Dag 165 van 2555; een schreeuw in de woestijn

equal money capitalismEen schreeuw in de woestijn, is dat gevoel wat mij zo nu en dan overvalt, dat ik niet gehoord of gezien wordt. Het is geen drang naar aandacht, maar meer een opgesloten gevoel dat alles wat ik probeer zoals het naar buiten toe uitreiken niet wordt opgepikt. Ik merk dingen op die anderen niet opmerken, ik zet dingen op die vervolgens veel tijd nodig hebben om een beetje aan te slaan. Dus wat wil ik nou en waar bevindt zich die woestijn. Je raad het waarschijnlijk al, het is de schreeuw van de geest die mij wil doen geloven dat ik niet wordt gehoord. Wanneer ik namelijk in mijn geest schreeuw dan is die ‘woestijn’ niet zo erg groot, laten we zeggen een voetbal inhoud groot. Dit zij momenten dat ik mijzelf gevangen houd in mijn geest en inderdaad bang ben om niet gehoord te worden en niets voor elkaar te krijgen. Terwijl ik ook kan verkiezen voor de schreeuw van de leeuw en in mijn kracht te gaan staan in zelfoprechtheid. Dan bulder ik, niet om aandacht maar omdat ik het kan en weet dat ik sta.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mee te gaan op een gevoel terwijl ik weet  dat gevoelens van de geest zijn en mij een rad draaien voor de ogen en mij alleen maar de consequentie sfeer intrekken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de verleiding niet te kunnen weerstaan om op een gevoel mee te drijven en even mijzelf zielig te vinden

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat terwijl ik ronddrijf op een gedachte in mijn geest ik effectiever in mijn fysieke realiteit had kunnen zijn door simpelweg aanwezig te zijn in het hier en nu.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geest realiteit boven fysieke realiteit te verkiezen en het even heerlijk te vinden om mijzelf als zielig te zien.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een klopje op mijn schouder nodig te hebben en dit aanpak door mijn geest in te schakelen in plaats van te zien wat ik doe in mijn fysieke realiteit en hoe mij dat zou kunnen aansporen om tevreden te zijn met mijzelf zoals ik ben en bezig ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet de schreeuw van de leeuw te willen zijn, maar liever mijzelf zielig te vinden in de woestijn van mijn geest en te roepen in het niets.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te roepen in het niets en niet meer te horen wat er daadwerkelijk zich afspeelt in mijn fysieke realiteit.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om ondanks dat ik weet dat het roepen in de woestijn een vorm van terug trekken is en geen zelfverantwoordelijkheid nemen is ik toch af en toe de verleiding niet kan weerstaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat de kracht in mij zoveel groter is dan ik mij wil realiseren, want als ik het mij realiseer dan moet ik er ook mijn zelfverantwoordelijkheid voor nemen en dan komt de angst omhoog of ik dat wel aankan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat ik mijn eigen volle potentieel niet aankan en er geen zelfverantwoordelijkheid voor durf te nemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de kracht in mij te zien, maar er niet altijd wat mee te doen enzo dus mijn eigen bronnen uitdroog.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om excuses te bedenken waarom ik beter in de geest ka schuilen en zeuren en jammeren dan de kracht in mij te omarmen in zelfoprechtheid en het te sturen in het belang van een ieder.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn om voor de volle 100% te staan en dat mijn ondergang te laten zijn.

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te stoppen met het meegaan in deze gevoelens van schreeuwen in de woestijn.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet bang te zijn voor de kracht in mijzelf in zelfoprechtheid en het stapje voor stapje te nemen om te zien dat er geen reden tot angst is binnenmijn fysieke realiteit.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de brul/kracht/stem te zijn voor allen die de brul/kracht/stem niet hebben door hun positie in de wereld en zo mijn zelfverantwoordelijkheid te nemen.

Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s