Dag 283 van 2555: van boosheid tot opluchting

basisinkomengarantieMijn dochter is nu 2 weken geleden opgenomen in een revalidatiecentrum waar zij een 9 weken durend pijn -en chronische vermoeidheid programma loopt en ik begin een beetje te wennen aan mijn nieuwe ritme. Het eerste weekend mocht ze nog niet naar huis, dit weekend zaterdag overdag wel en moest zij om 8 uur ’s avonds weer terug zijn en zondag mocht zij 4 uur naar huis. Het hoort allemaal bij het programma, maar ik bespeurde wel een zekere mate van scepsis bij mijzelf en ik moest sterk denken aan een opvoedkamp.

 

Dus zondag reden we naar Rotterdam terug, het hield niet op met regenen, en voordat we de laatste brug over gingen om de éénrichtingsverkeer singel op te rijden zagen wij brandweer auto’s staan en konden we niet de brug over. Ik reed een rondje om zo recht op de singel uit te komen en de brandweer auto’s te omzeilen, om vervolgens te zien dat de singel naar het revalidatiecentrum met tape was afgezet. Er stond een groep brandweermannen in het gras bij de gracht en het leek alsof ze niets deden, verderop stond een busje met hulpverleners die de singel die ik moest vervolgen dwarsboomde. De auto voor mij werd te woord gestaan door een hulpverlener die vervolgens weer in het busje ging zitten toen ik vooraan stond. Een andere hulpverlener maakte vanuit het busje een gebaar dat ik linksaf moest slaan en ik haalde mijn schouders op en gebaarde met mijn armen, ik weet niet hoe ik verder moet, de hulpverlener keek vervolgens de andere kant op.

 

Dit maakte ineens een grote boosheid en een soort van onrechtsgevoel in mij los. Ik maakte mijn gordel los, zette de auto stil en stapte uit. Er probeerde mensen mij links en recht in te halen die blijkbaar niet een paar tellen konden wachten. Ik liep op het busje hulpverleners af en ik voelde de boosheid borrelen in mijzelf. Ik vroeg de hulpverlener hoe hij gedacht had dat mensen naar het revalidatiecentrum moesten komen, en voegde eraan toe dat ik niet bekend ben in Rotterdam en niet wist hoe er nu te komen. Zeer ongeïnteresseerd meldde hij mij dat ik dat zelf maar moest uitzoeken, ik voelde mij bozer worden, maar besloot te ademen en weg te lopen. Ik geloof dat ik nog iets zei over hoe al die mensen weer terug moesten komen in het revalidatiecentrum, maar de man had geen boodschap aan mij.

 

Op zondag avond komen alle revalidanten die met weekendverlof zijn geweest weer terug, dit zijn geen mensen die de auto 3 straten verderop neerzetten en vrolijk huppelend naar het revalidatiecentrum terug lopen. Dit is natuurlijk geen manier van doen om een éénrichingsstraat af te sluiten waar een revalidatiecentrum is gesitueerd. Ik kon het eigenlijk niet bevatten dat een gemeente voor wat voor reden dan ook, zonder verdere verklaring of informatie wanneer het ongemak opgelost zou zijn, zo’n straat af zou sluiten. 

 

We reden opnieuw een rondje en besloten in een parkeergarage zo dichtbij mogelijk te gaan staan, de parkeergarage was nagenoeg leeg wat een beetje raar was, maar ik had niet veel andere opties. In ieder geval kon ik volgens het bord 24 uur lang uitrijden. We liepen door het park naar het revalidatiecentrum waar ook weer brandweerauto’s stonden en daar zagen we dat het ging om overstromingen door de hevige regen. De kelders van het museum waren ondergelopen en de beelden in de beeldentuin stonden gedeeltelijk onder water. Mijn dochter en ik waden door de diepe plassen naar het revalidatiecentrum en kwamen met natte voeten binnen. Later hoorden we dat de singel was afgezet vanwege een brandweerslang die de singel kruiste en het water in de volle gracht loosde. Ook zagen we later dat er materiaal lag om een bruggetje over de slang heen te maken zodat het verkeer verder kon rijden, maar dat gebeurde niet in de rest van die avond.

 

Ik zou mee eten en ik besloot na het eten de auto uit de verder weg gelegen garage te halen en in de garage van het revalidatiecentrum te parkeren, want ineens klonk €2 per uur heel erg goedkoop in verhouding tot de prijzen in de museum garage. Dus liep ik terug door de plassen in het park naar het parkeerdek waar ik in de stromende regen mijn kaartje in een apparaat stak dat de toegangsdeur naar de parkeergarage zou open maken. Er gebeurde niets. Op een bord stond dat na sluitingstijd men bij de hoofdingang naar binnen moest, dus op naar de hoofdingang. Ook daar stak ik mijn kaartje in het apparaat en weer niets. Nu begon ik toch wel wat nerveus te worden en begonnen verschillende scenario’s door mijn hoofd te spelen. “Mijn auto staat daar in een praktisch lege garage en ik sta hier voor een dicht traliehek”. “Ik kan niet naar huis terug”. “Ik zal met de trein moeten en morgen de auto op moeten halen”. “Mijn partner kan niet met de auto naar zijn werk morgen”. En ga zo maar door.

 

Toen zag ik ineens iemand bij een busje staan diep in de garage, het deed mij denken aan bewaking en ik dacht dit is mijn enige kans want de telefoon werd ook niet opgenomen. Ik begon te schreeuwen door het traliehek, “hallo” en de man keek op om vervolgens zich weer van mij af te draaien. Ik voelde mijzelf wee in mijn buik worden, ik was niet instaat om de man zijn aandacht te trekken. Ik bedacht dat ik beter moest communiceren en riep: “hallo, mag ik U iets vragen?” Waarop de man zich nogmaals omdraaide en riep ik kom zo bij U. De man stapte in zijn busje en kwam richting de ingang rijden en vroeg wat er was. Ik deed mijn verhaal en voelde een opluchting, de man probeerde mijn kaartje in het apparaat te stoppen en ook nu gebeurde er niets. Hij liet mij binnen en begeleidde mij naar het betaalapparaat, waar mijn kaartje niets mankeerde en ik gewoon kon betalen. Opgelucht reed ik de garage uit, maar wist dat ik nog niet via de singel naar het revalidatiecentrum kon komen. De verpleging had mij aangeraden om een gedeelte van de singel tegen het verkeer in te rijden om zo toch binnen te kunnen komen. Zo gezegd zo gedaan, maar er kwam een auto aan en ik was aan het spookrijden, ik reed om de auto heen en gaf een dot gas om op het terrein van het revalidatiecentrum te komen. Opgelucht zette ik mijn auto in de parkeergarage va het revalidatiecentrum om zo nog wat langer bij mij dochter te kunnen blijven.

 

Wat een avond zeg en wat een variëteit aan emoties kwamen langs, in mijn volgende blog zal ik mijn zelfvergevingen uitschrijven en mijn emoties nogmaals onder de loep nemen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s