Dag 163 van 2555; associatief denken als vliegwiel voor de geest – deel 4

equal money capitalismDe afgelopen 3 blogs die ik in het kader van het associatief denken heb geschreven wil ik uitbreiden met de volgende vraag:

 

Waarom kies ik voor associatief denken, in het moment wanneer ik eigenlijk in het hier en nu zou moeten zijn en niet in de geest?

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te bekritiseren voor het feit dat ik nooit echt de tijd heb genomen om naar binnen te kijken en oprecht te voelen welke gevoelens/emoties mij weerhouden van participatie aan mijn fysieke werkelijkheid wanneer ik associatief denk.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om associatief denken als iets heerlijks te beschouwen om mijn geest afleiding te geven van dat wat mij echt bezig houdt of in de greep houdt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het naar binnen kijken op dit punt van associatief denken zo weg te hebben gedrukt dat het niet in mij opkwam dat er iets loos was.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om eigenlijk niet te willen herbeleven of her-voelen wat het nu is dat mij doet vluchten in de geest.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te hebben gerealiseerd dat ik bang ben om hier te zijn en te leven in het moment.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te associëren om zo grip te houden op die werkelijkheid die mij in weze zo beangstigt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat wanneer ik de realiteit in mijn geest aankan ik ook de fysieke realiteit aankan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het associatief denken te gebruiken om mij groter te voelen en niet mijzelf te ervaren in mijn fysieke realiteit waar ik mij eerst minder voel en daarna mogelijkerwijs dat beeld aanpas.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verdrietig te zijn nu ik weet wat dat de angst voor het leven de oorzaak van het niet willen zijn in het hier en nu is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om dit verdrietig zijn als dekmantel te gebruiken voor de spijt die ik voel dat ik niet geleefd heb in het moment toen het daar was, een gemiste kans die niet meer terugkeert.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te doen geloven dat ik niet besefte dat ik niet wist wat leven was in het moment dat ik angst ervoer.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen laten doordringen tot mijzelf dat ik angstig ben, maar als een polariteit het tegenover gestelde heb geleefd.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat wegduiken in de geest de eerste reactie van een organische robot is en dat het aan mij is om daar verandering in aan te brengen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het ondersteunend is om nu oprecht en vol aanwezigheid te kunnen ervaren en te realiseren dat het angst was dat mij in de geest deed weg kruipen.

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet achter gevoelens/emoties zoals verdriet en spijt te verschuilen, maar de realisatie beet te pakken en te gebruiken om verandering in gang te zetten.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om dit rode vlag moment van wegkruipen in de geest door associatief denken te gebruiken om een gemiste kans van leven te voorkomen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het participeren in de geest te zien voor wat het is en mijzelf niet langer voor de gek te houden en te denken dat het een zaligheid is om weg te duiken in mijn geest.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen angst voor het leven en om te leven te hebben, maar te durven zien welke angst mijn geest mij voor de voeten gooit en mij te realiseren dat ik die angst kan terug brengen naar wat het is, om te zien dat het een grotere uitdaging is om te overleven in de geest dan te leven van adem naar adem in ieder moment.

Advertenties

4 thoughts on “Dag 163 van 2555; associatief denken als vliegwiel voor de geest – deel 4

    • Hi Marco,

      I simply took the picture from internet and I do not think that this particular copy of the pictures has a quality that is high enough to make it into a big print. Try and Google the picture and see if it is for sale.

  1. A bit late my reply. Nonetheless, thanks voor your answer, although i’ve searched whole internet but didn’t find a match. Still searching for simmilair imaginary pictures.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s