Dag 216 van 2555; maar grootmoeder wat heb je grote oren – deel 1

equal money capitalismHet moment was aangebroken dat ik mijzelf naar de kapper bewoog, dat klinkt misschien wat zwaar, maar het is eigenlijk wel een heel proces geworden over de jaren heen. In het kort komt het erop neer dat sinds ik mijn haar, dat tot op mijn billen groeide afknipte op aanraden van een vriendin die kapper is, ik ineens verantwoordelijkheid voor het model haar moest nemen. Die verantwoordelijkheid nam ik niet, elke keer wanneer ik weer naar de kapper ging werd mij gevraagd wat ik wilde en ik wilde gewoon makkelijk zittend haar. Ik liet het aan de kapsters over, mijn vriendin kon ik daarin vertrouwen, het werd altijd wel leuk. Anderen hadden minder succes en dat wreef ik ze dan fijntjes in door middel van interne gesprekken in mijn geest. Ik was altijd ontevreden over mijn kapsels, maar zag niet dat de sleutel zelfverantwoordelijkheid was.

Toen braken de jaren aan dat ik kaal was, wat niet een proces was van nou dat doen we morgen dan even. Toch was dat het eerste moment dat ik zelfverantwoordelijkheid voor mijn haar/kapsel nam. Na ruim 2 jaar liet ik mijn haar weer uitgroeien, het was een groepsbeslissing om het te scheren en een groepsbeslissing om het weer te laten groeien. En daar diende het oude probleem van geen zelfverantwoordelijkheid nemen zich weer aan, het was nooit aangepakt dus het keerde als een boemerang weer terug om aangepakt te worden. Ik had er al buikpijn over toen alleen maar het besluit viel dat we het zouden laten groeien. Ik heb het ook nog weer een keer geschoren, omdat ik het niet aankon. Maar zoals alles toch gelopen moet worden liep ik ook dit punt. Ik was tot voor kort nog maar 1 keer naar de kapper geweest om het matje uit mijn nek te laten knippen en bij te punten. En mijn haar groeide en groeide, af en toe maakte ik een staartje om het uit mijn gezicht te houden. Dus ik moest de keus maken, of laten groeien of naar de kapper voor een korter model en het laatste werd het.

Bij deze kapper was ik voor het eerst duidelijk en zelf sturend over wat ik wilde met mijn haar. Ik somde alles op wat ik graag wenste en vroeg de kapster of zij daar een model mee kon maken. Ik vroeg haar om het wat gedekt over mijn oren te laten, omdat mijn flap oren anders zo tevoorschijn komen. Waarbij de kapster verbaasd zei, heb je dan flaporen? Ik was verbaasd dat ze niet zag wat voor een zeilen ik aan mijn hoofd heb. Het was duidelijk dat dit meer een issue voor mijzelf is dan voor de ander. Dit deed mij besluiten om er eens nader naar te kijken.

Mijn ouders hebben beiden kleine plat aan het hoofd staande oren, ik en mijn broertje hebben beiden oren die aan de maat zijn en van het hoofd afstaan. Ik kan dit in de familie van mijn moeder terug traceren, dus het is een genetische factor die ons flaporen heeft doen krijgen. Mijn broertje zijn oren staan nog meer af en als jongen met kort haar viel het ook meer op dan bij mij met lang haar dat over de oren viel. Mijn broertje werd er ook mee gepest op school, in die mate dat hij met een elastieken band om het hoofd ging slapen in de hoop dat zijn oren platter aan het hoofd zouden gaan staan. Hierdoor werd ik ook meer bepaald bij mijn eigen oren en begon ik mijn oren ook als een niet mooi punt van mijn lijf te zien.

Ik heb altijd oren op steeltjes gehad, ik mocht altijd graag naar mensen luisteren wanneer ik buitenshuis was en deze mensen waren dan onbekende voorbijgangers of medereizigers in de trein. Een aantal jaren heb ik oorpijnen gehad door een onderdruk in mijn middenoor die eerst niet geconstateerd werd en afgedaan als psychologisch probleem in mij. Tijden heb ik slecht gehoord wat weer beter werd en meer met een volle geest te maken had. Toen ik nog oorbellen had kreeg ik zwerende oren van het zilver dat ik gebruikte als oorbellen. Dus wat zegt dat over mijn oren? Negatieve labeling en emoties/gevoelens gekoppeld aan de oren. Laag zelfbeeld, luistervink, pijn en allergische reactie dus afstoting van mijzelf.

Probleem:

Mijzelf definiëren door een deel van mijn fysieke lichaam dat niet voldeed aan het plaatje in mijn geest van het perfecte lichaam.

Oplossing:

Mijzelf als een geheel zien en niet definiëren aan de hand van een deel van mijzelf en mijn plaatje in mijn geest toetsen aan mijn fysieke werkelijkheid. Uitzoeken waar het plaatje zijn origine heeft, zodat ik dat kan ontmantelen.

Beloning:

Mijn zelfwaarde hervatten en mijzelf als een geheel kunnen ervaren en niet in afscheiding van mijzelf. Me andere woorden, durven te leven wie ik ben.

In mijn volgende blog/blogs zal ik door zelfvergeving, corrigerende zinnen en verbintenissen dit probleem aanpakken om zo de oplossing te kunnen toepassen en het leven te kunnen omarmen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s