Dag 215 van 2555; mij bewegen in het volgende moment door te stoppen in het hier en nu

equal money capitalismIk ben aan het dralen, ik heb geen onderwerp om over te schrijven, oftewel een blééh moment. Maar zelfs zulke momenten kunnen mij wat vertellen over mijzelf. Hoe komt het dat ik niet echt zin heb om te schrijven en alle mogelijke onderwerpen 1 voor 1 afschiet? Hoe komt het dat ik niet even de rust kan nemen, even een moment voor mijzelf om wat woorden in een blog te schrijven? Waar ben ik in dit moment, dat iets voor mijzelf doen niet als het juiste aanvoelt? Ik ben al bij morgen, in mijn geest ben ik de dingen aan het ordenen die ik morgen wil ondernemen. Het wordt een drukke dag, misschien zelfs wel een te drukke dag, in de zin van teveel zaken in 1 dag. Dus bij het idee aan een te drukke dag morgen begin ik er in mijn geest nu al aan en is alles in het hier en nu onbelangrijk en teveel. De vraag is natuurlijk of het mij helpt om niet meer in het hier en nu te zijn om morgen te laten slagen?

 

Probleem:

 

Niet in het hier en nu zijn, en in plaats daarvan de dag van morgen al aan het lopen om die dag langer te laten lijken waardoor alles wellicht wel haalbaar is. Het probleem echter is dat ik de dag langer maak met een geest extensie wat alleen maar meer gevoelens en emoties oplevert.

 

Oplossing:

 

De volgende dag of zelfs het volgende moment alleen dan beginnen wanneer het zich fysiek aandient en ik mij er fysiek doorheen  begeef.  Een geest extensie geeft mij niet meer tijd in een moment of dag.

 

 

Beloning:

 

Effectief zijn in mijn fysieke werkelijkheid en zoeken naar dat punt waar haalbaarheid en onhaalbaarheid elkaar net niet kruizen. Zo kan er ook geen teleurstelling ontstaan of gejaagdheid, om dat te bereiken wat niet mogelijk is.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik de volgende dag al kan beginnen in mijn geest.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik mij zonder gevolgen kan onttrekken aan de fysieke werkelijkheid alsof die even stil blijft staan terwijl ik in mijn geest verblijf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de tijd stil te willen zetten door in mijn geest te gaan en zo tijd probeer te winnen voor morgen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om op geleende tijd van vandaag, morgen te verlengen en mij niet te realiseren dat tijd geld is en dus geleende tijd net zoiets is als geleend geld dat binnen ons systeem met rente moet worden terug betaald, waarbij de rente de gevolgen zijn van de gemiste fysieke tijd terwijl ik in de geest ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om dagen onhaalbaar te maken zodat ik uit angst dat ikhet niet haal in de geest verdwijn om fictieve tijd te rekken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf weg te cijferen voor de nieuwe te volle dag die zich aandient die ik boven mijzelf stel.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf minder belangrijk te vinden dan de nieuwe volle dag die zich aandient.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om nog niet te hebben uitgevogeld waar ik sta ten opzichte van de nieuwe dag, terwijl ik mijzelf al weggecijferd heb zonder dat ik er erg in had.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om taken in een nieuwe dag boven mijzelf te stellen en mij niet te realiseren dat ik gelijk kan staan aan de taken van de nieuwe dag zodat ik nog voorkom in de vergelijking en niet mijzelf van iets separeer waar ik tegelijkertijd deel aan moet hebben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf onbelangrijker te vinden dan de taken in de nieuwe dag.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat wanneer ik de taken uitvoer ik wel deel aan deze vergelijking moet zijn en wanneer ik mijzelf dan onbelangrijker acht dan word ik dus geleefd door deze taken, ik heb hiermee dus mijn zelfverantwoordelijkheid weggeven aan deze taken van de nieuwe dag.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door mijzelf niet aan te sturen mijzelf als stuurloos te voelen, als dralen wat een blééh gevoel geeft.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik niet heb geaccepteerd en toegestaan om mijn zelfverantwoordelijkheid te nemen in elk moment ,waardoor ik geleefd/aangestuurd word door de taken die ik in de geest klaarstoomde die om te beginnen al vrij kansloos en onhaalbaar ogen/zijn binnen mijn fysieke werkelijkheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik niet heb geaccepteerd en toegestaan om hier te zijn en zo aan de werkelijkheid kan toetsten wat haalbaar is en wat niet.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een zwaar gevoel op voorhand te voelen voor de zaken die nog gedaan moeten worden en door de geest zijn bedacht als een gemakkelijkheid die door mij in mijn fysieke werkelijkheid uitgevoerd moet worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om haalbaarheid als hoogste prioriteit te stellen want onhaalbaarheid werkt zelf-sabotage in de hand en gevoelens van teleurstelling.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik niet heb geaccepteerd en toegestaan om uit de geest te stappen en mijzelf door fysieke, tastbare handelingen weer terug in het hier en nu te krijgen en met gezond verstand mijn dag van vandaag af te ronden en een blog te schrijven en vervolgens morgen met frisse moed de dag te aanvaarden en dat te doen wat mogelijk/haalbaar is.

 

 

Wanneer en als ik mijzelf in de geest zie verdwijnen om de dag van morgen te verlengen en onhaalbare zaken haalbaar te maken dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik het onmogelijke wil doen en mijzelf niet wil teleurstellen na het creëren van zelf opgestelde valkuilen. Ik stop dit verdwijnen in de geest ,haal adem en participeer 1 en gelijk aan mijn fysieke werkelijkheid.

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in het hier en nu mijn fysieke taken te doen die ik in alle redelijkheid en haalbaarheid opstel.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om morgen dat te doen wat in redelijkheid mogelijk is en niet te haasten en stressen om het onmogelijke te laten gebeuren wat niet kan in mijn fysieke werkelijkheid.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet teleurgesteld te zijn door de beperkingen van de fysieke werkelijkheid en mijzelf niet als een supervrouw te wanen in mijn geest waar alles kan en alles lukt.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om met beide benen op de grond te blijven staan, in het hier en nu, in de fysieke werkelijkheid om 1 en gelijk aan die fysieke werkelijkheid te kunnen participeren in haalbaarheid en effectiviteit.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geest en fysieke werkelijkheid niet met elkaar te mixen.

Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s