Dag 292 van 2555: iets te persoonlijk – zelfvergevingen en zelfcorrectie

leefbaar inkomen gegarandeerdDeze blog is een vervolg op de vorige blog, het is aan te raden eerst de vorige blog te lezen voor context.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de reactie van de ander persoonlijk te nemen.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het persoonlijk nemen van een ander zijn/haar reactie, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat mijn focus ligt op mijn eigen proces en het omgaan met mijn reacties, waarbij het niet effectief is om andermans reacties als van mijzelf te adopteren en daar vervolgens niets mee te kunnen dan erop te reageren, waardoor ik een probleem creëer in plaats van oplos. Ik stop het persoonlijk nemen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om duidelijk voor mijzelf te krijgen wat mijn eigen reactie is en wat de reactie van de ander is die ik mij eigen maak en zo meer emoties en gevoelens creëer die los staan van het proces dat ik liep.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vanuit een egocentrisch perspectief te denken dat ik de output bij de ander veroorzaak.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het God syndroom, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet bij machte ben om de reactie van de ander aan te sturen, ik zal hoogstens een aanleiding/katalysator zijn maar niet de totale schepper van mijn realiteit met de anderen daarin, als schepper van mijn eigen bubbel moet ik mij als schoenmaker bij mijn leest houden. Ik stop het God syndroom en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen grootsheidswaan te hebben en te denken dat alles wat ik doe en om mij heen gebeurd van mijn hand is, ook al heb ik niet het idee dat ik dit doe, mijn handelingen verraden mijn ware intentie/aard.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de personage van het verongelijkte kind te stappen wanneer ik mijzelf verlies door de ander zijn reactie persoonlijk te nemen.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het verongelijkte kind personage, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn ego laat spreken en graag getroost wil worden door dit ego en in het gelijk gesteld wil worden alsof het een competitie is met een winnaar en een verliezer. Ik stop de bullshit en stap uit dit personage en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om dit personage van het verongelijkte kind niet te gebruiken om de angst van de twijfel over mijzelf als moeder te camoufleren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat wereld om mij heen draait.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van egocentrisme, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik binnen mijn eigen bubbel niet  instaat ben om echt te voelen hoe de ander zich voelt, ook al doe ik mijn best, het invoelen gebeurd door de ogen van mijn gevoel in dat moment. Ik stop het egocentrisme en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de eerste schrik of de eerste emoties wel binnen te laten en niet te onderukken wanneer ik vanuit egocentrisme iets persoonlijk neem, maar dit direct omzet in waar het uiteindelijk omdraait en dus niet vast te komen zitten in de emoties en gevoelens die ik binnen laat om te komen tot het begrijpen van mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te handelen op moedergevoelens en zo mij niet te realiseren dat die handelingen ook niet geapprecieerd kunnen worden.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van moedergevoelens, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik handel op basis van gevoelens de ik mijzelf aanmeet als moeder en dus er vanuit ga dat dit altijd gevoelens zijn die mij laten handelen in het belang van mijn kind en alle andere medespelers, terwijl ik mij niet realiseer dat gevoelens en emoties als moeder niet altijd reëel en effectief zijn voor alle situaties. Ik stop het handelen op moedergevoelens en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om moedergevoelens niet te zien als iets dat bij mij hoort en als iets dat mij uiteindelijk overkomt omdat ik nu eenmaal een moeder ben, maar als gevoelens één en gelijk aan alle andere gevoelens, zonder daar meer of minder waarde aan te hechten. Ik ben geen moeder en ik ben niet mijn moedergevoelens ik ben een mens die de rol van moeder vervult voor de kinderen die mij zijn toegekomen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te schrikken van de reactie van de ander die in gezond verstand te verwachten was.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van schrik voor de ander als mijzelf, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik schrik van de reactie van de ander die te verwachten was aangezien ik die reactie uitlokte op basis van gegronde redenen. Ik stop deze schrik en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zelfoprecht met mijzelf te zijn en niet uit goed fatsoen te schrikken van hetgeen ik zelf aangeslingerd heb als een daad van hypocrisie, maar te staan voor de woorden die ik spreek.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn gevoelens van onrecht bevestigd te willen zien door mijn partner.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van bevestigd willen worden in mijn goedheid, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn gelijk wil halen en getroost wil worden om niet als een slechte moeder afgeschilderd te worden. Ik stop de bevestiging gestuurd door angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het principe van slechte moeder versus goede moeder los te laten en simpelweg mens te zijn die handelt in het belang van een ieder.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn kind ten allen tijde te willen helpen als moeder, om uit situaties te geraken, en daarbij over het hoofd te zien dat het kind dit proces zelf aan met gaan.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het leven van mijn kind te leiden voor haar, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn eigen leven moet leiden als een voorbeeld voor mijn kind, waardoor ik kan vertrouwen op het gezond verstand van mijn kind om haar leven zo te leiden dat het in het belang van eenieder is. Ik stop het leiden van mijn kind haar leven en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om ‘controle over’ en ‘aansturen van’ over één kam te scheren, terwijl ik weet dat wanneer ik mijzelf aanstuur ik van meer waarde ben voor mijn kind dan wanneer ik het kind probeer te controleren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te schrikken van een situatie die ik niet in de hand lijk te hebben.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst voor verlies van controle, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik bang ben de controle te verliezen over hoe ik gezien word als moeder. Ik stop de angst voor het verlies van mijn perfecte weergave als moeder en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet zozeer bezig te houden met de pr van mijn moederrol en hoe ik over kom, maar mij bezig hou met het mijzelf meer zelfvertrouwen geven als moeder, waardoor ik kan doen/zijn en niet mijzelf hoef af te vragen of ik te soft ben of te hard ben als moeder, want dat komt voort uit vergelijkingen met anderen die ik zie als betere of slechtere moeders.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om veranderingen in de ander te willen forceren, omdat ik het eind van de tunnel al kan zien.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van forceren van verandering in de ander, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik zelf wellicht kan zien hoe de uitkomst van een situatie zal zijn, maar ik de ander nooit tot op ditzelfde punt kan pushen, ieder heeft zijn proces te lopen en de stadia van doorlopen lopen niet synchroon. Ik stop het forceren en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de ander de kans te geven/gunnen om zijn/haar proces in zijn/haar tempo te doorlopen, net zoals ik zou willen dat de ander met mij doet.

Dag 291 van 2555: iets te persoonlijk

leefbaar inkomen gegarandeerdMijn dochter was een nachtje thuis vanuit het revalidatiecentrum, aangezien zij de volgende ochtend een paar uur school op haar eigen school moest gaan proberen. School heeft door de jaren heen bij onze dochter voor veel stress gezorgd en ik maakte mij wel een beetje zorgen of deze eerste keer na heel wat uren schoolverzuim door ziekte goed was voorbereid. Mijn partner haalde haar op nadat wij gegeten hadden en het moment dat ze binnen stapte was ze druk en haast hyper in haar praten en zijn. Naarmate de avond vorderde liep de spanning op. Ik vroeg haar hoe ze tegenover de volgende dag stond en zoals mijn dochter betaamt was het antwoord, goed hoor.

Ik zag dat mijn dochter zichzelf niet kon stoppen om zichzelf uit deze hyperbui te halen en besloot even kort dit te benoemen om haar een duwtje te geven en onder ogen te zien dat het ‘goed hoor’, misschien wat oppervlakkig was. Zij reageerde in eerste instantie niet, totdat ik zag dat de tranen over haar wangen rolden. Ik vroeg haar wat er was en ik kreeg een vuile blik van haar en stilte volgde. Totdat ze opstond en met haar spullen naar boven vertrok, waarop ik vroeg wat er nu allemaal aan de hand was. Wij als ouders waren niet  ondersteunend en wij zeiden gemene dingen waardoor zij zich niet erg welkom voelde.

Er overviel mij een gevoel van wat heb ik misdaan en een licht gevoel van onrecht. Ze ging naar boven en wij lieten het voorval voor dat moment. Even had ik de neiging om steun te zoeken bij mijn partner in de trant van, ik heb haar toch niets aangedaan. Ik deed dit niet, want ik zag dat mijn ego getroost wilde worden voor wat mij werd aangedaan, en dat was natuurlijk helemaal niet hetgeen hier gebeurde. Ik had zeker iets aangeslingerd en mijn vinger op een zere plek gelegd, dus dat was wat ik had besloten te doen. Maar dat ik de reactie op mijn woorden persoonlijk nam, dat was niet echt nodig.

Later die avond kwam mijn dochter naar beneden en ik besloot mijn excuses aan te bieden voor de woorden die haar duidelijk hadden geraakt. Ik legde haar uit dat die woorden geen woorden waren om haar te bezeren, maar om haar duidelijk te maken wat ze aan het doen was. Ze zei dat het okay was, waarop ze melde dat ze nu buikpijn had. Ze was dus duidelijk zenuwachtig en haar hele lijf liet haar dat weten maar cognitief zat ze in een cirkeltje te redeneren. Ze wist niet goed wat ze moest vinden van morgen, ze zou het wel zien. Ze vertelde dat het moeilijk voor haar is om voor dat iets gebeurd in te schatten wat het met haar doet, pas achteraf kan ze dat beredeneren. Er wordt erg veel afgedacht door mijn dochter, het is fijn wanneer je een goed stel hersenen hebt, maar het kan een last zijn als je verdwijnt in de spelonken van je gedachtes.

Mijn woorden hadden wel zijn werk gedaan, om haar even uit de gedachtencirkel te halen, maar de reflectie van mijn woorden als de reactie van mijn kind nam ik persoonlijk, terwijl dit niet echt iets met mij van doen had. Ik zie dat je als moeder je kind niet wil bezeren in woord en daad, je wil goed doen voor je kind. Dus ik liet mijn moedersysteem op volle toeren draaien en ik zocht buiten mijzelf om, om te zien welk onrecht mijn kind werd aangedaan, dan in te zien dat ik reageerde op de reactie van mijn dochter.

Zelfvergevingen en zelfcorrectie volgen in de volgende blog.

Dag 290 van 2555: leven of geleefd worden – zelfvergevingen en zelfcorrectie

basisinkomengarantieDeze blog is een vervolg op de voorgaande blog, het is aan te raden om de vorige blog te lezen voor context.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om afspraken gemaakt met mij, als vaststaande feiten aan te nemen en mij in allerlei bochten te wringen om hier gehoor aan te kunnen geven.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van afspraken zien als bevelen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de generaal ben die mijzelf het bevel geeft om alles te doen wat in mijn macht ligt om de afspraak door te laten gaan. Ik stop het onderdanig opvolgen van mijn bevelen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te realiseren dat ik het ben die de afspraak tot een bevel maakt en ik dus de generaal die iedereen wil ‘pleasen’ moet ontslaan om een balans in mijn agenda en leven te behouden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om afspraken te maken en tegelijkertijd back chat te hebben bij de manier van afspreken, wanneer ik mij ‘gedwongen’ voel.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijn gevoelens uiten middels back chat, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik energie creëer op punten waar het niet nodig is en zo gewone handelingen en afspraken tot loodzware zaken maak. Ik stop de back chat en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om back chat niet te gebruiken als uitlaatklep wanneer ik het niet eens ben met een situatie, maar simpelweg te communiceren zonder angst te hebben dat ik een proces boycot door onwelwillendheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij gedwongen te voelen wanneer iemand met mij een afspraak maakt op een dwingende niet te onderhandelen manier.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van bang te zijn van mijn vrijheid te worden beroofd, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet hoef mee te gaan in die ‘dwingende’ energie van de ander en zo zelf bepaal of ik van mijn vrije tijd wordt beroofd. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te realiseren dat ik altijd de laatste beslissing heb in het wel laten afnemen van mijn vrijheid of niet.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de afspraak zwaar te gaan vinden/voelen door de emoties die met het maken van de afspraak gepaard gingen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van zaken als zwaar te ervaren door de toegevoegde energie, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik het moeilijker voor mijzelf maak dan nodig is. Ik stop met het toevoegen van energie en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om altijd te checken wanneer ik iets als zwaar ervaar of het komt door de fysieke hoeveelheid van zaken die ik te doen heb of door de emotionele lading gekoppeld aan de fysieke zaken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn leven zwaar te gaan vinden/voelen door een reeks van afspraken die mijn leven zwaarder doen voelen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van gevoel als graadmeter te laten zijn voor mijn fysieke welbevinden/werkelijkheid, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn leven door de ‘geest’ aan het leven ben en niet daadwerkelijk in mijn fysieke werkelijkheid. Ik stop dit gevoel en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn leven niet te generaliseren tot een zwaar leven, terwijl ik te maken heb met het zwaarder maken dan nodig is van mijn fysieke leven door energieën van gevoelens en emoties.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om emotionele ballast aan handelingen zoals afspraken te koppelen in plaats van gezond verstand en daardoor met gezond verstand te filteren om te beoordelen wanneer een dag gevuld is en wanneer er meer bij kan.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van emotionele ballast te koppelen aan handelingen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik hetgeen ik op mijn bordje heb verzwaar waardoor ik minder effectief kan zijn. Ik stop koppelen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om een effectief leven in zelfeerlijkheid te leiden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de ‘gedwongen’ afspraken als zwaar te ervaren in plaats van mij te realiseren dat de emotionele ballast hetgeen is dat mij een zwaarte doet ervaren/voelen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het beestje niet bij de naam te noemen en zo zaken beschuldig die niet relevant zijn, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik hier de afspraak beschuldig van zwaar zijn terwijl het de door mijzelf gecreëerde emoties en gevoelens zijn die de oorzaak van mijn niet welbevinden zijn. Ik stop het beschuldigen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet af te reageren op zaken die niet de oorzaak zijn van mijn ongenoegen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet aan te geven dat een dergelijke afspraak mij niet uitkomt op die dag.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mij anders voordoen dan ik werkelijk ben, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik wil overkomen als makkelijk in de omgang, terwijl ik makkelijk een afspraak kan verzetten zodat het iedereen uitkomt. Ik stop met het mij anders voordoen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om duidelijk, helder en zelfoprecht te zijn naar de ander en mijzelf toe met het maken van afspraken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om wanneer ik mij eenmaal zwaar/’gedwongen’ voel geen time-management meer kan doen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van passiviteit wanneer ik mij gedwongen voel, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik eerst moet kijken of de afspraak uitkomt en dan de afspraak maken of verzetten. Ik stop de passiviteit en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn ongenoegen niet te uiten door passiviteit maar weer actief aan mijn eigen leven deel te nemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet voor mijzelf en mijn agenda op te komen zodra ik denk dat de afspraken teveel worden.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van onderdanigheid aan een ander zijn/haar agenda, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet voor mijzelf opkom en dus niet mijzelf aanstuur. Ik stop het niet opkomen voor mijzelf en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het vullen van mijn agenda als een logistieke handeling te zien zonder energie labels als emoties en gevoelens

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het luisteren naar mijzelf en het opkomen voor mijzelf te onderdrukken om gezien te kunnen worden als een vrouw die flexibel en meewerkend is.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het onderdrukken van mijn behoeften ten aan zien van rust en afspraken, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik omwille van het beeld dat ik van mijzelf wil neerzetten te ver doorschiet en het tegenovergestelde bereik. Ik stop het onderdrukkenen stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om onderdrukken niet als normaal te zien om een doel te behalen, maar mijzelf te leren zijn los van personages.

Dag 289 van 2555: leven of geleefd worden

basisinkomengarantieLeven of geleefd worden zijn in een wankel evenwicht met elkaar, want we kunnen denken dat we volledig in het leven staan en het leven ten volste leven door zelfregie, terwijl deze manier van leven gebeurt door prikkels  of motieven van buitenaf. Zolang deze prikkels en motieven evenredig zijn aan onze eigen ideeën en motieven dan ervaren we het leven als geleefd door onszelf. Ontstaat er frictie tussen mijn ideeën van een vrij leven dat ikzelf invulling geef en de prikkels en motieven van buitenaf dan ervaar ik dit als vervelend en als het geleefd worden.

 

Je zou het leven en geleefd worden kunnen zien als een polariteit waarbij de polen de polariteit in stand houden. Waarbij leven en geleefd worden beiden geen uiting van zelfaansturing zijn. Ik wordt geleefd omdat ik dit accepteer en toesta en ik dus mijn zelfverantwoordelijkheid niet neem in mijn eigen leven, waarbij ik niet aangeef aan de buitenwereld dat ik al genoeg op mijn bordje heb en er veranderingen moeten plaatsvinden om mijn leven en dat van een ieder die raakvlakken heeft met mijn leven weer teruggezet moet worden in een win win situatie.

 

Meestal kost het ons teveel tijd om in te zien dat we te ver zijn gegaan in het accepteren en toestaan van bepaalde situaties in ons leven. Pas als wij ons verslagen voelen en met elk deel van ons lijf voelen dat het leven dat ik nu in dit moment leid meer afbreuk doet dan een aanwinst is, realiseren we ons dat we onze verantwoordelijkheid terug moeten nemen. Ik heb het hier niet over opgebrand zijn of overspannen zijn, dat zijn ziektebeelden die daar uiteindelijk uit voort kunnen vloeien.

 

Zo voelde ik mij van de week geleefd en dan met de nadruk op voelde, want er is altijd een moment om te zeggen: stop, tot hier en niet verder.

 

Momenteel is onze dochter opgenomen in een revalidatiecentrum voor een revalidatieproces om te leren omgaan met chronische pijn en chronische vermoeidheid. In de intake gesprekken werd aangegeven dat zij de wisselwerking en medewerking van het gezin waar het kind uitkomt als essentieel onderdeel zien van het revalidatieproces. Dit moest ik beamen en vroeg dan ook welke medewerking en in welke mate men mijn/onze medewerking voor ogen had. Mij werd gezegd dat ik 1 dagdeel per week verwacht werd mee te lopen met mijn kind op het revalidatiecentrum, waarbij ik gesprekken met allerhande therapeuten zou hebben. De werkelijkheid na 4 weken revalidatie is dat het dagdeel een dag is en ik los van die dag ook op verschillende momenten wordt opgeroepen om gesprekken te hebben op het revalidatiecentrum. Daarnaast werd ons voorgespiegeld dat ’s avonds de revalidanten samen in de huiskamer vertoeven en daar met elkaar de avond doorbrengen. De werkelijkheid is dat iedereen bezoek heeft en leuke dingen doet, waarbij wij dus ook zoveel mogelijk onze dochter ’s avonds om beurten bezoeken, vanwege de saaie avonden die zij daar anders heeft. Dit betekent dat wij nagenoeg dagelijks naar het revalidatiecentrum gaan naast onze gewone beslommeringen. En daar sloop afgelopen week ineens dat gevoel van geleefd worden erin.

 

Ik had van de planning doorgekregen dat ik op 7 november geacht werd een gesprek te hebben met de psychologe, ergotherapeute, de school en mijn dochter en mijzelf. Dit om de aankomende schoolgang voor te bereiden. Dit was enigszins vreemd, omdat 2 weken voor deze datum de schoolgang met een paar uur al wordt ingezet. Vervolgens kreeg ik te horen dat het gesprek naar voren was gehaald en dat school op de hoogte was gebracht. Dit leek mij dan ook logisch, ware het niet dat de nieuwe afspraak in de herfstvakantie viel en ik al aangaf dat school niet werkt in de vakanties. Dit was geen probleem ik hoefde mij geen zorgen te maken er was al contact gelegd met school. Ik bleef vragen om een bevestiging van dit gesprek en om het tijdstip waarop dit zou plaatsvinden, om zo mijn eigen planning te kunnen maken. Twee dagen van te voren heb ik op privé basis e-mail contact met de mentor van school gezocht om te horen hoe dit verhaal nu in elkaar stak. De school was niet op de hoogte gebracht over dit gesprek en ging nog uit van de oude datum. Het revalidatiecentrum kwam nooit meer terug op deze gemaakte afspraak.

 

Tegelijkertijd op deze dag speelde er nog een andere afspraak. Voor in de week werd ik gebeld door de diëtiste dat zij eind van de week los van mijn meeloopdag mij wilde zien. Ik was te laat met het opnemen van mijn mobiel terwijl ik op de fiets zat en vernam deze boodschap via voicemail. Het terugbellen van het nummer resulteerde na een aantal pogingen tot niets. Het bericht zei dat ik op de bewuste dag ’s morgens zou worden gebeld om de afspraak voor ’s middags te bevestigen. Ik vroeg mijzelf af of het nog wel om mijn aanwezigheid ging aangezien alles om mij heen geregeld leek te worden. Het voelde enigszins of ik de grip/regie uit handen aan het verliezen was.

 

Met de niet officieel gecancelde afspraak in de ochtend met school en het revalidatiecentrum werd ik inderdaad ’s morgens gebeld door de diëtiste dat zij mij om 16:15 wilde zien. Daarvoor had mijn man al uit voorzorg de auto thuis gelaten en was hij op de fiets naar zijn werk gegaan, wat niet direct heel dicht bij is. Ik was om 16:00 in het revalidatiecentrum en moest tot 16:30 wachten op de diëtiste om vervolgens een gesprek met haar te hebben wat heel goed over de telefoon had kunnen worden gedaan. Aangezien dit mijn dag was om mijn dochter ’s avonds te bezoeken besloot ik daar maar te blijven om kosten en tijd te besparen van het heen en weer rijden en in een flits eten thuis op tafel te zetten. Ik at een zakje patat als avondeten, mijnman kookte avondeten voor mijn zoon en zichzelf en ik was rond 22:30 weer thuis. Inmiddels was ik uitgeteld, want ik had voor het gaan naar deze afspraak alles gedaan om de volgende dag mijn meeloopdag mogelijk te maken, dus vooruit gekookt en alles wat ik normaal aan zaken heb gepropt in de dagen ervoor.

 

Ik liet mij hier dus leven door de omstandigheden. Ik had al voor in de week kunnen zeggen dat ik niet op het gesprek met school en revalidatiecentrum aanwezig zou zijn, aangezien het niet geregeld was. Ik had de diëtiste om uitleg over haar consult met mij kunnen vragen om zo vervolgens een afweging te kunnen maken hoe alle factoren tegen elkaar opwogen en was ik tot de conclusie gekomen dat dit consult best telefonisch had gekund. Maar dat deed ik niet, want ik wilde niet overkomen als iemand die niet wil meewerken aan het revalidatieproces van haar kind. Elk bezwaar of elk moment dat ik hen deelmaak van wat ik allemaal moet regelen om bepaalde dingen geregeld te krijgen, worden afgedaan met: ja zo is het nu even, dat hoort erbij. En dan hoor ik bijna de welbekende zin van: dat heb je toch voor je kind over. Maar daar gaat het niet over, het feit dat we dit proces zijn aangegaan geeft blijk aan het feit dat wij vooruit willen. Maar dit revalidatieproces kan niet zo zijn dat het thuisfront steeds meer met de tong op de grond loopt en de revalidant steeds beter wordt. Hier zal ik een evenwicht in moeten gaan zoeken en mijn verantwoordelijkheid in moeten nemen.

 

De zelfvergevingen en zelfcorrectie volgen in een volgende blog.

Dag 288 van 2555: Sinterklaas, Sinterklaas en natuurlijk Zwarte Piet

basisinkomengarantieHet is me wat, heel Nederland in rep en roer omdat iemand onze Zwarte Piet wil afpakken. Daar komt het dus wel op neer als we even heel kort door de bocht in Jip en Janneke taal het laatste hot nieuws in Nederland samenvatten. De Zwarte Piet wordt afgepakt en wij rouwen massaal, terwijl menig natie blij is wanneer de Zwarte Piet wordt afgepakt of weggenomen, je wil natuurlijk niet met de Zwarte Piet blijven zitten na een gezellig potje kwartetten. Laten we eens kijken hoe gezellig Nederland nog is en waarom wij met 1,4 miljoen op de barricade gaan, omdat ons een traditie wordt afgenomen, en zoals sommige artikelen zeggen: de mooiste traditie van Nederland.

De mooiste traditie van Nederland is het Sinterklaasfeest, er is niets dat dit feest of deze traditie doet overstijgen. Kijk daar zou je nu bang van moeten worden, dat wij klaarblijkelijk als natie verworden zijn tot een consumistisch feest, dat zelfs onze nummer 1 traditie van export voeren wat traditioneel gekenmerkt wordt door onze kaas, klompen en tulpen, doet vervagen. Traditie is volgens de van Dale, “een oude gewoonte van een (grote) groep mensen”, en een gewoonte is een “algemeen aangenomen gebruik of een persoonlijk aangewende handeling”. Wij hebben dus als groep mensen, de Nederlander, de gewoonte aangenomen om op 5 december de verjaardag van Sinterklaas te vieren en cadeautjes aan met name de kinderen en aan elkaar te geven. Dat dit feest van een vrij sober feest tot een “kijk eens hoe breed wij hem hebben hangen” feest is verworden, vergeten we voor het gemak en hebben wij maar al te graag als nieuwe traditie aangenomen.

De Sinterklaas traditie benadrukt dat ene woord waar wij als Nederlanders genetisch mee belast lijken te zijn, te weten “gezelligheid”. Wat betekent dat “kom niet aan mijn Sinterklaasfeest” gelijk staat aan “pak mij mijn gezelligheid niet af”. Dat nu juist de Zwarte Piet onder vuur ligt door de VN en als slavernij wordt afgedaan, is natuurlijk een doodsteek voor ons verworven recht van gezelligheid. Gezelligheid komt daar om de hoek kijken, wanneer wij fijne persoonlijke en privé momenten beleven met anderen of zelfs alleen. Na een dag slavenarbeid voor de baas komen wij thuis in ons gezellige door een hypotheek -en/of door huursubsidie gesponsorde woning thuis, om een gezellige avond op de bank voor de buis te hebben. Dat is een recht dat wij als slaven hebben verworven en dat is ons lichtpuntje in ons slavenbestaan. Laten we zeggen dat het afnemen van het recht op gezelligheid rond 5 december een echte steek in ons Nederlandse hart is.

Het vrezen voor het afgenomen worden van een verworven recht als Zwarte Piet zegt natuurlijk genoeg over hoe wij als klootjesvolk een samenleving vormgeven. Bij een verworven recht hebben wij te maken met een positie waar iemand anders ons dit recht gunt of toebedeeld. Een vrije Nederlander zou geen rechten zich toe eigenen als hij/zij diep van binnen niet weet dat hij een slaaf is van de staat en het consumentisme. Laten we nu niet vromer dan de paus gaan worden en eventjes op een rijtje zetten waar een feest als Sinterklaas voor staat.

Sinterklaas vieren begint met het moedwillig voorliegen van ons eigen bloed en vlees en alle andere slachtoffertjes die we kunnen vinden. Hier wordt heel makkelijk over gedaan en met de deken van gezelligheid verstikt. Maar liegen blijft liegen, en worden we dan ook niet witheet als blijkt dat de politici ons voorliegen, de banken ons voorliegen en ga maar zo door. Is dit niet een gevalletje de pot verwijt de ketel? Of jong geleerd is oud gedaan, want ondanks dat iedereen die ervaring heeft doorgemaakt om te moeten ontdekken dat Sinterklaas niet bestaat, zo geven wij deze ‘mooie’ traditie weer door aan onze eigen kinderen. Waar is het leermoment hier? Ouders die beslissen niet mee te doen aan deze Sint gekte en voorliegerij die krijgen zeer onaardige commentaren van het klootjesvolk dat zijn traditie in gevaar ziet komen.

Vervolgens stimuleert en benadrukt dit Sinterklaas feest de ongelijkheid in de samenleving, maar onder het mom van gezelligheid moet Wendy haar bek houden wanneer zij een kleurblok van de Zeeman heeft gekregen en zich afvraagt waarom Carolien naast een aantal ‘my little ponies’ en ‘Barbies’ ook nog eens een nieuwe mobiele telefoon heeft gekregen. Dan hebben we het nog niet over Timo en Julia die tevergeefs hun schoen met wortel hebben gezet en na veel zingen niets de volgende ochtend vonden, dan een lege schoen zonder wortel. Hoe praten we dit goed als ouders? Zijn Timo en Julia stout geweest of zijn misschien hun ouders stout geweest voor het niet vinden van een elite slavenbaan? Zegt u het maar, hoe het komt dat dit feestje met een Piet zo zwart als roet, nog gezellig kan zijn.

Dat de VN klaarblijkelijk de financiën heeft om een werkgroepje in te stellen naar het racistisch karakter van de verschijningsvorm van Zwarte Piet, is natuurlijk zeer schrijnend. Zoals in vele commentaren en artikelen al werd gezegd, zijn er zaken genoeg in de wereld waarvoor gestreden kan worden. We moeten natuurlijk wel toegeven dat een Piet die bruin wordt geschminkt, grote gouden oorbellen draagt en zwart kroeshaar heeft, niet die blanke Piet is die door de schoorsteen dondert en zo zwart als roet is. Dit is een totale make-over en die riekt inderdaad wat racistisch. Leg dat maar eens aan buitenlanders uit, dat dit feest niets met slavenij te maken heeft. De vraag is natuurlijk wie is de slaaf in dit verhaal?

Vanmorgen deed in de Volkskrant een nieuw artikel zijn intrede, waar in Groningen mensen met de dood bedreigd waren voor het eventueel afnemen van de Zwarte Piet en het Sinterklaasfeest als een geheel. Dan begint dit toch enge vormen aan te nemen wanneer mensen bezeten raken van het punt waar zij voor denken te strijden. Een veel gehoord commentaar is dan ook: als ze ons het Sinterklaasfeest gaan afpakken wat pakken ze ons dan nog meer af?

Is dit misschien de bottleneck? Dat we bang zijn dat ons iets wordt afgepakt, binnen dit leven waar wij de graaicultuur als normaal of traditie zijn gaan zien? Wanneer we elkaar met de dood gaan bedreigen en verhitte discussies met elkaar aangaan op de social media, dan lijkt het haast alsof het om leven en dood gaat, wel een Zwarte Piet of geen Zwarte Piet dat is de vraag. Of voelen we allang dat onze samenleving niet meer zo gezellig is en proberen wij als drenkelingen aan dit soort tradities vast te klampen om dat gevoel van ‘het is allemaal goed’ te behouden. Dan is die speldenprik, van notabene een gekleurd persoon bij de VN, ineens die bloeddonatie waar we geprikt worden door een leerling verpleegkundige en gillen we moord en brand.

We zien onze samenleving en maatschappij afbrokkelen, we zien de politiek bewegingen maken die ons verder het slop in helpen. En ineens wordt die droom van de traditie om als je later groot bent huisje, boompje, beestje te kunnen realiseren om zeep geholpen. Heb ik straks nog wel een pensioen, hebben mijn kinderen straks nog wel een pensioen? Wat als ik werkeloos word kan ik mijn hypotheek of leeflasten dan nog wel betalen? Krijg ik ooit nog een baan wanneer ik al ouder ben en nu werkeloos raak? Kan ik de stijgende ziektekosten in 2015 wel betalen en ga zo maar door. Ons leven is niet meer zo zeker, zoals het na de tweede wereldoorlog in stijgende lijn wel was, en dan willen ze verdomme ook nog eens Zwarte Piet gaan afpakken. Dit is de emotie waar we ons in bevinden, angst, angst voor de toekomst. Het maakt niet uit of we ons dat beseffen, we reageren en handelen er namelijk wel naar. We schreeuwen om verandering door vast te willen houden aan het oude, de tradities die zo goed en fijn waren en ons herinneren aan tijden van geborgenheid en er mogen zijn geven. Horen wij kinderen de straat opgaan en protesteren over Zwarte Piet, nee het zijn de oudere generaties, die diep van binnen zien dat het zo niet verder kan.

Het mooie van dit alles is dat we ook niet zo verder hoeven te gaan. Op verschillende plekken in Nederland en eigenlijk over de hele wereld zijn er groepen mensen bezig om te zien hoe wij van onze huidige stelsels naar nieuwe effectievere en gelijkwaardigere stelsel over kunnen laten gaan. Laat die Zwarte Piet, dat is niet uw echte probleem, kijk eens om u heen naar al die initiatieven voor een basisinkomen. Zwitserland lijkt voorop te lopen in Europa, maar zijn echt niet de enigen of de laatsten. Met een basisinkomen kunnen we allemaal Sinterklaas vieren op een gelijkwaardige manier en dan kunnen we in alle rust nog eens kijken naar de Piet in dit verhaal. Geef gehoor aan uw onderbuik gevoel en laat de angst voor de toekomst niet iets zijn dat u aanstuurt, maar neem uw eigen kracht weer terug en bepaal uw toekomst en dat van uw kinderen en kleinkinderen. Laat uw stem horen voor een basisinkomen, verdiep u erin en zie dat gezelligheid niet echt kan zijn wanneer we leven in ongelijkheid.

LIG= Leefbaar Inkomen Gegarandeerd

BIP= Basis Inkomen Partij

Dag 287 van 2555: een onvoorwaardelijk basisinkomen dat bekt zo lekker

basisinkomengarantieWe zijn met de Equal Life Foundation alweer heel wat jaartjes bezig om meer bewustzijn te kweken voor een ander economisch en financieel stelsel. Waar we zijn begonnen met een model dat voor de huidige mens nog als toekomstmuziek of een onmogelijkheid klonk, hebben we door de jaren heen het nieuwe stelsel langzaam zo vereenvoudigd en toegeschreven naar een transitiemodel, dat het nu erg veel weg heeft van het basisinkomen model waar nu door heel Europa veel over gesproken wordt en veel initiatieven mee gestart zijn. Met dat verschil dat ons vereenvoudigde transitiemodel niet spreekt van een ‘onvoorwaardelijk’ basisinkomen, maar van een ‘voorwaardelijk’ basisinkomen.

Wanneer ik hier met mensen over spreek dan lijkt het wel uit de reactie van mijn gesprekspartners dat ik rare of zelfs lelijke dingen zeg wanneer ik het heb over voorwaardelijk. Het lijkt haast wel of het woord voorwaardelijk als negatief wordt ervaren en het woord onvoorwaardelijk als een positieve term die staat voor iedereen krijgt. Maar hebben we hier niet gewoon te maken met een armoedig vocabulaire?

Onvoorwaardelijk : zonder voorwaarden, zonder beperkingen (van Dale)

Voorwaardelijk : onder of met voorwaarden: voorwaardelijke veroordeling waarbij de straf niet wordt uitgevoerd als de veroordeelde aan bepaalde voorwaarden voldoet (van Dale)

Kijk en daar zie je het probleem al, het woord voorwaardelijk kennen we allemaal uit het strafrecht en heeft dus een nare bijsmaak. Dat dit woord in combinatie met andere woorden een zin kan vormen die niets met strafrecht te maken heeft maar met gelijkheid, dat station heeft men dan allang gepasseerd, want men is in de reactie geschoten en hoort de rest allang niet meer. De zin luidt dan als volgt: de Leefbaar Inkomen Gegarandeerd (LIG) stelt voor om een voorwaardelijk basisinkomen in te voeren.

Bij onvoorwaardelijk komen er al snel gevoelens van genegenheid en broederliefde omhoog, het onvoorwaardelijk houden van de ander eneigenlijk het onvoorwaardelijk houden van onszelf. Iets wat ons vaak niet lukt, maar waar wij wel naar hunkeren en wat we verlangen van de ander om daar aanvulling aan te geven. Zo ook bij het onvoorwaardelijk basisinkomen dat op dit gevoel bewust of onbewust inspeelt, de ander die jou deze liefde schenkt in de vorm van een onvoorwaardelijk basisinkomen. Bijna te mooi om waar te zijn.

Dus wat is er aan de hand? Wanneer wij bij invoering van een onvoorwaardelijk basisinkomen iedereen vanaf 18 jaar een basisinkomen geven dan betekent dat wanneer ik al een baan heb het basisinkomen met mijn salaris wordt verrekend. Heb ik nu geen baan om wat voor reden dan ook, dan wordt mijn uitkering  ingeruild voor het basisinkomen. Dan moeten we onszelf de vraag stellen of wij een basisinkomen voor alle Nederlanders vanaf 18 jaar wel kunnen garanderen/uitbetalen op korte termijn. Een voorwaardelijk basisinkomen wordt dan ook alleen aan hen gegeven die geen inkomsten uit werk hebben om welke reden dan ook, waarbij het wel mogelijk is om erbij te verdienen. Zo wordt de samenleving gelijk getrokken met een beperktere hoeveelheid geld die in eerste instantie tot onze beschikking is.

In beide scenario’s zal het werkaanbod drastisch veranderen en zullen de totaal nutteloze en dus overbodige banen verdwijnen, omdat ons werkethos zal veranderen. Wel of niet werken bepaald dan niet meer je status, het wordt meer de vraag wat wil jij terug geven aan de samenleving die jou van je natje en droogje voorziet. Daarnaast is er zoveel werk dat geautomatiseerd kan worden en zoveel werk dat nu niet gedaan wordt maar wel schreeuwt om gedaan te worden. Je kunt dan denken aan allerhande onderzoeken en oplossingen om onze planeet weer op de rails te krijgen en een duurzamere coëxistentie met moeder aarde tot stand te brengen.

Dus al met al is de keuze simpel, ga je voor een samenleving die gebaseerd is op haalbaarheid op dit moment of val je voor het woord ‘onvoorwaardelijk’ als een soort van naastenliefde, en hoop je dat alles wel goed komt? Onvoorwaardelijk of voorwaardelijk? Ik zou ook kunnen zeggen dat ik onvoorwaardelijk om jou geef als mens en dus gelijkheid op alle gebieden als de norm wil maken door voor jou en mij te kiezen voor een voorwaardelijk basisinkomen dat ons beiden kan laten genieten van een leven met waarde.

Het is tijd om het woord ‘voorwaardelijk’ los te koppelen van zijn negatieve bijsmaak en simpel en alleen te zien wat dit voor jou en mij betekent zonder in de reactie te schieten en hierop te handelen. Onvoorwaardelijke liefde is natuurlijk wat we allemaal uiteindelijk willen van de ander en in feite ook van onszelf, maar onvoorwaardelijke onhaalbaarheid lijkt mij niet de weg vooruit na eeuwen van ongelijkheid.

LIG

Basicincome

Dag 286 van 2555: revalideren, rehabiliteren en remediëren – deel 4: de valkuil – zelfvergevingen en zelfcorrectie

basisinkomengarantieDeze blog is een vervolg op de voorgaande blog, voor context is het aan te raden eerst de voorgaande blog te lezen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het niet aan te kunnen zien wanneer mijn dochter geen initiatief neemt om zaken in haar leven te leiden.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van niet tegen apathie/initiatiefloosheid van de ander te kunnen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik hier wordt geconfronteerd met het tegenovergestelde van mijn eigen aard en ik de vrees heb om ook te belanden in deze apathische staat van zijn wanneer ik niet snel handel en het uit de weg ruim. Ik stop het overnemen van de regie van een ander en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer angstig te zijn om meegezogen te worden in de apathie van de dierbaren om mij heen, maar mijzelf als een losstaande entiteit te zien die de ander wel kan ondersteunen en helpen maar niet kan opgaan in de ander en zodoende het leven van de ander te gaan leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een onbedwingbare drang te voelen, na eerst te hebben gewacht, om de dingen op te pakken die mijn dochter laat liggen aangaande haar leven.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het handelen op drang, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik dan handel vanuit een startpunt van energie en niet vanuit het startpunt van gelijkheid. Ik stop de drang en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om deze drang om het voor de ander te regelen te zien als de energie die mij overeind houdt en mij betekenis/waarde geeft en mij zo in een ongelijke rol plaatst waar geen ruimte voor de ander meer bestaat.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf teleurgesteld te voelen wanneer ik de dingen oppak in mijn dochter haar leven, teleurgesteld in haar en in mijzelf tegelijkertijd.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van teleurstelling, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik in zo’n situatie de teleurstelling zelf word en de ander nog meer als zielig te zien en nog meer teleurgesteld te zijn in mijzelf voor het voortbrengen van teleurstelling. Ik stop de teleurstelling en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om teleurstelling te zien als dekmantel om door te kunnen gaan met waar ik mee bezig ben en dat het mij een legitieme reden geeft om door te gaan en dus mijn drang naar controle en alles op rolletjes te laten lopen niet hoef op te geven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het gevoel te hebben om als moeder niet geslaagd te zijn met het zelfstandig maken van mijn dochter.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het mislukt voelen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik dit gevoel zo snel mogelijk wil afschudden en zodoende zelf succes aanbreng door mijn dochter teveel te ondersteunen. Ik stop dit gevoel en ondersteun alleen nog daar waar het nodig is en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om een gevoel van mislukt zijn/gefaald te hebben niet als excuus/motivatie te gebruiken om mijn dochter meer te ondersteunen dan nodig zou moeten zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de drang om dingen op te lossen door de jaren heen als een energie te ervaren die het uiteindelijk overneemt van het gezond verstand.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van vallen voor energie, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet langer mijzelf aanstuur als ik in de ban van energie handel en dus kan ik ook geen weloverwogen beslissingen nemen op basis van gezond verstand. Ik stop de energie ervaring en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer op drang/energie te handelen en vanuit de ‘geest’ mijzelf en de ander aan te sturen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om tegen beter weten in zaken in mijn dochter haar leven op te vangen en haar nog steeds te zien als het hulpeloze kindje, een personage dat wij samen instant hielden.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het niet doorbreken van zienswijzen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik door het beeld van het zielige kindje dat geholpen moest worden instant te houden ik een niet meer weg te denken vangnet voor ons beiden werd. Ik stop deze zienswijze en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het personage van het zielige kindje niet langer meer instant te houden en mijn dochter op waarde te schatten in elk moment en elke adem opnieuw.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om aan het beeld van het hulpeloze kind vast te houden, vanuit gewenning en niet beter meer weten, zodat er geen verandering kon plaats vinden.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van verandering in de weg staan, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik door gewenning mijzelf en mijn dochter blokkeerde in een situatie die niet langer onder de loep gehouden werd om te zien of er verandering nodig was. Ik stop de gewenning en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om altijd verandering een kans te geven en altijd te bekijken of een situatie nog wel in het belang vaneen ieder is ook al is de gewenning een gemakkelijk gevoel om in te blijven hangen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door middel van excuses het vangnet voor mijn dochter te blijven zijn om de rol die ik als reddende engel en moeder had ingenomen instant te houden.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van door excuses mijn rol als redder instant te houden, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet zozeer de redder wilde zijn om als goed te worden gezien maar meer de redder wilde zijn om controle op mijn leven te blijven houden. Ik stop mijn rol als redder en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te doen wat gedaan moet worden en daar is geen redder voor nodig.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om nu ik verandering wil in deze situatie ik moet opboksen tegen een ‘geest’ die daar geen zin in heeft om mijn monopolie uit handen te geven, waardoor ik vrees voelde voor hetgeen ik gecreëerd heb.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van geloven in de ‘geest’ en dus geloven dat verandering niet mogelijk/nodig is, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat de vrees en een naar onderbuik gevoel deel van het proces van loslaten zijn, waarbij ik vanuit de ‘geest’ niet zomaar zal loslaten, terwijl ikzelf allang kan zien dat dit het beste voor een ieder is. Ik stop het geloof in de ‘geest’ en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het proces van loslaten ook in de geest te lopen en mij zodoende los te maken va de emoties/gevoelens/angsten/herinneringen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vrezen dat wanneer mijn dochter zelf beslissingen gaat nemen deze misschien in tegenspraak zullen zijn met mijn perspectief/opvattingen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van bang zijn controle/zeggenschap over mijn dochter te verliezen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet degene ben die haar leven leid en dus ook niet degene ben die haar beslissingen neemt. Ik stop de angst voor verlies en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het loslaten van de totale controle niet te vrezen of te zien als het loslaten van iets van mijzelf, maar te zien als en stap vooruit voor mijn dochter in haar zelfstandigheid, wat haar zelfvertrouwen zal sterken en zij zo beter instaat is haar leven op eigen benen te leiden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het loslaten van mijn kind en de band, die in eerste instantie noodgedwongen zo intensief was, als het verliezen van mijn bestaansrecht te ervaren.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het verliezen van mijn bestaansrecht, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik ook zal bestaan wanneer ik mijn dochter ondersteun in plaats van haar leven leiden. Ik stop de angst voor verlies en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien en realiseren dat de adem mijn bestaansrecht is, waardoor ik alleen mijn eigen adem kan ademen en geen dubbelleven kan leiden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het loslaten als het verliezen van een deel van mijzelf te ervaren/voelen door de verschillende emoties en gevoelens, terwijl ik met gezond verstand kan zien dat dit niet zo is.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van verlies te ervaren door de ogen van de ‘geest’, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik afstand moet nemen door los te laten, maar dat ik niets van mijzelf kan verliezen wat in de eerste plaats al niet van mij was. Ik stop de angst voor het verlies en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de symbiose die ik aanging met mijn kind los te maken en haar niet langer meer als deel van mijzelf te zien, maar als een wezen met eigen leermomenten die zal moeten vallen en opstaan om zo sterk te worden in het leven.

Dag 285 van 2555: revalideren, rehabiliteren en remediëren – deel 3 : de valkuil

basisinkomengarantieHet is geweldig om te zien hoe mijn dochter tijdens haar revalidatieproces steeds meer voor haarzelf, leert en probeert op te staan en dus zelfverantwoordelijkheid neemt. Dit soms doordat zij gepusht wordt door haar therapeuten en steeds meer ook door haarzelf.

 

Zo zat ik bij haar op haar kamer in het revalidatiecentrum en vroeg of zij haar tv en internet wilde stopzetten voor het weekend nu ze een eerste weekend naar huis mag na 3 weken. Ik zag dat ze schrok en meteen zei zij: “maar jij hebt het voor mij geregeld, waarom doe je dat nu niet ook”. Ja, waarom doe ik het nu ook niet? Ik heb namelijk ingezien dat ik mijn dochter beetje bij beetje moet gaan loslaten, met of zonder initiatief van haar kant, om op haar eigen beide benen te gaan staan. Ik heb heel lang van alles voor haar geregeld en het heeft nooit 1 keer geresulteerd in het zijn van een voorbeeld voor haar om het een volgende keer zelfstandig te doen. Ik zei mijn dochter dat het met 16 jaar haar verantwoordelijkheid was om dit te regelen en dat de organisatie die tv/internet regelt wil spreken met degene waar het voor is. Ik zag haar even donker kijken, maar ze legde zich neer bij het feit dat dit haar zelfverantwoordelijkheid is.

 

We zaten nog wat te praten en mijn dochter vertelde dat zij, nu zij mij niet meer constant binnen haar bereik heeft, zij veel dingen zelf moet beslissen en verantwoordelijkheid voor moet nemen. Ik vroeg haar of zij vond dat dit te doen was, en zij antwoordde dat ze wel moest. Ze had ingezien dat het eigenlijk wel beter was om de dingen voor haar leven ook zelf te regelen. Ik beaamde dit en vroeg haar wat haar al die tijd weerhield om geen beslissingen en verantwoordelijkheden te nemen. Toen kwam de aap uit de mouw, “als ik er tegenop zie om iets te moeten doen dan weet ik dat wanneer ik geen actie onderneem jij dat uiteindelijk wel zal doen”.

 

En dat is inderdaad zo, ik ben al vele stapjes achteruit gestapt, maar bij belangrijke beslissingen die echt genomen moeten worden en mijn dochter steeds passiever en apathischer reageert, daar grijp ik in. Ik ben dus dat engeltje op haar schouder dat haar behoed voor flinke uitglijders en daardoor tegelijkertijd haar behoed om haar vleugels uit te slaan om ook neer te kunnen storten om zo de volgende keren een betere vlucht te nemen.

 

Toen mijn dochter 3 jaar was en wij haar zelf met een vorkje wilde laten eten, omdat wij als ouders vonden dat zij er nu toch wel motorisch en emotioneel aan toe was, eindigde dit in drama’s. Zij weigerde pertinent om zelf dat vorkje te nemen en te eten, ze wilde gevoerd worden. Ze hing aan mijn benen, letterlijk en ik moest als het ware haar helpen haar leven te leiden en ik hielp haar, omdat al mijn moederlijke gevoelens werden geactiveerd. Maar wat zegt men wel, zachte heelmeesters maken stinkende wonden, tja heb ik hier nu een stinkende wond veroorzaakt? Het lijkt er wel op, we zijn het ons nu beiden bewust en hebben beiden onze valkuil onder ogen gezien. Ik wist dat ik mijn dochter niet genoeg losliet, terwijl ik dat bij mijn jongere zoon wel kan. Ik wist niet dat mijn dochter dacht dat ik haar reddende engeltje was, maar 1+1=2 , want ik had immers een zeer consequent patroon neergelegd waar mijn dochter op vertrouwde.

 

Het is tijd om te remediëren en beiden onze plek in het leven terug weten te vinden die vol zelfverantwoordelijkheid is en tegelijkertijd de sterke band in stand houdt die we samen hebben, alleen niet één waar we elkaar mee verstikken maar één waar we elkaar mee in balans kunnen houden.

 

Zelfvergevingen en zelfcorrectieve zinnen volgen in de volgende blog.

Dag 284 van 2555: van boosheid tot opluchting – zelfvergeving en zelfcorrectieve zinnen

basisinkomengarantieVoor context zie mijn voorgaande blog.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos te worden nadat ik genegeerd werd door de hulpverlener.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijzelf in de steek gelaten te voelen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik wanneer ik wordt genegeerd en dus mij in de steek gelaten voel ik voor dat moment even ophou te bestaan door de ogen van mijn ego, wat mij boos maakt als een soort van uiting van onmacht. Ik stop dit zelfmedelijden en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn kracht niet weg te geven aan de ‘geest’/ego om zo geen boosheid meer te ervaren en even op te houden te bestaan als zelfaansturend levend wezen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat wanneer ik genegeerd word door een hulpverlener ik nooit uit deze situatie kom en daadoor te laat op het revalidatiecentrum zal arriveren.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijn verantwoordelijkheid weg te geven aan een ander, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik ik mijzelf niet langer aanstuur en dus daadwerkelijk voel/ervaar dat de situatie niet goed komt als de ander mijn verantwoordelijkheid niet overneemt van mij. Ik stop het slachtoffer zijn en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om altijd mijn zelfverantwoordelijkheid te nemen en de ander niet te misbruiken om mijn verantwoordelijkheid op te leggen, maar de ander zien als een ander levend wezen waar ik mee kan samenwerken om tot een oplossing te komen die voor beiden werkt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vanuit de angst om geen hulp te krijgen opstond en zelf hulp probeerde te mobiliseren.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van opstaan vanuit angst, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet handel vanuit zelfoprechtheid waardoor het beschuldigen van de ander of de situatie snel op de loer ligt en ik mijn zelfverantwoordelijkheid hierdoor niet neem. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om hulp te leren zoeken vanuit een situatie van gelijkheid en niet vanuit een slachtofferrol.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vanuit angst en boosheid met de hulpverlener te communiceren.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van communiceren vanuit emoties, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik hiermee niet mijzelf aanstuur maar mijzelf door de emoties laat aansturen en tegelijkertijd hetgeen terugkrijg als een reflectie van mijzelf als de ander. Ik stop de emoties  en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf bewust te zijn dat ik krijg wat ik geef en het dus niet verstandig is om vanuit boosheid en angst te communiceren wanneer ik ondersteuning wil bij het zoeken naar een oplossing.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet in de schoenen van de hulpverlener te kunnen plaatsen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van egoïsme, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik door alleen mijzelf in mijn eigen bubbel te ervaren ik niet de andere kant van het verhaal in ogenschouw kan nemen los van het feit of dat legitiem is of niet. Ik stop het egoïsme en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in de schoenen van de ander te gaan staan ook als ik het niet eens ben met de motivatie van het handelen van de ander, wat betekent dat ik niet alleen kennis neem van de andere kant /de ander maar dit ook meeneem in mijn handelen als een feit en niet als iets dat bestreden moet worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verbolgen te zijn over het feit dat iets belangrijker is dan een hoofdader naar een zorginstelling vrij te houden.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van onbegrip, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet wil begrijpen dat er in deze wereld uit ongelijkheid gehandeld wordt, waardoor ik mijzelf van de ongelijkheid/wereld separeer en zo mijzelf buitenspel zet. Ik stop het onbegrip en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet buitenspel te zetten, maar te onderzoeken wat maakt dat er adhoc beslissingen op gemeentelijk niveau worden genomen die in conflict zijn met de omgeving waarin de beslissing werkelijkheid wordt, om zo te kunnen meedenken over effectiever omgaan met adhoc situaties waar meerere belangen als even belangrijk gezien kunnen worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen aannemen dat het leegpompen van een museum kelder belangrijker is dan de toegang open houden van een zorginstelling.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van superioriteit, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de ander als inferieur beschouw omdat de ander niet alle dimensies van het probleem heeft gezien/meegenomen. Ik stop de polariteit en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet te laten verleiden tot mijn participatie in de polariteit superioriteit-inferioriteit en dus energie te halen uit het goed voelen wanneer ik mij naar de superieure kant toe worstel. Ik ben hierdoor niet meer instaat om te zien dat ook ik niet altijd alle dimensies van een situatie/probleem in ogenschouw neem en in dit geval de schreeuw van het geld het zwaarste woog voor de gemeente, wat hen verblinde om uitvoering te geven aan dit overstromingsscenario vanuit het principe ‘in het belang van een ieder’.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de gemeente te beschuldigen van de onveilige verkeerssituatie die ontstaat wanneer mensen tegen het verkeer in moeten rijden om bij de zorginstelling te komen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van beschuldigen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik evenveel deel ben van het creëren van een onveilige verkeerssituatie door tegen het verkeer in de singel op te rijden. Ik stop het beschuldigen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om eerst te begrijpen waarom ik zo graag de ander beschuldig in bepaalde situaties en zoals hier was dit een vorm van de aandacht afleiden van het feit dat ik zelf de verkeerssituatie onveilig maakte, maar dit verantwoorde met het excuus dat de ander mij in dat pakket duwde door de singel af te sluiten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn veel geld aan het parkeren in de stadsparkeergarage kwijt te zijn bovenop de kosten die we al hebben binnen dit revalidatieproces.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst om geld te verliezen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik angst heb dat ik niet rond kom wanneer ik onverwachts teveel uitgeef, waarbij ik in deze situatie mij onmachtig voel over mijn bestedingspatroon dat zich voordoet of het nu uitkomt of niet. Ik stop de angst om te overleven en stuur mijzelf aan één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geld niet als angstterrorisme te gebruiken ook al kan ik nu eenmaal zoveel doen met zoveel geld, het is het niet waard om mij zorgen te maken op voorhand waar niets aan de situatie kan veranderen, ik moest hoe dan ook mijn auto ergens parkeren en overal zou dat geld hebben gekost, hierin was geen sprake van keuze, maar een gezond verstand beslissing over hoe lang ik mijn auto op het duur tarief liet staan kon ik wel nemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vanuit de angst om veel geld kwijt te zijn aan het parkeren mij in allerlei bochten te wringen om de auto weg te krijgen uit de dure parkeergarage.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van handelen vanuit angst, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik zonder angst of emoties de auto zo snel mogelijk naar een goedkoper tarief kon brengen na mij geïnformeerd te hebben over de mogelijkheden. Ik stop het handelen vanuit angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om ten allen tijden te handelen vanuit gezond verstand en zo ook mijn goed geïnformeerde afwegingen te maken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een schrik door mijn lijf te voelen op het moment dat ik gescheiden werd van mijn auto door een dicht traliehek van de parkeergarage.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst door projectie in de toekomst, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik al op voorhand mij zorgen maak en de situatie als onmogelijk inschat zonder de situatie te doorlopen. Ik stop het fysiek maken van de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de angst die ontstaat door in de toekomst te projecteren niet langer fysiek te maken, maar eerst de situatie te onderzoeken binnen mijn fysieke werkelijkheid alvorens er conclusie aan te ontlenen en hier vanuit te handelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn mijn auto die dag niet meer terug te krijgen en meer kosten te moeten maken door met de trein naar huis te moeten.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het verliezen van controle, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik door geen controle op de kosten en het terug krijgen van de mijn auto te ervaren ik lichtelijk in paniek raak. Ik stop de controle en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de controle over de situatie en daarmee ook het verlies van deze controle te zien als een moeilijke spagaat om een situatie te redden door de ‘geest’/ego en mij te beseffen dat wanneer ik deze controle omzet in aansturen ik dit nooit kan verliezen, want ik stuur mijzelf altijd aan ook als ik besluit niets te doen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet meer één met mijn adem in het moment te zijn en vanuit angst om geen controle over de situatie te hebben mijzelf te verliezen in allerlei rampscenario’s en dit gezond verstand te noemen en het voorbereid zijn op het ergste.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van excuses bedenken om de controle te behouden, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet in het hier en nu ben en dus excuses nodig heb om goed te keuren dat ik participeer in mijn ‘geest’. Ik stop de excuses en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in het moment één met de adem te zijn van waaruit ik mijzelf aanstuur en omga met de situaties waarin ik mij bevind, die ik creëerde door de handelingen die aan mijn handelingen vooraf gingen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te voelen om voor mijzelf op te moeten komen, terwijl ik door het traliehek schreeuwde.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst te hebben om op te staan, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik liever een ander had gehad die het voor mij zou regelen, zodat ik niet geconfronteerd zou worden met dat wat ik als mijn tekortkomingen betitel. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de angst om niet op te staan te zien voor wat het is, namelijk het niet geconfronteerd willen worden met mijn tekortkomingen die illusionair zijn, want zodra geld spreekt en ik de angst ervaar om geld te verliezen zie ik dat ik door deze druk enzelfoneerlijkheid wel kan opstaan en de situatie kan aansturen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verbaasd te zijn dat de angst om de controle te verliezen mij deed handelen op een manier die ik niet gedacht had dat ik zou doen in zo’n situatie, namelijk het hard schreeuwen om hulp.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van ongeloof over mijn kunnen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik dit ongeloof gebruik als rookgordijn of dekmantel om mijzelf in de waan te laten dat ik niet instaat ben voor mijzelf op te staan en dat het beter is dat een ander dit voor mij doet. Ik stop het niet nemen van zelfverantwoordelijkheid en stuur mijzelf aan één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf erop attent te maken wanneer ik mijn zelfverantwoordelijkheid niet wil nemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de bewaker die mij binnenliet in de parkeergarage als mijn reddende engel te zien, terwijl de man naar mij toekwam omdat ik hem riep.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijn kunnen te ontkennen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet graag wil zien waar ik toe instaat ben, omdat ik zo mijn legitieme rol als slachtoffer kwijt raak en dus daar geen energie meer aankan ontlenen. Ik stop mijn slachtofferrol en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te realiseren dat ik tot veel instaat ben en ik daar eigenwaarde aan kan ontlenen in plaats van energie te trekken uit het aannemen van een slachtoffer personage.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij schuldig te voelen wanneer ik bij noodweer de verkeersregels overtreed en ik een agent elk moment denk tegen te komen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van regels willen blijven volgen uit angst voor de consequenties, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet rigide regels kan toepassen wanneer de situatie om flexibiliteit vraagt. Ik stop mijn rigiditeit en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om door angst mijzelf niet tot een rigide wezen te maken, maar elke situatie weer als een nieuwe situatie te nemen die in sommige gevallen flexibiliteit van mij en de regels in het systeem vraagt, waar altijd gezond verstand te boventoon heeft.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om met adrenaline in mijn bloed snel tegen het verkeer in te rijden alsof ik er snel vanaf wil zijn en niet geconfronteerd wil worden met een gevoel van ‘stout’ zijn en de regels overtreden.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van regels niet durven te negeren/overtreden, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet zelf durf te denken en mijn deelname in het systeem als een slavenrol zie waar geen flexibiliteit of verandering inzit. Ik stop de angst voor veranderen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn angst om te veranderen onder de loep te nemen, die goed zichtbaar is wanneer ik niet durf te kijken naar de regels van het systeem en deze flexibel te interpreteren bij noodweer, maar kies voor rigiditeit en het gehoorzamen van de regels, omdat door mij gevormde opinies mij beletten van het zien van verandering en de mogelijkheid om te veranderen.

Dag 283 van 2555: van boosheid tot opluchting

basisinkomengarantieMijn dochter is nu 2 weken geleden opgenomen in een revalidatiecentrum waar zij een 9 weken durend pijn -en chronische vermoeidheid programma loopt en ik begin een beetje te wennen aan mijn nieuwe ritme. Het eerste weekend mocht ze nog niet naar huis, dit weekend zaterdag overdag wel en moest zij om 8 uur ’s avonds weer terug zijn en zondag mocht zij 4 uur naar huis. Het hoort allemaal bij het programma, maar ik bespeurde wel een zekere mate van scepsis bij mijzelf en ik moest sterk denken aan een opvoedkamp.

 

Dus zondag reden we naar Rotterdam terug, het hield niet op met regenen, en voordat we de laatste brug over gingen om de éénrichtingsverkeer singel op te rijden zagen wij brandweer auto’s staan en konden we niet de brug over. Ik reed een rondje om zo recht op de singel uit te komen en de brandweer auto’s te omzeilen, om vervolgens te zien dat de singel naar het revalidatiecentrum met tape was afgezet. Er stond een groep brandweermannen in het gras bij de gracht en het leek alsof ze niets deden, verderop stond een busje met hulpverleners die de singel die ik moest vervolgen dwarsboomde. De auto voor mij werd te woord gestaan door een hulpverlener die vervolgens weer in het busje ging zitten toen ik vooraan stond. Een andere hulpverlener maakte vanuit het busje een gebaar dat ik linksaf moest slaan en ik haalde mijn schouders op en gebaarde met mijn armen, ik weet niet hoe ik verder moet, de hulpverlener keek vervolgens de andere kant op.

 

Dit maakte ineens een grote boosheid en een soort van onrechtsgevoel in mij los. Ik maakte mijn gordel los, zette de auto stil en stapte uit. Er probeerde mensen mij links en recht in te halen die blijkbaar niet een paar tellen konden wachten. Ik liep op het busje hulpverleners af en ik voelde de boosheid borrelen in mijzelf. Ik vroeg de hulpverlener hoe hij gedacht had dat mensen naar het revalidatiecentrum moesten komen, en voegde eraan toe dat ik niet bekend ben in Rotterdam en niet wist hoe er nu te komen. Zeer ongeïnteresseerd meldde hij mij dat ik dat zelf maar moest uitzoeken, ik voelde mij bozer worden, maar besloot te ademen en weg te lopen. Ik geloof dat ik nog iets zei over hoe al die mensen weer terug moesten komen in het revalidatiecentrum, maar de man had geen boodschap aan mij.

 

Op zondag avond komen alle revalidanten die met weekendverlof zijn geweest weer terug, dit zijn geen mensen die de auto 3 straten verderop neerzetten en vrolijk huppelend naar het revalidatiecentrum terug lopen. Dit is natuurlijk geen manier van doen om een éénrichingsstraat af te sluiten waar een revalidatiecentrum is gesitueerd. Ik kon het eigenlijk niet bevatten dat een gemeente voor wat voor reden dan ook, zonder verdere verklaring of informatie wanneer het ongemak opgelost zou zijn, zo’n straat af zou sluiten. 

 

We reden opnieuw een rondje en besloten in een parkeergarage zo dichtbij mogelijk te gaan staan, de parkeergarage was nagenoeg leeg wat een beetje raar was, maar ik had niet veel andere opties. In ieder geval kon ik volgens het bord 24 uur lang uitrijden. We liepen door het park naar het revalidatiecentrum waar ook weer brandweerauto’s stonden en daar zagen we dat het ging om overstromingen door de hevige regen. De kelders van het museum waren ondergelopen en de beelden in de beeldentuin stonden gedeeltelijk onder water. Mijn dochter en ik waden door de diepe plassen naar het revalidatiecentrum en kwamen met natte voeten binnen. Later hoorden we dat de singel was afgezet vanwege een brandweerslang die de singel kruiste en het water in de volle gracht loosde. Ook zagen we later dat er materiaal lag om een bruggetje over de slang heen te maken zodat het verkeer verder kon rijden, maar dat gebeurde niet in de rest van die avond.

 

Ik zou mee eten en ik besloot na het eten de auto uit de verder weg gelegen garage te halen en in de garage van het revalidatiecentrum te parkeren, want ineens klonk €2 per uur heel erg goedkoop in verhouding tot de prijzen in de museum garage. Dus liep ik terug door de plassen in het park naar het parkeerdek waar ik in de stromende regen mijn kaartje in een apparaat stak dat de toegangsdeur naar de parkeergarage zou open maken. Er gebeurde niets. Op een bord stond dat na sluitingstijd men bij de hoofdingang naar binnen moest, dus op naar de hoofdingang. Ook daar stak ik mijn kaartje in het apparaat en weer niets. Nu begon ik toch wel wat nerveus te worden en begonnen verschillende scenario’s door mijn hoofd te spelen. “Mijn auto staat daar in een praktisch lege garage en ik sta hier voor een dicht traliehek”. “Ik kan niet naar huis terug”. “Ik zal met de trein moeten en morgen de auto op moeten halen”. “Mijn partner kan niet met de auto naar zijn werk morgen”. En ga zo maar door.

 

Toen zag ik ineens iemand bij een busje staan diep in de garage, het deed mij denken aan bewaking en ik dacht dit is mijn enige kans want de telefoon werd ook niet opgenomen. Ik begon te schreeuwen door het traliehek, “hallo” en de man keek op om vervolgens zich weer van mij af te draaien. Ik voelde mijzelf wee in mijn buik worden, ik was niet instaat om de man zijn aandacht te trekken. Ik bedacht dat ik beter moest communiceren en riep: “hallo, mag ik U iets vragen?” Waarop de man zich nogmaals omdraaide en riep ik kom zo bij U. De man stapte in zijn busje en kwam richting de ingang rijden en vroeg wat er was. Ik deed mijn verhaal en voelde een opluchting, de man probeerde mijn kaartje in het apparaat te stoppen en ook nu gebeurde er niets. Hij liet mij binnen en begeleidde mij naar het betaalapparaat, waar mijn kaartje niets mankeerde en ik gewoon kon betalen. Opgelucht reed ik de garage uit, maar wist dat ik nog niet via de singel naar het revalidatiecentrum kon komen. De verpleging had mij aangeraden om een gedeelte van de singel tegen het verkeer in te rijden om zo toch binnen te kunnen komen. Zo gezegd zo gedaan, maar er kwam een auto aan en ik was aan het spookrijden, ik reed om de auto heen en gaf een dot gas om op het terrein van het revalidatiecentrum te komen. Opgelucht zette ik mijn auto in de parkeergarage va het revalidatiecentrum om zo nog wat langer bij mij dochter te kunnen blijven.

 

Wat een avond zeg en wat een variëteit aan emoties kwamen langs, in mijn volgende blog zal ik mijn zelfvergevingen uitschrijven en mijn emoties nogmaals onder de loep nemen.