Dag 289 van 2555: leven of geleefd worden

basisinkomengarantieLeven of geleefd worden zijn in een wankel evenwicht met elkaar, want we kunnen denken dat we volledig in het leven staan en het leven ten volste leven door zelfregie, terwijl deze manier van leven gebeurt door prikkels  of motieven van buitenaf. Zolang deze prikkels en motieven evenredig zijn aan onze eigen ideeën en motieven dan ervaren we het leven als geleefd door onszelf. Ontstaat er frictie tussen mijn ideeën van een vrij leven dat ikzelf invulling geef en de prikkels en motieven van buitenaf dan ervaar ik dit als vervelend en als het geleefd worden.

 

Je zou het leven en geleefd worden kunnen zien als een polariteit waarbij de polen de polariteit in stand houden. Waarbij leven en geleefd worden beiden geen uiting van zelfaansturing zijn. Ik wordt geleefd omdat ik dit accepteer en toesta en ik dus mijn zelfverantwoordelijkheid niet neem in mijn eigen leven, waarbij ik niet aangeef aan de buitenwereld dat ik al genoeg op mijn bordje heb en er veranderingen moeten plaatsvinden om mijn leven en dat van een ieder die raakvlakken heeft met mijn leven weer teruggezet moet worden in een win win situatie.

 

Meestal kost het ons teveel tijd om in te zien dat we te ver zijn gegaan in het accepteren en toestaan van bepaalde situaties in ons leven. Pas als wij ons verslagen voelen en met elk deel van ons lijf voelen dat het leven dat ik nu in dit moment leid meer afbreuk doet dan een aanwinst is, realiseren we ons dat we onze verantwoordelijkheid terug moeten nemen. Ik heb het hier niet over opgebrand zijn of overspannen zijn, dat zijn ziektebeelden die daar uiteindelijk uit voort kunnen vloeien.

 

Zo voelde ik mij van de week geleefd en dan met de nadruk op voelde, want er is altijd een moment om te zeggen: stop, tot hier en niet verder.

 

Momenteel is onze dochter opgenomen in een revalidatiecentrum voor een revalidatieproces om te leren omgaan met chronische pijn en chronische vermoeidheid. In de intake gesprekken werd aangegeven dat zij de wisselwerking en medewerking van het gezin waar het kind uitkomt als essentieel onderdeel zien van het revalidatieproces. Dit moest ik beamen en vroeg dan ook welke medewerking en in welke mate men mijn/onze medewerking voor ogen had. Mij werd gezegd dat ik 1 dagdeel per week verwacht werd mee te lopen met mijn kind op het revalidatiecentrum, waarbij ik gesprekken met allerhande therapeuten zou hebben. De werkelijkheid na 4 weken revalidatie is dat het dagdeel een dag is en ik los van die dag ook op verschillende momenten wordt opgeroepen om gesprekken te hebben op het revalidatiecentrum. Daarnaast werd ons voorgespiegeld dat ’s avonds de revalidanten samen in de huiskamer vertoeven en daar met elkaar de avond doorbrengen. De werkelijkheid is dat iedereen bezoek heeft en leuke dingen doet, waarbij wij dus ook zoveel mogelijk onze dochter ’s avonds om beurten bezoeken, vanwege de saaie avonden die zij daar anders heeft. Dit betekent dat wij nagenoeg dagelijks naar het revalidatiecentrum gaan naast onze gewone beslommeringen. En daar sloop afgelopen week ineens dat gevoel van geleefd worden erin.

 

Ik had van de planning doorgekregen dat ik op 7 november geacht werd een gesprek te hebben met de psychologe, ergotherapeute, de school en mijn dochter en mijzelf. Dit om de aankomende schoolgang voor te bereiden. Dit was enigszins vreemd, omdat 2 weken voor deze datum de schoolgang met een paar uur al wordt ingezet. Vervolgens kreeg ik te horen dat het gesprek naar voren was gehaald en dat school op de hoogte was gebracht. Dit leek mij dan ook logisch, ware het niet dat de nieuwe afspraak in de herfstvakantie viel en ik al aangaf dat school niet werkt in de vakanties. Dit was geen probleem ik hoefde mij geen zorgen te maken er was al contact gelegd met school. Ik bleef vragen om een bevestiging van dit gesprek en om het tijdstip waarop dit zou plaatsvinden, om zo mijn eigen planning te kunnen maken. Twee dagen van te voren heb ik op privé basis e-mail contact met de mentor van school gezocht om te horen hoe dit verhaal nu in elkaar stak. De school was niet op de hoogte gebracht over dit gesprek en ging nog uit van de oude datum. Het revalidatiecentrum kwam nooit meer terug op deze gemaakte afspraak.

 

Tegelijkertijd op deze dag speelde er nog een andere afspraak. Voor in de week werd ik gebeld door de diëtiste dat zij eind van de week los van mijn meeloopdag mij wilde zien. Ik was te laat met het opnemen van mijn mobiel terwijl ik op de fiets zat en vernam deze boodschap via voicemail. Het terugbellen van het nummer resulteerde na een aantal pogingen tot niets. Het bericht zei dat ik op de bewuste dag ’s morgens zou worden gebeld om de afspraak voor ’s middags te bevestigen. Ik vroeg mijzelf af of het nog wel om mijn aanwezigheid ging aangezien alles om mij heen geregeld leek te worden. Het voelde enigszins of ik de grip/regie uit handen aan het verliezen was.

 

Met de niet officieel gecancelde afspraak in de ochtend met school en het revalidatiecentrum werd ik inderdaad ’s morgens gebeld door de diëtiste dat zij mij om 16:15 wilde zien. Daarvoor had mijn man al uit voorzorg de auto thuis gelaten en was hij op de fiets naar zijn werk gegaan, wat niet direct heel dicht bij is. Ik was om 16:00 in het revalidatiecentrum en moest tot 16:30 wachten op de diëtiste om vervolgens een gesprek met haar te hebben wat heel goed over de telefoon had kunnen worden gedaan. Aangezien dit mijn dag was om mijn dochter ’s avonds te bezoeken besloot ik daar maar te blijven om kosten en tijd te besparen van het heen en weer rijden en in een flits eten thuis op tafel te zetten. Ik at een zakje patat als avondeten, mijnman kookte avondeten voor mijn zoon en zichzelf en ik was rond 22:30 weer thuis. Inmiddels was ik uitgeteld, want ik had voor het gaan naar deze afspraak alles gedaan om de volgende dag mijn meeloopdag mogelijk te maken, dus vooruit gekookt en alles wat ik normaal aan zaken heb gepropt in de dagen ervoor.

 

Ik liet mij hier dus leven door de omstandigheden. Ik had al voor in de week kunnen zeggen dat ik niet op het gesprek met school en revalidatiecentrum aanwezig zou zijn, aangezien het niet geregeld was. Ik had de diëtiste om uitleg over haar consult met mij kunnen vragen om zo vervolgens een afweging te kunnen maken hoe alle factoren tegen elkaar opwogen en was ik tot de conclusie gekomen dat dit consult best telefonisch had gekund. Maar dat deed ik niet, want ik wilde niet overkomen als iemand die niet wil meewerken aan het revalidatieproces van haar kind. Elk bezwaar of elk moment dat ik hen deelmaak van wat ik allemaal moet regelen om bepaalde dingen geregeld te krijgen, worden afgedaan met: ja zo is het nu even, dat hoort erbij. En dan hoor ik bijna de welbekende zin van: dat heb je toch voor je kind over. Maar daar gaat het niet over, het feit dat we dit proces zijn aangegaan geeft blijk aan het feit dat wij vooruit willen. Maar dit revalidatieproces kan niet zo zijn dat het thuisfront steeds meer met de tong op de grond loopt en de revalidant steeds beter wordt. Hier zal ik een evenwicht in moeten gaan zoeken en mijn verantwoordelijkheid in moeten nemen.

 

De zelfvergevingen en zelfcorrectie volgen in een volgende blog.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s