vrolijk kind kan maken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij het horen van het constante gehuil van een kind een prikkel van falen te ervaren en machteloosheid tegelijkertijd en mij alleen denk te kunnen laten berusten in het storen aan het geluid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat met het geluid van het huilen ik terug getrokken word in de tijd zonder dit te realiseren en mijzelf zo limiteer om verder te komen dan storen en irriteren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om huilen als trigger punt te hebben voor het oprakelen van gevoelens die ik niet wil herkennen en dus als ongedefinieerde energie voel en waarneem maar niet kan plaatsen en het dan maar storen of irriteren te noemen, terwijl het een verdriet is van onmacht en falen ten opzichte van mij als het plaatje in mijn geest van de perfecte moeder.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik mijn kind gelukkig had moeten maken en mij niet te realiseren dat het kind zichzelf gelukkig kon maken in de setting waarin ze opgroeide.

 

Wanneer en als ik mij stoor aan gehuil van een kind dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat dit storen een dekmantel is om niet te hoeven voelen dat ik faalde en onmachtig was als moeder, gerelateerd aan het beeld dat ik had van het zijn van een perfecte moeder, en dus niet zag hoe ik het ongelukkig zijn va mijn kind persoonlijk nam. Dus ik stop en haal adem en realiseer mij dat ik een ander niet gelukkig kan maken en dat alleen de ander die beslissing kan nemen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet langer te storen aan het gehuil van het kind aan de andere kant van de muur, maar mij te realiseren dat ik kan stoppen met het verdriet in mij, omdat het persoonlijk nemen van het verdriet van een ander de ander niet helpt en mijzelf alleen maar verlamd emoties van falen en onmacht.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om diep adem te halen wanneer het gehuil weer begint en mij niet op de ander te concentreren maar op mijzelf en mijn eigen proces.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn beeld van moeder aan te passen en te toetsen aan mijn fysieke realiteit om te zien of het haalbaar is en realistisch.

Dag 177 van 2555; vallen doet geen pijn en opstaan is de enige optie

equal money capitalismNog net voor de dooi zijn intrede had, viel ik 1 meter voor mijn voordeur op mijn plaat. Ik viel en ik stond op. Mijn partner die naast mij liep schrok en floepte eruit: “kijk dan waar je loopt met je gladde schoenen” en ik vond het eigenlijk wel komisch. Al pratende maar wel oplettend liepen we over de gladde stoep naar huis, voor ik het wist voelde ik mijn linker voet uitglijden, de rest ging vol automatisch. Ik zag dat mijn rechter voet in de lucht werd gezwengeld waardoor ik een kwart draai naar links maakte en op mijn linker zijkant van mijn bovenbeen op de ijsplaat neerknalde naar rechts rolde en eigenlijk meteen ook weer opveerde. Met mijn rechter arm brak ik de val nog een beetje. Ik verwachtte pijn, maar meer dan een flinke stoot tegen mijn linker bovenbeen was het niet. Ook mijn rechterarm voelde ik niet anders dan anders. Ik was ervan overtuigt dat ik een beste blauwe plek zou ontwikkelen op mijn bovenbeen, aangezien ik zeer makkelijk blauwe plekken krijg, tot op heden is er geen enkele blauwe plek te zien en ik ben meer dan een dag verder.

 

Al mijn overtuigingen over vallen bleken niet te kloppen met mijn fysieke ervaring over vallen. Ik had angst voor vallen en wanneer ik die val op de gladde stoep langzaam terugspoel dan zie ik dat er angst in mijn lijf zat en ik al mijn spieren aangespannen hield net voor ik viel en mij realiseerde dat ik ging vallen. Tijdens de val zelf ontspande ik mijn spieren weer wat waarschijnlijk de val makkelijker heeft gemaakt en de nasleep bijna te verwaarlozen.

 

Als ik aan fysiek vallen terug denk, dan denk ik aan die keer dat ik van een zandbak rand afviel met 8 jaar. De val deed niet echt zeer, ik kwam ongelukkig op mijn linker arm terecht en later bleek toen ik pijn in mijn pols bleef houden dat mijn pols gebroken was. Dus in mijn geest is de koppeling gemaakt dat vallen pijn doet en niet dat pijn komt als consequentie van de val in sommige gevallen. Ook viel ik eens met de fiets, terwijl ik mijn 2 jarige zoon achterop de fiets in een stoeltje had en een auto ons bijna schepte die ons niet had gezien. Niemand raakte gewond, maar ik was wel overstuur dat een auto mij niet had gezien terwijl ik erg aanwezig op de weg reed op klaar lichte dag. Ik vreesde voor mijn kind dat zich vastgeklikt in het fietsstoeltje niet zelf kon helpen. Dus ook hier maakte mijn geest de connectie met vallen, dat het een nare gebeurtenis is en het je kan overkomen zonder dat je er zelf invloed op hebt. Met schaatsen ben ik in het begin ook wel tig keer gevallen, maar ik heb mij nooit echt bezeerd, het vallen werd door mijn geest wel gekoppeld aan mislukken en het nog niet onder de knie hebben.

 

Dus mijn geest zag tot nu toe vallen als iets dat gepaard gaat met pijn, consequenties, het zelf niet onder controle hebben en mislukken. En ik accepteerde dat en stond toe dat het woord vallen zo werd geïnterpreteerd binnenin mij. Geen wonder dat ik angst had voor de val op mijn gladde stoepje en ervan overtuigt was dat er fysieke consequenties zouden zijn, ik me stom voelde dat ik viel en mijzelf niet onder controle had om mij staande te houden. Zo terugkijkend was het erg voorspelbaar hoe ik zou gaan reageren op mijn val, gezien mijn verleden, dat ik nog in ere had gehouden.

 

Wanneer ik kijk naar mijn proces dan heeft het woord vallen/falen dezelfde impact op mij. Wanneer ik nog niet de regie op een bepaald punt  als een kracht vanuit mijzelf aanstuur dan voelt het alsof ik het niet onder controle heb en dat ik daardoor zal mislukken in mijn proces, wat vervolgens met pijn gepaard gaat door het falen wat ik in mij ervaar en vrees voor de consequenties die dat met zich mee zal gaan brengen. Wat ik mij niet realiseer is dat ik zo vaak val in mijn proces wanneer ik in het proces ben van het mij eigen maken van mijn correctieve maatregelen voortvloeiend uit de realisaties gedaan in mijn zelfvergevingen. Dat doorloop ik eenvoudigweg en daar ben ik flexibel in en zie ik niet als falen/vallen maar als een proces. Het is met name het concept vallen dat angst oplevert, het fysieke vallen in de vorm van iets nog niet onder de knie hebben maar wel lerende zijn levert mij niet zozeer angst op. Ik geniet er eerder van om mijzelf stapje voor stapje verder zien te komen in het proces van mijzelf begrijpen en daardoor mijzelf te kunnen veranderen om zo mijn verleden niet te recyclen tot in den treuren. Vallen is essentieel als een graadmeter van waar ik sta en wanneer ik het flexibel neem dan doet het geen pijn en kan ik gewoonweg weer opstaan.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om oude ervaringen van vallen en oude emoties vast te houden om elke keer als het concept vallen zich voordoet dit te projecteren op mijn nieuwe ervaringen om zo niet te kunnen groeien, maar mijzelf terug trek naar de limieten die ik al bewezen had als niet effectief.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet los te hebben gemaakt van deze oude ervaringen/emoties en deze nog steeds te gebruiken als valide gebruiksaanwijzing bij vallen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn om te vallen voor de consequenties die het brengt die ik vervolgens moet doorlopen en zo elke keer weer geconfronteerd hiermee wordt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de confrontatie met de consequenties die ik vrees bij vallen als een nieuwe angst te etaleren voor het moeten doorlopen van nog meer consequenties dan ik al gewaar ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn voor het doorlopen van nieuwe consequenties.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om consequenties als naar te ervaren, als een soort van straf voor het niet juist gehandeld hebben te ervaren en dus het op de blaren moeten zitten te willen omzeilen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om ‘short cuts’ te willen bedenken om geen consequenties te hoeven doorlopen waar geen eind aan lijkt te komen en mij niet te realiseren dat ik deze consequenties creëer en dus ook kan stoppen of verminderen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vallen als falen te interpreteren als concept in mijn geest wat maakt dat er altijd eerst een drempel te nemen is voordat ik overweg kan met vallen en het niet als falen te zien door fysiek bewijs.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een proces te willen doorlopen zonder vallen en opstaan om zo van pijn en vernedering door mijzelf gespaard te blijven en mij niet te realiseren dat ik dit gedrag van mijzelf om mijzelf omlaag te praten kan ombuigen door het te begrijpen en niet meer te gebruiken wanneer ik zie dat het geen nut heeft en alleen maar een overlevingsmechanisme van mijn geest is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te zien dat mijn geest dit omlaag praten gebruikt om frictie in mij te creëren, om zo energie los te maken die mij in angst doet wegkruipen in de geest en mij laat denken dat ik de geest op deze symbiotische wijze nodig heb om te overleven als mens.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vallen als pijnlijk te zien en mij niet te realiseren dat het het mijn ego is dat vreest voor pijn en vernedering en zolang ik mij één en gelijk aan het ego en de geest stel, zal het vallen in mijn proces pijnlijk zijn n een bedreiging van mijn bestaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vallen als een gebrek aan controle te ervaren terwijl controle van de geest is en mijzelf aansturen van uit mijn eigen kracht gelijk staat aan leven, leven hoeft niet te worden gecontroleerd, leven leeft.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te laten limiteren door het gebruiken van ervaringen/opinies/overtuigen vanuit het verleden over vallen en mij niet te realiseren dat het laten vallen van deze limitatie mij zal bevrijden van het rondcirkelen inmijn verleden en verandering te omarmen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te moeten lachen om mijn eigen val als reactie en zelfbekritisering en dus wel te zien hoe de vork in de steel zat maar niet de stap nam om direct korte metten met dit verleden te maken.

 

Wanneer en als ik mijzelf in angst zie gaan voor vallen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik mijn geest definitie van vallen leef en dat zoiets consequenties zal hebben. Dus ik stop met het uitleven van de geestversie van vallen, haal diep adem en vervang dit geest vallen met de fysieke versie die al aanwezig is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te leven in het hier en nu en alleen fysieke ervaringen zonder emoties/gevoelens/angsten te leven om zo de afhankelijkheid van de geest te minimaliseren en dus de geest als hulpmiddel te zien en te gebruiken.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het oude concept in de geest van vallen te signaleren  en stap voor stap, keer na keer te vervangen door mijn nieuwe fysieke definitie van vallen totdat het geautomatiseerd is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet te vertrouwen op de geest als enige bron, maar het altijd met mijn fysieke realiteit te toetsen, om zo onnodige geestvallen te ontspringen.

Dag 176 van 2555; veranderen is voor anderen

equal money capitalismVer-anderen is een ver van ons bed show en daarom weggelegd voor anderen. Intellectueel praten over veranderen is leuk, geeft energie in de vorm van een goed gevoel over jezelf. Veranderen als iets fysieks in je realiteit is minder aantrekkelijk. Kijk eens naar onze voornemens voor het nieuwe jaar, de meesten van ons zullen er nu eind januari niet meer mee bezig zijn. We hebben er allerhande rechtvaardigingen voor waarom het niet een haalbaar doel was en komen daar zo elk jaar mee weg. Niemand zal ons zeggen, hé dat vindt ik nou zwak van je, want iedereen weet dat hij/zij het zelf ook niet kan waarmaken. Nee veranderen is een gevoelig punt voor ons mensen.

 

Het meest dramatische is eigenlijk wel dat wij gedurende onze dag duizenden keren voor een verandering staan, nemen we hem wel of nemen we hem niet, we hebben het niet eens door. Het is een tweesprong die je neemt van de ene adem in de andere, of je kiest voor verandering of je kiest voor het oude, maar kiezen doe je. Wanneer we bewust moeten kiezen voor bewuste verandering dan levert dat heel vaak vele weerstanden op, we hebben dan het idee dat we iets moeten opgeven dat warm en fijn als een oude jas zit. En zo veranderen we veranderen in opgeven, uit angst om het oude te verliezen en uit angst voor het nieuwe. Hoe krankjorum moeten wij mensen wel niet zijn om de kans op verbetering door onze zielige angsten in de weg te laten staan, hoe zijn wij als mensen zo veranderschuw geworden?

 

De keuze is in feite simpel wanneer we op de tweesprong zijn aangekomen, we kiezen voor leven of tegen leven. We doen dat wat in het belang van iedereen is of we kiezen alleen voor onszelf. Je zou denken wie kiest er nu niet voor leven, maar kijk eens hoe wij met onszelf ons lichaam omgaan, anderen, onze omgeving  en dieren, het is een aaneenschakeling van misbruik. Een misbruik dat wij vaak niet eens meer waarnemen als zodanig en misbruik wat ons ronduit in het gezicht uitlacht.

 

In een documentaire over drugs werd een man in New York gevolgd, een voormalig Wall Street handelaar, hij kon de druk van zijn voormalig leven niet aan en belandde uiteindelijk op straat met een heroïne verslaving. Terwijl hij high was zei hij tegen de interviewer: “raar eigenlijk dat ik mijn lijf en leven zo naar de klote help, wetende dat wanneer ik afkick ik hooguit 3-4 dagen met erge fysieke verschijnselen te maken heb en dan kan afrekenen met de verslaving op zich. Ik weet dat het kan en dat ik het waarschijnlijk kan en toch doe ik het niet. Ik had een goed leven, een vrouw en kinderen en een eigen huis en nu spuit ik het bedrag voor een eigen huis over de de afgelopen jaren in mijn arm”.

 

Dat is wie wij zijn, wij zijn allemaal verslaafden aan ons oude leven waarin wij zeker zijn dat ons dat toekomt wat we willen en verlangen en of dat anderen of onszelf schaadt boeit ons niet. Elke verandering in het belang van iedereen daagt ons uit als verslaafde en wij gaan er met ons hele hebben en houden aan weerstanden in. WIJ WILLEN NIET VERANDEREN, we schijten in onze broek om te veranderen, wij willen geen moeite doen. Bij het eerste ongemak willen wij onze volgende shot om te vergeten dat wij op de tweesprong van verandering stonden om te veranderen en niet op te geven.

 

Dit zijn natuurlijk geen leuke en aardige woorden, maar laten we eerlijk zijn als wij onszelf konden of durfden te veranderen, dan hadden we allang gezien dat de wereld aan een make-over toe is. Dan hadden we graag veranderd en onder ogen durven zien dat wij angst voor verandering hebben en onszelf doen geloven dat verandering niet mogelijk is. Heerlijk makkelijk toch, veranderen lukt toch niet, dus laat anderen dat maar op zich nemen.  Wat nu als wij veranderen verankeren zouden noemen? Het proces om onszelf te verankeren en vereenzelvigen met het leven. Het is toch raar dat wij ons keren van dat wat we zelf eigenlijk zijn, op deze manier zijn wij ontrouw aan onszelf in de gelukzaligheid dat we dat kunnen blijven doen wat we al deden. Zonder op te merken dat wij het oude deden vanuit niet pure motieven, zoals angst, emoties en gevoelens rond herinneringen. Ik daag je uit om je startpunt van het oude eens in zelfoprechtheid onder de loep te nemen en te zien hoe trouw je daadwerkelijk aan jezelf bent gelijk en aan het leven wat je bent.

 

De volgende vergevingszinnen zijn algemene vergevingszinnen op het thema verandering en niet zozeer alleen mijn vergevingszinnen.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij verandering mijzelf niet in de optelsom van het leven mee te nemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om veranderen aan anderen te koppelen, zodat ik het kan observeren en als een observant mijn positie inneem in mijn fysieke realiteit.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als observant mij af te scheiden van mijn fysieke realiteit om zodoende een vrijbrief te hebben om niet deel te nemen aan de werkelijkheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de mogelijkheid tot veranderen te onderdrukken zodat ik het niet hoef waar te nemen en er zodoende ook niets mee hoef.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om veranderen als het afpakken van dat wat van mij is en mij toekomt te zien en mij dus schrap zet en er alles aan doe om die verandering te laten doorgaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn leven niet te willen opgeven, dat een aaneenschakeling is van opinies en overtuigingen over hoe mijn leven eruit moet zien, en zo het veranderen opgeef in plaats van mijn fictieve door de geest gecreëerde opinies en overtuigingen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik mijzelf als het leven opgeef wanneer ik verandering in het belang van iedereen voorbij laat gaan en aan anderen over laat.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen veranderen om zo alles wat ik wel wil te kunnen incasseren zonder achterom te kijken hoeveel schade ik heb aangericht aan mijzelf en anderen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verandering als iets angstigs te zien, een aanslag op mijn leven, iets dat ik willens en wetens moet zien te voorkomen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de opinie te hebben dat veranderen toch niet mogelijk is en dus niet eens de moeite waard is om over na te denken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat wanneer ik verandering weiger ik voor mijn eigen ondergang stem en mijn eigen graf graaf, terwijl ik denk dat ik het mannetje ben en totaal mijn leven onder controle heb.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat mijn angst voor verandering voortvloeit uit het feit dat ik voorgeprogrammeerd ben op het gebied van verandering en ik dat niet wil/kan loslaten door mijn angst voor verandering waardoor ik in cirkeltjes blijf door redeneren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om liever mijzelf naar de verdoemenis te helpen dan te veranderen in het belang van een ieder en niet te snappen of te kunnen uitleggen waarom ik niet wil/kan veranderen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik stug ben en absoluut niet flexibel als het gaat om veranderen en ik dus eerder zal knappen dan buigen en mij niet realiseer dat buigen een teken van nederigheid is wat ik nodig heb om het leven als geheel te eren en waarderen als mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn eigen verandering in de weg te staan en dat niet te zien.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn eigen verandering in de weg te staan en daarmee tegelijkertijd de verandering van anderen en mij niet te realiseren wat het betekent om deel uit te maken van het leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het leven in te ruilen voor energie en dat als echt te beschouwen en in mijn geest te denken dat ik verander door van energie te veranderen en mij niet te realiseren dat dit type veranderen alleen en enkel in mijn geest zich afspeelt en absoluut geen waarde heeft in mijn fysieke werkelijkheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om op te geven, het leven op te geven en daarmee mijzelf op te geven en niet te zien wat ik doe.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om anderen mee te slepen in mijn opgeven en de schade wat dit aanricht niet te kunnen overzien.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verandering te bevechten en met zelf oneerlijkheid te beslechten.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie staan op de tweesprong van verandering en niet voor het leven kies dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik het leven en daarmee mijzelf opgeef waardoor ik consequenties genereer voor mijzelf in en als het leven en mijzelf zo buitenspel zet. Ik stop en haal adem en zie/realiseer/begrijp dat veranderen de enige weg naar leven is en mij dat zal brengen wat nodig is om een fatsoenlijk bestaan te leiden.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te veranderen in het belang van een ieder en zodra er angst in mij opkomt dan kijk ik in mijzelf om te zien wat die angst is en of die angst reëel is of een creatie van mijn geest om mij van verandering af te houden maar inplaats daarvan te kiezen voor energie, de energie van het opgeven.

Dag 175 van 2555; mensen kijken op de markt

equal money capitalismVandaag op de markt stond ik op mijn beurt te wachten bij de groentekraam, waar ook een vrouw met een fotocamera met mega lens erop foto’s aan het maken was van de groenten en het fruit. Op een gegeven moment startte zij met het maken van foto’s van het personeel achter de kraam. Ik keek naar de gezichten van het personeel en de vrouwen probeerden meteen aardiger of vrolijker te kijken. Op een gegeven moment werd er een vraag over een Japanse groente gesteld door een klant en één van de verkoopsters vroeg de baas om advies, zij kende de groente zelf niet en stak haar neus in de groente om te ruiken wat de geur was. Dit was allemaal vrij spontaan en de verkoopster was zo te zien lekker bezig en zat goed in haar vel. Totdat de fotografe zei dat deze verkoopster lelijk op een foto stond terwijl zij rook aan de Japanse groente. Volgens de fotografe leek het of ze haar neus ophaalde en dat zij het vies vond. Volgens de fotografe was dat geen reclame voor de zaak. Ik zag de verkoopster van spontaan afglijden naar een zorgelijk gezicht, alsof zij er geen zin meer in had. Zij ging stilletjes verder met waar ze mee bezig was maar de dynamiek en de sfeer die er eerder was, die was totaal verdwenen. Dit was natuurlijk zo omdat de sfeer op energie gebaseerd is en dus altijd van een ‘high’ naar een ‘low’ gaat. Toch was het duidelijk wie het naar een ‘low’ bracht met de acceptatie en goedkeuring van ons allen.

 

Er waren 2 dingen die door mij heen gingen, eerlijkheid is nog geen zelfoprechtheid en wanneer je jezelf bekijkt door de ogen van een ander dan val je ten prooi aan angst.

 

Eerlijkheid is nog geen zelfoprechtheid. De fotografe had de foto die zij niet mooi vond van de ruikende vrouw aan de Japanse groente gewoonweg kunnen deleten en daar was dan de kous mee af geweest. Mocht zij perse een foto van een ruikende vrouw hebben gewild dan had zij kunnen vragen of ze nog een foto ervan mocht nemen. Dat is zelfoprechtheid, niet de ander kleineren om jezelf beter of populairder te maken. Want de fotografe keek wel om zich heen of zij bijval kreeg bij haar constatering, dus roddel en achterklap, dus zelf oneerlijkheid. Eerlijkheid wordt vaak geïnterpreteerd als alles moeten zeggen als een soort van opbiechten, zonder dat we daar rekening houden met het belang van een ieder. Wij zijn eerlijk, wij hebben het eruit gegooid en na mij de zondvloed. Ik ken dat gevoel nog wel van denken dat je iets moet zeggen, opbiechten en dat je dan een beter mens kan zijn. Maar denk maar eens terug aan zo’n soort ervaring van eerlijkheid dan zul je zien dat het een soort van drang was die je niet kon helpen of stoppen, je moet het zeggen. Weinig vrije wil zou ik zeggen, terwijl bij zelfoprechtheid neem je even gas terug om te zien of een ieder erbij gebaat is dat je nu gaat zeggen wat je gaat zeggen. Dan heb je de eigen regie in handen en stuur je jezelf aan.

 

Wanneer je jezelf bekijkt door de ogen van een ander dan veroordeel je jezelf genadeloos en is de angst om zoiets nog eens te doen hetgeen je verlamd. De verkoopster was in haar sas en deed haar werk, het is altijd gezellig bij hun kraam, ze maken een  praatje en een lolletje met de klanten. Maar na de opmerking van het vieze gezicht trekken en dat zoiets ‘not done’ was, besefte de verkoopster waarschijnlijk dat haar bestaansbubbel haar niet beschermde tegen dit soort interacties. Het je even naakt voelen wanneer je beseft dat anderen naar je kijken en opinies en vooroordelen over je hebben net zoals jij anderen veroordeeld en beoordeeld. Die shock van gesnapt zijn, de herkenning van wat jezelf ook doet die zich nu tegen jou keert en die je een rotgevoel geeft en je onzeker maakt. Zo onzeker maakt dat geen enkele beweging meer natuurlijk lijkt te zijn en je jezelf ineens gevangen voelt in de veroordeling en beoordeling van de ander die eigenlijk net als jezelf is. Dus kijk je door de ogen van de ander naar jezelf en doe je er nog een schepje bovenop, totaal gedeprimeerd en niet meer jezelf kunnen voorstellen dat je ooit weer spontaan kunt zijn en terug in je bubbel kan zonder te hoeven worden herinnerd aan de ander die doet zoals jij.

 

Deze zelfvergevingen zijn gedaan, door mij in de schoenen van mensen te plaatsen, die met de genoemde problematieken in aanmerking zijn gekomen.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik eerlijk ben wanneer ik alles zeg wat voelt als achterhouden van informatie en niet de tijd wil nemen om even gas terug te nemen en te zien wat ik doe.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat eerlijkheid altijd vrij dwangmatig voelt, een gevoel is van dit moet ik vertellen anders ben ik een slecht mens.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat eerlijkheid een gevoel is en daarom bestaat bij de gratie van energie, terwijl zelfoprechtheid een zelfsturende actie van mijzelf is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik door het gevoel van eerlijkheid wordt geleid uit sociaal voorgeprogrammeerde overwegingen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om eerlijkheid als iets goeds te bestempelen, als een deugd en verder geen vragen erbij te stellen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat eerlijkheid over de ruggen van anderen kan gaan en ik mij in dat moment van eerlijkheid alleen maar met mijzelf bezig houd.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat eerlijkheid een egoïstische daad is en dat het bijna altijd eigen gewin is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik bij eer-lijk, het lijk dat uit de kast valt moet eren en bij zelf-op-recht ik zelf het recht heb op het filteren van de informatie die ik spuit in mijn buitenwereld in het belang van een ieder.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te worden wanneer ik mijzelf door de ogen van een ander te zien en te voelen hoe de ogen van beoordeling en veroordeling in mij prikken

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik anderen net zo beoordeel en veroordeel als dat anderen dat met mij doen, wat mij onveilig doet voelen in mijn wereld.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de veiligheid van mijn bubbel niet te ervaren wanneer een ander negatieve commentaren over mij maakt en mij niet realiseer dat al de keren dat ik de roddel over mijzelf niet hoor ik ook niet van de rel ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het beoordelen en veroordelen van anderen aan mijn adres en het rotgevoel dat onzekerheid in mij oproept alleen maar kan beleven als ik weet en hoor dat anderen dat zeggen ver mij en het niet bestaat wanneer ik het niet weet.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om onwetendheid als zaligheid uit te roepen als het gaat over roddel en achterklap over mij, zolang ik het niet weet is het er niet en dat is een regel die vrij inwisselbaar is voor elk rotgevoel of probleem waar we niet mee geconfronteerd willen worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf nog eens extra te veroordelen als anderen dat al hebben gedaan, omdat ik mij gesnapt voel nu anderen mijn eigen gedrag richting mij richten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet gestoord te willen worden door anderen en lekker wil leven in mijn eigen bubbel al oordelend over de bubbels in mijn buitenwereld die lekker safe van mij weg zijn.

 

Wanneer en als ik zie dat ik eerlijkheid boven zelfoprechtheid verkies dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik bij eerlijkheid mijn gewin of mijn gram wil halen en ik zo consequenties genereer die ik later moet doorlopen. Dus ik stop de eerlijkheid ten koste van de zelfoprechtheid en laat de eerlijkheid die eigenlijk gelijk is aan oneerlijkheid met elke uitademing weg stromen en geen deel meer uitmaken van wie ik ben.

 

Wanneer en als ik mij anderen zie oordelen of beoordelen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik tegelijkertijd met het beoordelen en veroordelen mijzelf veroordeel en beoordeel als de ander en ik niet verder kom dan verwijten, dus stop ik de roddel en achterklap en haal adem en breng mij terug in het hier en nu.