Dag 253 van 2555; wel of geen uitstrijkje?

equal money capitalismVandaag viel de uitnodiging voor het laten doen van een uitstrijkje, in het kader van het bevolkingsonderzoek baarmoederhalskanker, op de deurmat. Dat riep herinneringen op aan die ene keer toen ik 30 was en meedeed aan dit bevolkingsonderzoek. Ik had niet echt een mening over dit onderzoek, ik wist als kind dat mijn moeder meedeed aan dit bevolkingsonderzoek. Een aantal keren had zij een uitslag die afwijkend of niet goed genoeg was en ik herinner mij dat dit veel stress bij mijn moeder opleverde. Dus ik ging een uitstrijkje laten maken en trof een dokters assistente van middelbare leeftijd die zeer ruw de eendenbek inbracht en op pijnlijke wijze een uitstrijkje nam. Terwijl zij nog even naar binnen gluurde kon zij melden dat het helemaal rood van binnen was. Nou zo voelde het ook na dit ruw genomen uitstrijkje. Thuisgekomen ontdekte ik dat ik bloedde en dit hield een dag aan. De PAP-test was okay, dus niets aan de hand, maar ik was genezen van en niet langer onbevangen als het gaat om uitstrijkjes. De volgende oproep met 35 jaar heb ik genegeerd en 5 jaar later woonde ik in Italië waar uitstrijkjes voor baarmoederhalskanker niet in een bevolkingsonderzoek waren opgenomen. Nu terug in Nederland ligt dus deze oproep op mijn deurmat en wat te doen?

 

Laat ik mij leiden door emoties/gevoelens/angsten/herinneringen? Waarom ben ik zo wars van bevolkingsonderzoeken? Wat als ik weer fysiek ruw behandeld word? Waarom is er een bevolkingsonderzoek naar baarmoederhalskanker terwijl de kans groter is dat ik baarmoederkanker krijg of onder een auto kom? Wat word mij hier niet verteld? Waarom is de bijgesloten folder alleen maar positief over dit onderzoek? Ik heb hier gewoon geen zin in, ik ga gewoon niet, wie denken ze wel dat ze zijn. Of is het echt voor mijn eigen bestwil en moet ik maar even doorbijten en alle emoties over boord zetten? Ik ben pissig dat het lijkt dat ik heel goed geïnformeerd ben door de bijgesloten folder, maar ik moet alsnog zelf op onderzoek uit om te snappen waarom ik argwaan heb, hoezo verzorgingsstaat het lijkt meer op een doe-wat-je-wordt-opgedragen-staat.

 

Mij word verteld dat baarmoederhalskanker het meest bij vrouwen tussen de 30 en 60 jaar voorkomt door het bevolkingsonderzoek. Na wat googlen vind ik een medische site die uit onderzoek heeft gevonden dat baarmoederhalskanker het meest voorkomt in de leeftijdsgroep 30-39 en 70-84 jarigen. Een ander onderzoek spreekt ook van het steeds op vroegere leeftijd voorkomen van de baarmoederhalskanker en te denken valt aan de groep tussen de 20 en 24. Dit alles moet wel in het licht gezien worden dat baarmoederhalskanker een niet veel voorkomende vorm van kanker is.

 

Dan vind ik een onderzoek dat stelt dat de meeste baarmoederhalskanker voorkomt bij vrouwen die zich niet hebben laten screenen. Getverderrie denk ik, waarom schrijven ze nou zoiets? Want ander onderzoek wijst uit dat er best vaak foute screening is, waar je denkt vrij te zijn van kanker maar het hebt of behandeld wordt terwijl je geen kanker hebt. Wat moet je nu met zulke tegenstrijdige berichten en een afnemend vertrouwen in de medische wetenschap?

 

Nog wat googlen en ik vind stukken uit het boek ‘Wat artsen je niet vertellen’ van Lynne Mc Taggert. Hierin wordt gesteld dat het bevolkingsonderzoek ansich niets tot op heden heeft bijgedragen aan de vermindering van sterfte door baarmoederhalskanker. Dus dit laat mij zien dat er niet geleerd wordt van de data die verzameld wordt en niet gekeken wordt naar het voorkomen, maar alleen maar spreekt over vroeg stadia baarmoederhalskanker behandelen. Geen preventie maar achter de feiten aanhollen wat dan als vroegtijdige behandeling wordt weggezet.

 

Ook in dit boek wordt over de foute screening gesproken en de onnauwkeurigheid van de test. Er wordt gesproken van 7-60% vals negatieve uitslagen en dat de beoordeling van de PAP-test wordt gedaan door mensen en de resultaten van dezelfde screening andere resultaten oplevert naar gelang wie de screening doet. Ik begin nu echt te twijfelen wat de meerwaarde van deze test is, want mocht ik geen baarmoederhalskanker hebben dan kan ik nog aan weet ik wat niet het loodje leggen waar ik geen bevolkingsonderzoek voor krijg.

 

Baarmoederhalskanker komt bij 1 op de 10.000 vrouwen waarbij 0,7% van de vrouwen daadwerkelijk kanker krijgt maar niet allemaal om het leven komen. Dit cijfer is in de afgelopen 20 jaar niet veranderd volgens ‘Wat artsen je niet vertellen’, dus het onderzoek en de progressie op het gebied van preventie en voorkomen zit al 20 jaar opslot. En als klap op de vuurpijl blijkt dat artsen nog maar zeer weinig weten over deze vorm van kanker en dat er gesteld wordt dat onrustige baarmoedercellen tot baarmoederhalskanker leiden, wat door het bevolkingsonderzoek nu juist duidelijk laat zien hoe grillig het beeld eigenlijk is en deze vorm van kanker niet een eenduidig patroon kiest.

 

Als ik het allemaal goed begrijp dan is oestrogeen de boosdoener in dit verhaal, oftewel een teveel aan oestrogeen. Oestrogeen zorgt voor de aanmaak van de slijmlaag in de baarmoeder en door de aanmaak van dit slijm blijft er veelvoudige celdeling plaatsvinden. Doordat er oestrogeen in verscheidene medicatie wordt gebruikt voor b.v. vrouwen in de overgang, wordt dan de kans op kanker ineens groter.

 

Met andere woorden ik ben op dit moment met mijn 45 jaar niet een risico groep en de kans dat ik sterf aan baarmoederhalskanker is zeer gering dus zou ik dat uitstrijkje niet nodig hebben. Of bedenk ik nu redenen om de echte redenen niet onder ogen te willen zien? Ik weet het niet echt op dit punt. Dit behoeft nog wat meer reflectie/introspectie van mijn kant. De weegschaal zoals hij nu staat slaat door naar geen uitstrijkje, maar dat kan nog alle kanten op dit moment op.

2 thoughts on “Dag 253 van 2555; wel of geen uitstrijkje?

  1. Lol Bij mij ligt eenzelfde uitnodiging te wachten met dezelfde vraag: wel of niet gaan?
    Met 35 jaar heb ik het wel gedaan. Overigens geen slechte ervaringen met de eendenbek maar wel met de vraag of ik het zou doen uit angst, opgewekt door de aanvraag of dat ik het werkelijk nodig vind voor mezelf.

  2. Bij mij zijn ooit eens onrustige cellen gevonden en vervolgens verwijderd. Toen vond ik het wel een geruststellende gedachte om om de zoveel tijd gescreend te worden. Overigens is het uitstrijkje gedaan door de doktersassistente veel onaangenamer dan destijds bij de gynaecologe – bij de laatste heb ik zelfs helemaal niets gevoeld!

    Nu ben ik al een tijd in de leeftijdsgroep die gescreend wordt op borstkanker. Ook al zo’n omstreden onderzoek dat ook nog eens knap onaangenaam is. Wel of niet? Uit angst voor kanker wel doen? Wat is gezond verstand hier?

    Kortom: ik weet het ook niet 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s