Dag 178 van 2555; een constante muur van kindergehuil

equal money capitalismVanmorgen huilde ons buurjongetje van 2 nagenoeg de hele morgen bijna aaneengesloten door, ik kwam tot de conclusie dat het mij toch wel stoort wanneer ik geconcentreerd achter de computer zit te werken. Het is geen huilen van pijn of verdriet zozeer, het klinkt heel boos, maar dat is mijn interpretatie als moeder van 2 tieners en inmiddels heel wat buurtkinderen die veel huilden.

 

Met de kerst had mijn buurman een briefje in zijn kerstkaart gedaan over zijn hobby, hij speelt de jamboree en oefent dit thuis op tijden die hij zelf gesteld heeft. Hij wilde weten of wij daar last van hebben en zo ja om erover te praten. De huizen waar wij in wonen stammen uit begin 1900 en hebben een enkelsteense muur tussen de verschillende huizen. Het is vaak alsof ik de buren op visite heb en dat zal ook voor de buren gelden wanneer wij lawaai maken. Bij de vraag die mijn buurman stelde over het feit of wij last hebben van zijn getrommel, ging er door mij heen, eigenlijk heb ik daar niet echt last van. Waar ik wel last van heb is het eeuwige gejank aan de andere kant van de muur alsof het in mijn eigen huis is. In de weekenden valt het wel mee en als opa en oma oppassen door de week ook, maar de rest van de week is het veel lawaai.

 

Dus vind ik dat het tijd wordt om eens naar binnen te kijken wat mij na zo’n half jaar te zijn blootgesteld aan constant boos gehuil nu zo stoort. Ten eerste heb ik de neiging om bij de buren aan te bellen en te vragen of het wel goed met hun zoontje gaat, maar dat doe ik niet want ik wil mijn neus niet in andermans opvoedingszaken stoppen en ik heb geen vermoedens dat het kind direct fysiek mishandeld wordt. Ik heb de neiging om in mijn geest oplossingen te bedenken voor mijn buurvrouw wat ze kan doen om het kind te laten stoppen met een overdaad aan decibellen te laten produceren. Van massage tot een andere aanpak in opvoeding bedenk ik, maar ik ga, mijn buurvrouw die ik eigenlijk niet of nauwelijks ken, niet met dit soort dingen lastig vallen. Opvoeding en opmerkingen over de opvoeding die je aan ouders geeft, liggen al snel gevoelig. Ik maak ook niet echt een praatje met haar op straat, want ik zie haar nauwelijks tot niet, anders zou ik al pratende eens iets kunnen laten vallen hoe dingen ook anders kunnen. Ik weet ook helemaal niet of zij iets fout doet, het enige wat ik van haar heb gezien en gehoord is dat ze constant nee roepend achter haar 2 jarige aanloopt. En ja daar zou hij op den duur eens flink pissig van kunnen worden.

 

Dit gehuil stoort mij, het gaat diep naar binnen en werkt in op mijn moedergevoel en triggert emoties en gevoelens van vroeger. Mijn dochter toen zij ongeveer 3 was ontpopte zichzelf als een echte janker, er was altijd wel een aanleiding om te huilen. Ik voelde mij als moeder daar erg gefaald onder, wat deed ik fout, dat mijn kind altijd maar huilde. Ook op school huilde zij constant en eigenlijk pas met een jaar of 14 is dat minder geworden en nu met nagenoeg 16 gaat het goed. Zij zegt nu ook zelf dat ze niet meer zoveel hoeft te huilen, ze ziet er  geen aanleiding meer voor. Ik vond dat moeilijk als moeder om je kind altijd zo ongelukkig te zien en als eerste copingsmechanisme haar te zien gaan huilen. Dus falen en onmacht waren wel de grootste emoties die het huilen van mijn kind bij mij teweeg bracht. Daarnaast het gevoel dat ik nooit meer vrij van gehuil zou zijn, altijd maar weer en in het begin dag en nacht. Of ze kon niet slapen of ze had een boze droom, ik probeerde van alles om haar leven naar de zin te maken, maar het leek niet te lukken. Als ik eens ’s avonds weg ging om te werken dan hing ze aan mijn been huilend dat ik niet weg mocht en dan vertrok ik met een rotgevoel. Huilen vankinderen wekt bij mij hele intense moedergevoelens op, waarbij ik volgens mijn eigen richtlijnen niet goed uit de bus kom.

 

En dat zijn gevoelens die ik weg had gestopt, maar nu dagelijks een beetje naar boven worden gehaald terwijl ik probeer te functioneren in mijn eigen huis. Dat is waarom ik oplossingen wil zoeken om het te laten stoppen, alsof ik het opvoeden over wil doen met mijn nieuwe inzichten en om het gepluk en geprik in deze emoties te laten stoppen. De beste remedie is natuurlijk om het te bekijken en te vergeven, zodat ik die gevoelens een plekje kan geven en zo buiten spel kan zetten omdat ze eenvoudigweg niet meer nodig zijn in mijn huidige leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te storen/irriteren aan het gehuil van het kind aan de andere kant van de muur, zonder te onderzoeken wat dat in mij los maakt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te willen storen aan het kind aan de andere kant van de muur om zo geen ruimte over te hebben om naar binnen te kijken wat mij echt beroerd.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij zorgen te maken over het kind aan de andere kant van de muur en te willen snappen wat er aan de hand is en of ik het kan oplossen om zo de redder in mijn eigen verhaal te zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen voelen dat er verdriet in mij is bij het horen van het verdriet aan de andere kant van de muur.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het verdriet van de ander het verdriet in mij los maakt en mij de kans geeft elke dag weer opnieuw om uiteindelijk te gaan zitten en dit verdriet een plaatsje te geven om verder te kunnen zonder het verdriet dat als een onderdrukte emotie ergens in mij is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om over het verdriet in mij als falende moeder die haar kind niet kan laten stoppen met huilen heen te stappen en niet in de ogen wil zien.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet als falende moeder te willen zien, maar mij wel als falende moeder te voelen met een kind dat zich ongelukkig gedraagt en constant huilt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te wensen dat het huilen alsjeblieft ooit over zal gaan net zoals ik het nu wens bij mijn buurjongetje maar niets onderneem en het passief onderga.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het huilen als indicator voor mijn falen te nemen en het huilen persoonlijk te nemen van mijn kind en nu ook weer van de buurjongen wat ik mij duidelijk aantrek.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om wanneer er geen reden gevonden kan worden voor het huilen van mijn kind ik dan maar mijzelf de schuld geef en mij als slechte moeder bestempel.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om graag naar andere kinderen te kijken en in mijn geest te bedenken hoe een situatie van een andere ouder beter had gekund om zo in te halen wat mij volgens mijn gevoel en herinneringen niet is gelukt bij mijn eigen kind.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om onmacht te voelen bij het huilen van mijn kind en mijzelf aansprakelijk stel voor het kunnen laten stoppen van het huilen van mijn kind.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te voldoen aan het perfecte plaatje van een moeder wat ik in mij mee draag en zo frictie voel tussen geest en fysieke realiteit.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om overtuigt te zijn dat alleen een goede moeder haar kind kan laten stoppen met huilen en het tot een vrolijk kind kan maken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij het horen van het constante gehuil van een kind een prikkel van falen te ervaren en machteloosheid tegelijkertijd en mij alleen denk te kunnen laten berusten in het storen aan het geluid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat met het geluid van het huilen ik terug getrokken word in de tijd zonder dit te realiseren en mijzelf zo limiteer om verder te komen dan storen en irriteren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om huilen als trigger punt te hebben voor het oprakelen van gevoelens die ik niet wil herkennen en dus als ongedefinieerde energie voel en waarneem maar niet kan plaatsen en het dan maar storen of irriteren te noemen, terwijl het een verdriet is van onmacht en falen ten opzichte van mij als het plaatje in mijn geest van de perfecte moeder.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik mijn kind gelukkig had moeten maken en mij niet te realiseren dat het kind zichzelf gelukkig kon maken in de setting waarin ze opgroeide.

 

Wanneer en als ik mij stoor aan gehuil van een kind dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat dit storen een dekmantel is om niet te hoeven voelen dat ik faalde en onmachtig was als moeder, gerelateerd aan het beeld dat ik had van het zijn van een perfecte moeder, en dus niet zag hoe ik het ongelukkig zijn va mijn kind persoonlijk nam. Dus ik stop en haal adem en realiseer mij dat ik een ander niet gelukkig kan maken en dat alleen de ander die beslissing kan nemen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet langer te storen aan het gehuil van het kind aan de andere kant van de muur, maar mij te realiseren dat ik kan stoppen met het verdriet in mij, omdat het persoonlijk nemen van het verdriet van een ander de ander niet helpt en mijzelf alleen maar verlamd emoties van falen en onmacht.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om diep adem te halen wanneer het gehuil weer begint en mij niet op de ander te concentreren maar op mijzelf en mijn eigen proces.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn beeld van moeder aan te passen en te toetsen aan mijn fysieke realiteit om te zien of het haalbaar is en realistisch.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s