Dag 281 van 2555: revalideren, rehabiliteren en remediëren – deel 1

basisinkomengarantieNa weken wachten na de constatering van fibromyalgie door de reumatoloog  werd mijn dochter in juni opgeroepen voor een gesprek in het revalidatiecentrum in onze woonplaats. Uit dit gesprek bleek dat zij niet de hulp konden bieden die zij vonden dat mijn dochter nodig heeft, dus werden wij naar de hoofdvestiging doorverwezen. Ook hier hebben we weer weken gewacht voor een afspraak met de revalidatiearts aldaar.  5 September konden we terecht, waarna 3 weken volgden waarin wij wekelijks op het revalidatiecentrum waren om een intake en mogelijke opname af te ronden. Aankomende maandag 30 september is het dan zover en wordt mijn dochter voor 9 weken intern opgenomen in het revalidatiecentrum als pijn -en chronisch vermoeid patiënt.

 

Deze week kregen we een rondleiding, maakten kennis met verschillende mensen en hoorden de verschillende regels aan. Mijn dochter wordt niet zo snel opstandig van regels, ik in tegenstelling kan nog steeds opgewonden raken van nutteloze en in mij ogen contra productieve regels. Dit bevestigt een diep niet direct heel bewust gevoel in mij van een keurslijf en gevangenschap. Terwijl wij zo rondliepen was mijn dochter eigenlijk erg enthousiast en ik moet zeggen het is een hele mooie kliniek. Zo krijgt ze 2x per week houtbewerking in haar revalidatierooster en ik zag mijn kind helemaal opfleuren, terwijl ik zelf allerlei ruis op de achtergrond aan het verwerken was.

 

Ik ben blij voor mijn dochter dat zij dit zo goed oppakt, want lang van huis zonder ons is ze nooit geweest, maar ik voelde mij niet echt blij nog verdrietig. Ik voelde mij op mijn hoede, ik denk dat dit wel aardig omschrijft wat het gevoel op de achtergrond was dat ik helder probeerde te krijgen. Tijdens de rondleiding keek men er van op dat mijn dochter op een dieet is vanwege de hypermobiliteit en de fybromyalgie en haar chloorallergie anderzijds. Niet zozeer de verbazing denk ik, maar meer een ongemak dat men niet  zo 1 2 3 wist aan te pakken. Ook wanneer ik naar de regels en eisen kijk dan denk ik, dat hebben we zelf al allemaal uitgeprobeerd. Je kunt niets eisen van een lijf dat niet mee kan doen. Je kunt wel stellen dat er om 8:15 ontbijt is, maar wat als je nog geen 3 uur hebt geslapen rond die tijd en zodra je er toch uitkomt je misselijk wordt zodra je opstaat. Wat heb je dan aan een ontbijt om 8:15?

 

Vanuit verschillende mensen is mij al geadviseerd om het over mij heen te laten komen en het te lopen en ik vind dat echt moeilijk wanneer ik zie dat er met veel gemak dingen worden gesteld die ons niet mogelijk gebleken zijn, ook niet op de goede momenten binnen mijn dochter haar conditie. Dit revalidatieproces komt mij over als een rehabilitatie om weer deel te nemen aan de maatschappij, want dat is je plek en dan hebben we wat aan jou als individu.

 

Maar goed wat zegt dat over mij als mens en moeder? Heb ik het idee/gevoel dat ik gefaald heb, omdat het revalidatieteam het wel eventjes voor mij op een rijtje zal zetten. Het zou goed kunnen dat dit eraan ten grondslag ligt, het voelt wel als een soort van afpakken van mijn kind. En dan met alle informatie en kennis die ik heb opgedaan en de laatste tijd veel zie langskomen over kinderen die om verkeerde redenen of om niets uit huis worden geplaatst. Dan voel ik de angst opkomen die ik ook voelde toen ik voor de rechter moest verschijnen na een jaar mijn kinderen thuisonderwijs te hebben gegeven en voor slechte moeder werd uitgemaakt/uitgescholden door het OM. Ik vecht al jaren voor mijn kind, is het niet lichamelijk dan wel op het gebied van school, mijn manier van opvoeden wijkt af van de main stream manier en dat kan je soms duur komen te staan. In feite beleef ik deze nieuwe ervaring niet als een nieuwe ervaring, maar als een ervaring gekleurd door de ruis van kennis/informatie/herinnering/angst, wat mij niet de mogelijkheid geeft om echt te zien wat wel of niet werkt.

 

Ik zie dat ik bang ben voor het systeem en zijn macht om zomaar de dingen die mij dierbaar zijn uit mijn handen te pakken, omdat het niet alleen en exclusief in het belang van het systeem is. Ik zie instituten als instituten van het systeem die niet in het belang van een ieder werken, maar je dit met een big smile wel brengen alsof het in het belang van een ieder is. Dus de komende 9 weken worden ook voor mij een proces van revalideren, het revalideren/remediëren van opinies/angsten/kennis/informatie om zo de gevoelens die het oproept een plaatsje te kunnen geven en te zien voor wat ze zijn.

 

De zelfvergevingen volgen in de opvolgende blog en deze serie zal de komende 9 weken een plekje binnen mijn blogsite krijgen.

4 thoughts on “Dag 281 van 2555: revalideren, rehabiliteren en remediëren – deel 1

    • Inderdaad ik sta niet alleen in deze enigszins ongrijpbare angst Marjo, bedankt voor je reactie! Bedacht me net dat dit eigenlijk paranoia is ten opzichte van het systeem. Maar goed ik ga dit aan, en uitzoeken in de komende blogs.

  1. Met betrekking tot “de gevoelens die het oproept een plaatsje te kunnen geven” zou ik zeggen de gevoelens deleten want juist doordat we ze een “plaatsje” hebben gegeven/toegestaan in onze geest/lichaam resoneren ze mee in elk moment. De angst / paranoia voor het systeem is in feite altijd de angst voor jezelf, de angst voor je eigen geestsysteem als je reacties. Zo buiten, zo binnen. Wat een sluwe creatie hè dat bewustzijn. Een interessante window of opportunity in het vooruitzicht voor zelfverandering. “To go with the flow”

    • Mee eens Sylvie. Wat ik bedoel met de gevoelens een plaatsje te geven is het bewust zijn van dat ze er zijn en niet direct onderdrukken, zien wat de origine is en dan corrigeren, dus dat proces zou je inderdaad deleten kunnen noemen. Ik heb het hier geenszins over het koesteren als het ware van deze gevoelens door ze een plaatsje in mijn leven te geven.

      Wat de paranoia betreft ook mee eens, en dus een punt waarbij ik dus het beestje een naampje zal geven om te zien/ervaren wat ik doe in zo’n moment om ook dit weer te kunnen corrigeren.

      Dus al met al een punt van zelfverandering of remediëren, wat hier voor mij ligt om aan te pakken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s