Dag 281 van 2555: revalideren, rehabiliteren en remediëren – deel 1

basisinkomengarantieNa weken wachten na de constatering van fibromyalgie door de reumatoloog  werd mijn dochter in juni opgeroepen voor een gesprek in het revalidatiecentrum in onze woonplaats. Uit dit gesprek bleek dat zij niet de hulp konden bieden die zij vonden dat mijn dochter nodig heeft, dus werden wij naar de hoofdvestiging doorverwezen. Ook hier hebben we weer weken gewacht voor een afspraak met de revalidatiearts aldaar.  5 September konden we terecht, waarna 3 weken volgden waarin wij wekelijks op het revalidatiecentrum waren om een intake en mogelijke opname af te ronden. Aankomende maandag 30 september is het dan zover en wordt mijn dochter voor 9 weken intern opgenomen in het revalidatiecentrum als pijn -en chronisch vermoeid patiënt.

 

Deze week kregen we een rondleiding, maakten kennis met verschillende mensen en hoorden de verschillende regels aan. Mijn dochter wordt niet zo snel opstandig van regels, ik in tegenstelling kan nog steeds opgewonden raken van nutteloze en in mij ogen contra productieve regels. Dit bevestigt een diep niet direct heel bewust gevoel in mij van een keurslijf en gevangenschap. Terwijl wij zo rondliepen was mijn dochter eigenlijk erg enthousiast en ik moet zeggen het is een hele mooie kliniek. Zo krijgt ze 2x per week houtbewerking in haar revalidatierooster en ik zag mijn kind helemaal opfleuren, terwijl ik zelf allerlei ruis op de achtergrond aan het verwerken was.

 

Ik ben blij voor mijn dochter dat zij dit zo goed oppakt, want lang van huis zonder ons is ze nooit geweest, maar ik voelde mij niet echt blij nog verdrietig. Ik voelde mij op mijn hoede, ik denk dat dit wel aardig omschrijft wat het gevoel op de achtergrond was dat ik helder probeerde te krijgen. Tijdens de rondleiding keek men er van op dat mijn dochter op een dieet is vanwege de hypermobiliteit en de fybromyalgie en haar chloorallergie anderzijds. Niet zozeer de verbazing denk ik, maar meer een ongemak dat men niet  zo 1 2 3 wist aan te pakken. Ook wanneer ik naar de regels en eisen kijk dan denk ik, dat hebben we zelf al allemaal uitgeprobeerd. Je kunt niets eisen van een lijf dat niet mee kan doen. Je kunt wel stellen dat er om 8:15 ontbijt is, maar wat als je nog geen 3 uur hebt geslapen rond die tijd en zodra je er toch uitkomt je misselijk wordt zodra je opstaat. Wat heb je dan aan een ontbijt om 8:15?

 

Vanuit verschillende mensen is mij al geadviseerd om het over mij heen te laten komen en het te lopen en ik vind dat echt moeilijk wanneer ik zie dat er met veel gemak dingen worden gesteld die ons niet mogelijk gebleken zijn, ook niet op de goede momenten binnen mijn dochter haar conditie. Dit revalidatieproces komt mij over als een rehabilitatie om weer deel te nemen aan de maatschappij, want dat is je plek en dan hebben we wat aan jou als individu.

 

Maar goed wat zegt dat over mij als mens en moeder? Heb ik het idee/gevoel dat ik gefaald heb, omdat het revalidatieteam het wel eventjes voor mij op een rijtje zal zetten. Het zou goed kunnen dat dit eraan ten grondslag ligt, het voelt wel als een soort van afpakken van mijn kind. En dan met alle informatie en kennis die ik heb opgedaan en de laatste tijd veel zie langskomen over kinderen die om verkeerde redenen of om niets uit huis worden geplaatst. Dan voel ik de angst opkomen die ik ook voelde toen ik voor de rechter moest verschijnen na een jaar mijn kinderen thuisonderwijs te hebben gegeven en voor slechte moeder werd uitgemaakt/uitgescholden door het OM. Ik vecht al jaren voor mijn kind, is het niet lichamelijk dan wel op het gebied van school, mijn manier van opvoeden wijkt af van de main stream manier en dat kan je soms duur komen te staan. In feite beleef ik deze nieuwe ervaring niet als een nieuwe ervaring, maar als een ervaring gekleurd door de ruis van kennis/informatie/herinnering/angst, wat mij niet de mogelijkheid geeft om echt te zien wat wel of niet werkt.

 

Ik zie dat ik bang ben voor het systeem en zijn macht om zomaar de dingen die mij dierbaar zijn uit mijn handen te pakken, omdat het niet alleen en exclusief in het belang van het systeem is. Ik zie instituten als instituten van het systeem die niet in het belang van een ieder werken, maar je dit met een big smile wel brengen alsof het in het belang van een ieder is. Dus de komende 9 weken worden ook voor mij een proces van revalideren, het revalideren/remediëren van opinies/angsten/kennis/informatie om zo de gevoelens die het oproept een plaatsje te kunnen geven en te zien voor wat ze zijn.

 

De zelfvergevingen volgen in de opvolgende blog en deze serie zal de komende 9 weken een plekje binnen mijn blogsite krijgen.

Advertenties

Dag 280 van 2555: onwetendheid of weten?

basisinkomengarantieVanmiddag vertelde mijn zoon over iets dat hij op internet had gezien. Een natuurkunde leraar die een proefje deed in een talkshow. De man ging met zijn rug tegen de muur staan en liet een balletje vanaf zijn kin op de grond vallen, waarbij het balletje weer omhoog stuiterde. Het balletje kwam net niet tegen zijn kin aan en zou ook nooit tegen zijn kin aan kunnen komen, omdat hij het balletje liet vallen en niet naar beneden gooide. De presentator deed hem dit na, maar bij het omhoog komen van het balletje deed de presentator toch zijn hoofd even naar opzij. Mijn zoon verklaarde dit als een reflex, doordat er een voorwerp op het gezicht van de presentator afkwam.

Dit is eigenlijk een mooi voorbeeld van het feit dat wanneer wij dingen niet begrijpen wij er dus angst voor ontwikkelen. Ondanks dat met logisch nadenken de presentator had kunnen weten dat het balletje hem niet zou raken, liet hij zich meeslepen door de onwetendheid van de ‘geest’. Is het zo ook niet met onszelf zodra we de patronen die we uitleven niet begrijpen dat we er dan automatisch angst voor hebben? “Ik snap niet hoe die computer werkt”, en dus stel ik mijzelf ondergeschikt aan de technologie en alles wat ik erover lees of hoor lijkt een ver van mijn bed show. Klinkt dat bekend?

Laten we het nog een stapje verder nemen. “Ik kan mijn vinger er niet opleggen wat er allemaal in de wereld gebeurd”, en dus beangstigd het ons wat er in de wereld gebeurd als losstaande gebeurtenissen die vanuit het niets opploppen. Je hebt er geen grip op het gebeurd allemaal buiten jezelf om. Zo ook de oorlogen, worden die nu vanwege de olie gevoerd of zijn er echt kwaaie dictators die gestopt moeten worden, omdat je de dynamiek niet hebt willen onderzoeken en begrijpen, heb je dan ook geen idee en wordt het een kiezen tussen de meest geschreeuwde opties in de media. Zijn de Syrische kindjes nu wel vergast of niet, heeft de Assad regering het gedaan of de rebellen met de hulp van de US? Het niet weten verlamd ons en maakt dat wij liever voor de tv hangen of internet shoppen dan ons daadwerkelijk druk maken om herhalende patronen van mensen met macht maar wel van vlees en bloed zoals wij zelf.

Je zou dus kunnen stellen dat zodra je jezelf meer leert kennen en ziet/begrijpt wie je bent in elk moment, het jou mogelijk maakt om de ander als jezelf te leren kennen en te snappen wat hem/haar beweegt. We hebben het dan niet meer over angst voor het niet weten, maar het jezelf aansturen vanuit principes en daardoor zien wat er aan de hand is. Dit maakt ook dat je minder snel geneigd bent om je verlamd te voelen, maar eerder bereid bent om te zien hoe we dergelijke zaken in de toekomst kunnen voorkomen.

Het mag duidelijk zijn dat wanneer je jezelf en de wereld om je heen leert kennen/begrijpen dat nog niet wil zeggen dat je gevolgen voortkomend uit het verleden die nu uitspelen kunt aanpakken en uit de weg helpen. Wat eenmaal in gang is gezet kun je een pleister op plakken, maar niet genezen, wel kun je het voorkomen. Want preventie is de beste remedie.

Het is dus zaak om altijd voor jezelf de dingen uit te zoeken en daardoor te begrijpen waar je mee bezig bent en zo je kracht niet weg te geven. Onderzoek de Dip-lite cursus eens waar je gratis samen met een buddy de eerste stappen zet in het proces om jezelf te leren kennen. Binnenkort komt deze cursus ook in het Nederlands uit.

Dag 279 van 2555: woorden – dimensie – universeel – zelfvergeving en zelfcorrectieve zinnen

basisinkomengarantieDeze blog is een vervolg op de voorgaande blog. Het is aan te raden de gehele blog serie te lezen voor de context.

 

Ik vergeef mijzelf als mensheid dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het woord dimensie te gebruiken in situaties waar we suggereren dat we alles in ogenschouw hebben genomen, maar reëel gezien alleen maar een deel van het geheel aantippen.

 

Wanneer en als ik mijzelf als mensheid zie vervallen in een patroon van overmoedigheid dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie als mensheid dat ik denk dat ik alles overzie, maar dat ik i n feite in een heel klein wereldje van mijn ‘geest’ leef. Ik stop de overmoedigheid en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf als mensheid de verbintenis aan om moedig te zijn maar niet overmoedig te zijn om zo de moed te hebben om in zelfeerlijkheid alle informatie en alle dimensies in ogenschouw te nemen om de problemen die voor ons liggen aan te pakken en daadwerkelijk op te lossen.

 

Ik vergeef mijzelf als mensheid dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij het woord dimensie merendeel van de tijd het over één dimensie te hebben, terwijl het woord dimensie al alle dimensies in zich draagt.

 

Wanneer en als ik mijzelf als mensheid zie dat ik het woord dimensie niet gebruikt zoals het bedoeld is dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn werkelijkheid probeer te vormen naar mijn eigen wensen zonder te denken aan het belang van een ieder. Ik stop het oneigenlijk gebruik van het woord ‘dimensie’ en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf als mensheid de verbintenis aan om het woord ‘dimensie’ correct te gebruiken om zo geen deurtjes open te zetten voor mijn ‘geest’ om misbruik te maken van het woord en het voor mijn eigen belang te benutten.

 

Ik vergeef mijzelf als mensheid dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om maar één dimensie te willen zien en mij af te sluiten als mensheid voor alle andere dimensies en als te overdonderend te beschouwen en daardoor te zien als iets dat geblokt moet worden uit onze realiteit.

 

Wanneer en als ik mijzelf als mensheid zie vervallen in het patroon van het blokken/verbannen van een definitie van het woord ‘dimensie’ dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik denk dat het te overweldigend is. Ik stop het blokken/verbannen en stuur mijzelf aan één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf als mensheid de verbintenis aan om geen enkel woord dat een levend woord kan zijn te blokken/verbannen uit mijn realiteit als mensheid, maar het simpelweg te leven zonder weerstanden.

 

Ik vergeef mijzelf als mensheid dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het fijn te vinden als er maar één dimensie over een onderwerp aan mij wordt gecommuniceerd, zodat ik geen keuzes hoef te maken en geen zelfverantwoordelijkheid hoef te nemen.

 

Wanneer en als ik mijzelf als mensheid zie vervallen in een patroon van geen keuzes willen maken dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik hierdoor geen zelfverantwoordelijkheid voor mijzelf als mensheid wil nemen. Ik stop de angst om keuzes te moeten maken en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf als mensheid de verbintenis aan om niet langer mij te verschuilen achter het geen keuzes willen maken, maar voortaan te staan als het woord ‘dimensie’ in al zijn dimensies.

 

Ik vergeef mijzelf als mensheid dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om omwille van het mij verschuilen in mijn comfort zone ik niet alle dimensies van een probleem wil weten/zien en daardoor dus ook niet met echte oplossingen hoef te komen, maar mij heerlijk kan omwentelen in meer problemen waar ik mij zo vertrouwt bij voel.

 

Wanneer en als ik mijzelf als mensheid zie koesteren met meer problemen in plaats van oplossingen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik in een ‘loop’ ben terecht gekomen waar ik uit zal moeten om vooruit te komen. Ik stop het koesteren van problemen en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf als mensheid de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat het mij koesteren met problemen vertrouwt voelt, maar daardoor nog niet het beste is om te doen.

 

Ik vergeef mijzelf als mensheid dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door het woord ‘dimensie’ niet in zijn totaliteit te omarmen nooit tot oplossingen zal komen en dus nooit vooruit zal komen vanuit een inherente neiging tot het mij aangenaam voelen binnen mijn eigen gecreëerde misère.

 

Wanneer en als ik mijzelf als mensheid zie vervallen in het patroon van niet dimensionaal de dingen te benaderen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn vooruitgang limiteer en mij daar plaats waar ik geen stem heb en niet kan opstaan door dat te leven wat mij bekend is. Ik stop de ééndimensionale benadering van het leven en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf als mensheid de verbintenis aan om mij niet langer te limiteren door het incorrecte gebruik van het woord “dimensie’.

 

Ik vergeef mijzelf als mensheid dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn wereld te minimaliseren tot mijn misère, mijn realiteit waar geen ruimte is voor dat van de ander.

 

Wanneer en als ik mijzelf als mensheid zie vervallen in een patroon waar er alleen plek voor mij is en niet voor de ander dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik handel vanuit angst voor het verlies van mijn misère. Ik stop het eigenbelang en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf als mensheid de verbintenis aan om mijn misere niet langer als dé misère te zien en daadoor in vergelijking te treden met de ander en op te bieden qua misère, maar mij te richten op het oplossen van problemen op een duurzame wijze die het belang van een ieder bedient.

 

Ik vergeef mijzelf als mensheid dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het woord dimensie te misbruiken en om te dopen als/tot een veelomvattende term die, door ons startpunt van egoïsme, wordt geminimaliseerd tot een 1 dimensionale werkelijkheid.

 

Wanneer en als ik mijzelf als mensheid mijzelf zie reduceren tot een 1 dimensionale werkelijkheid dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik dat mijn startpunt egoïsme is en nooit kan leiden tot het belang van een ieder. Ik stop en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf als mensheid de verbintenis aan om egoïsme niet mijn startpunt te laten zijn bij het gebruik van het woord ‘dimensie’.

 

Ik vergeef mijzelf als mensheid dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de mens niet meer te zien binnen de dimensie van ons bestaan, maar al ons leed uit te smeren als een dikke laag pek die als een alomvattende vervuilde plek moeder aarde bedekt en alles en iedereen verstikt zonder dat we het door hebben zittende, in onze dimensie van onze werkelijkheid.

 

Wanneer en als ik mijzelf als mensheid zie afsluiten van de fysieke dimensie waar ik deel vanuit maak dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de mens in dimensie niet meer kan zien door mijn zelf gecreëerde problematische afspiegeling van de werkelijkheid. Ik stop het afsluiten voor en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf als mensheid de verbintenis aan om mijzelf niet af te sluiten van mijn fysieke dimensie door mijn leed en al het leed van ieder ander om zo mijn verantwoordelijkheid om te leven en mijn zijn hier te benutten.

 

Ik vergeef mijzelf als mensheid dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de dimensie uit dimensie te halen en ons achter te laten met het gevoel/verlangen naar egoïsme waarbij éénrichtingsverkeer binnen onze communicatie en individualiteit binnen ons zijn, onszelf doen terugwerpen op de geest van overleven zonder te beseffen dat die mens nog steeds in de di-mens-ie zit.

 

Wanneer en als ik mijzelf als mensheid zie vervallen in het patroon om de mens uit de optelsom te halen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf en de ander als mijzelf niet kan reduceren tot de ‘geest’. Ik stop het wegvagen van de menselijke factor en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf als mensheid de verbintenis aan om mij te realiseren dat ik van vlees en bloed ben en het hier in het fysieke moet doen met alle dimensies die voorhanden zijn om zo van oplossingen niet meer problemen te maken.

Dag 278 van 2555: woorden – dimensie – universeel

basisinkomengarantie

Waar ik in mijn vorige twee blogs de persoonlijke en interpersoonlijke kant van het woord dimensie heb aangepakt zal ik in deze blog dit doortrekken op universeel niveau. Waarbij ik eerst zal kijken hoe dit woord in onze wereld gebruikt wordt, door een aantal voorbeelden als leidraad te gebruiken.

 

We zeggen dat de evenaar één dimensie heeft. Hij is één-dimensionaal

 

De dimensie van een vectorruimte V is het aantal vectoren waaruit de basis van die vectorruimte is opgebouwd

 

Minister Asscher informeert de Tweede Kamer over de inzet van het kabinet inzake de versterking van de sociale dimensie van de EMU.

 

Adidas geeft window shopping nieuwe dimensie.

 

Angsten houden je nog gevangen in de derde dimensie van de Aarde.

 

In de vierde dimensie bevinden zich onze geboorte, dood en alles wat daar tussen zit.

 

Dat is de dimensie die ik hier uitleg – waarom of hoe het komt dat je soms het gevoel hebt dat wanneer je het punt dat je onder ogen moet zien probeert te veranderen, maar dat lukt je gewoonweg niet.

 

De bovenstaande tekst op de laatste zin na, heb ik nu al dagen open op mijn computer staan en ik kan er maar geen blog van maken. Het woord ‘dimensie’ bleef blur en vaag of als een polariteit door mijn hoofd spoken. Ik kwam er niet uit, ik wilde iets zinnigs schrijven, iets dat mij zou verder helpen, maar er was niets dan dat wat er eerder ook al was. En aangezien wij bij Desteni werken met wat ‘hier’ is, moest de ‘oplossing’ ook ‘hier’ zijn. En na een chat gisteravond zag ik het ineens, dimensie betekent ook alle lagen, alle kanten of alle aspecten, waarbij dat laatste woord aspect al  mijn voorkeur had. Ik zag alle dimensies van het woord ‘dimensie’ niet als een geheel, voor mij was het een strijd tussen al die betekenis dimensies waar uiteindelijk een winnaar uit moest komen, maar er is geen winnaar en ook geen verliezer. Dimensies helpen je dieper in een ‘probleem te kijken en alle stukken informatie bij elkaar te brengen zodat je de puzzel in het hier, het fysieke kan oplossen.

 

Hieronder een impressie van de chat met Sunette Spies:

 

De context waarbinnen we hier kijken is specifiek gericht op punten in de ‘geest die binnen ons dagelijks leven zich afspelen. Bijvoorbeeld: een probleem onder ogen komen in de ‘geest’ dat je met iemand hebt, waarbij je op deze persoon reageert, en wat je ook doet terwijl je het punt onder ogen ziet – je vindt geen oplossing/verandering hiervoor. In feite vindt het tegenovergestelde plaats en bemerk je dat je meer reageert, of er komen nieuwe punten bij of wanneer je het probeert te veranderen – worden er meer gevolgen gecreëerd in relatie tot die persoon.

Wij hebben de neiging om onze wereld door de ogen van de ‘geest’ te zien – bijvoorbeeld wanneer we kijken naar mensen/situaties in de wereld waarbij we het ergste verwachten/vooruit lopen op het ergste dat gebeuren kan waardoor er een angst gecreëerd wordt – dan kunnen we zeggen dat het hoofdpunt/probleem ‘het kijken naar dingen op een bepaalde manier’ is. Het voorgeprogrammeerde in de ‘geest’ is al automatisch ingesteld als het probleem – wat betekent dat de ‘geest’ fundamenteel het probleem is, dus zal de oplossing nooit in onze ‘geest’/ons zelf bestaan … het was zo nooit geprogrammeerd, het zijn altijd problemen, gevolgen en domino-effecten geweest – keer op keer opnieuw. Met andere woorden, ik kon het woord oplossing binnen elke menselijke ‘geest’ niet geprogrammeerd zien of überhaupt zien bestaan. Een andere dimensie kwam erbij, die erg interessant is – ik zag hoe we altijd met heel weinig informatie werken wanneer we naar problemen kijken, zo weinig dat we alleen een percentage van het probleem/een stukje van het probleem zien en zelfs dan creëren we nog meer problemen, omdat we niet omgaan met het probleem/punt als een geheel. Dan rijst de vraag: “hoe kunnen we dan het levende woord als oplossing integreren  binnen ons dagelijks leven/besluitvorming/het benaderen van mensen/het systeem wanneer zo’n woord in feite niet in ons en als ons bestaat?”. Wat zou het betekenen om een oplossing te creëren, oplossingen te vinden, om punten aan te sturen tot echte oplossingen? Dus moeten we de volgende punten/dimensies in ogenschouw nemen:

1. We creëren meer problemen, wanneer we alleen maar met weinig informatie werken – om het probleem als een geheel te zien moeten we er zeker van zijn dat we ‘alle informatie’ hebben.

2. We moeten ons realiseren dat we een inherente neiging hebben om problemen/gevolgen te willen creëren als oplossingen, dus wanneer we een oplossing hebben: dan moeten we de oplossing projecteren en zien hoe het zich ontvouwt – zien of de oplossing valide is als echte verandering of alleen maar meer gevolgen creëert.

Ik ben er zeker van dat velen bijvoorbeeld een probleem in de ‘geest’ hebben, waar zij nog geen oplossing voor hebben – dus een werkelijk punt van verandering/het laten gaan/een transformatie. Wat je dan moet overwegen is: 1. heb je het probleem voldoende onderzocht en 2. heb je na het het schrijven/zien van de verbintenissen/veranderprocessen getest of de verbintenissen/veranderprocessen effectief genoeg waren om echte veranderingen/oplossingen te zijn? Wat betekent dat we moeten nagaan waarom/hoe we geen definitieve oplossingen/veranderingen vinden/vaststellen/definitieve oplossingen/veranderingen leven, voor de problemen in onze ‘geest’, die veroorzaakt worden door deze twee dimensies die wij in relatie tot problemen hebben – het werken met te weinig informatie en de inherente neiging om constant te willen bestaan als het probleem – zelfs in onze eigen ‘geest’.

We hebben gekeken naar het vaststellen van oplossingen door het probleem te zien, en niet nog meer problemen te creëren, door alle informatie in beschouwing te nemen, er niet op te reageren, maar het op een praktische manier in te schatten – daardoor heb je de mogelijkheid om jezelf aan te sturen/bewegen/veranderen als het probleem dat je onder ogen ziet. Dus het zal een proces van verandering worden – waar jij actief maar met geduld de problemen onderzoekt – je referentiepunt om te zien of je het probleem effectief hebt onderzocht zal zich vertalen in hoe de oplossing/verandering zich ontpopt. Wanneer alle dimensies/informatie over het probleem niet in het hier gebracht zijn – dan zal de oplossing/verandering niet valide zijn, dus doe je het opnieuw en bekijk je wat je over het hoofd hebt gezien of niet in overweging hebt genomen.

 

 

Doordat we niet alle dimensies in ogenschouw nemen komen we niet tot oplossingen, waarbij het komen tot oplossingen of het woord ‘oplossing’ als levend woord niet eens aanwezig is in ons als mensheid. Dat is een heel treurig gegeven, dat wij in plaats van oplossingen meer gevolgen en daardoor problemen creëren. Toch klinkt dit niet als een ver van mijn bed show, want hoe vaak hebben wij niet een oplossing bedacht waarbij we later konden zien dat we de helft aan informatie nog niet eens gebruikt hadden.

Kijk eens in de wereld, de op handen zijnde oorlog met Syrië en de argumentatie/dimensies die worden gebruikt om tot een besluit/oplossing/verandering te komen zijn niet valide en manipuleren en verslechteren de status quo van de wereld alleen maar.

Kijk eens naar het probleem met Fukushima, daar wordt ook alleen maar gewerkt met beperkte informatie/dimensies, waardoor inmiddels het radioactieve probleem tot een universele milieucrisis leidt.

Op universeel niveau kunnen we ook zien dat er met opzet te weinig informatie/dimensies worden gebruikt om zo het eigen belang van groeperingen/landen te kunnen bedienen. En wij het volk zijn zo gewent aan problemen als zijnde de oplossing dat we ons nog eens lekker omdraaien in ons bedje. Want zolang onze portemonnaie niet wordt gerold hoeven wij ook geen moord en brand te roepen.

Kun je het je voorstellen dat premier Rutte met zijn ambtenaren om tafel gaat zitten en de tafel niet verlaat totdat alle informatie/dimensies voor een bepaald probleem op tafel liggen, zodat er een afgewogen beslissing genomen kan worden dat in het belang van een ieder is. Natuurlijk niet, het woord ‘oplossing’ is niet in de sikkepit van Rutte geprogrammeerd, net zoals dat bij U en mij niet is geprogrammeerd. Wij rollen onszelf liever om in de problemen, zoiets van hoe meer problemen hoe meer vreugd, en denken dan vervolgens dat verandering niet mogelijk is. Rutte roept het Obama na dat er verandering /oplossingen moeten komen, maar dat kunnen wij met z’n allen niet aan, onze comfort zone is die van problemen en problemen creëren als oplossingen. Zeg maar eens het woord ‘oplossing’ hard op en kijk dan in zelfeerlijkheid wat de ‘geest’ produceert aan beelden/ideeën/opinies, dat is het fysieke bewijs voor het feit dat ‘oplossingen’ niet bestaan als levend woord in en als ons.

Dus dimensies zijn uiterst belangrijk en kunnen ons helpen te beseffen dat wij behoorlijk ver van huis zijn als we niet komen met daadwerkelijk oplossingen die valide zijn en echte verandering teweeg brengen. Dimensies zorgen ervoor dat een probleem als een geheel van losse aspecten gezien kan worden en zo in het belang van een ieder opgelost kunnen worden.

 

In mijn volgende blog zal ik zelfvergevingen schrijven, correctieve zinnen en verbintenissen.