Dag 292 van 2555: iets te persoonlijk – zelfvergevingen en zelfcorrectie

leefbaar inkomen gegarandeerdDeze blog is een vervolg op de vorige blog, het is aan te raden eerst de vorige blog te lezen voor context.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de reactie van de ander persoonlijk te nemen.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het persoonlijk nemen van een ander zijn/haar reactie, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat mijn focus ligt op mijn eigen proces en het omgaan met mijn reacties, waarbij het niet effectief is om andermans reacties als van mijzelf te adopteren en daar vervolgens niets mee te kunnen dan erop te reageren, waardoor ik een probleem creëer in plaats van oplos. Ik stop het persoonlijk nemen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om duidelijk voor mijzelf te krijgen wat mijn eigen reactie is en wat de reactie van de ander is die ik mij eigen maak en zo meer emoties en gevoelens creëer die los staan van het proces dat ik liep.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vanuit een egocentrisch perspectief te denken dat ik de output bij de ander veroorzaak.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het God syndroom, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet bij machte ben om de reactie van de ander aan te sturen, ik zal hoogstens een aanleiding/katalysator zijn maar niet de totale schepper van mijn realiteit met de anderen daarin, als schepper van mijn eigen bubbel moet ik mij als schoenmaker bij mijn leest houden. Ik stop het God syndroom en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen grootsheidswaan te hebben en te denken dat alles wat ik doe en om mij heen gebeurd van mijn hand is, ook al heb ik niet het idee dat ik dit doe, mijn handelingen verraden mijn ware intentie/aard.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de personage van het verongelijkte kind te stappen wanneer ik mijzelf verlies door de ander zijn reactie persoonlijk te nemen.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het verongelijkte kind personage, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn ego laat spreken en graag getroost wil worden door dit ego en in het gelijk gesteld wil worden alsof het een competitie is met een winnaar en een verliezer. Ik stop de bullshit en stap uit dit personage en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om dit personage van het verongelijkte kind niet te gebruiken om de angst van de twijfel over mijzelf als moeder te camoufleren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat wereld om mij heen draait.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van egocentrisme, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik binnen mijn eigen bubbel niet  instaat ben om echt te voelen hoe de ander zich voelt, ook al doe ik mijn best, het invoelen gebeurd door de ogen van mijn gevoel in dat moment. Ik stop het egocentrisme en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de eerste schrik of de eerste emoties wel binnen te laten en niet te onderukken wanneer ik vanuit egocentrisme iets persoonlijk neem, maar dit direct omzet in waar het uiteindelijk omdraait en dus niet vast te komen zitten in de emoties en gevoelens die ik binnen laat om te komen tot het begrijpen van mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te handelen op moedergevoelens en zo mij niet te realiseren dat die handelingen ook niet geapprecieerd kunnen worden.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van moedergevoelens, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik handel op basis van gevoelens de ik mijzelf aanmeet als moeder en dus er vanuit ga dat dit altijd gevoelens zijn die mij laten handelen in het belang van mijn kind en alle andere medespelers, terwijl ik mij niet realiseer dat gevoelens en emoties als moeder niet altijd reëel en effectief zijn voor alle situaties. Ik stop het handelen op moedergevoelens en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om moedergevoelens niet te zien als iets dat bij mij hoort en als iets dat mij uiteindelijk overkomt omdat ik nu eenmaal een moeder ben, maar als gevoelens één en gelijk aan alle andere gevoelens, zonder daar meer of minder waarde aan te hechten. Ik ben geen moeder en ik ben niet mijn moedergevoelens ik ben een mens die de rol van moeder vervult voor de kinderen die mij zijn toegekomen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te schrikken van de reactie van de ander die in gezond verstand te verwachten was.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van schrik voor de ander als mijzelf, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik schrik van de reactie van de ander die te verwachten was aangezien ik die reactie uitlokte op basis van gegronde redenen. Ik stop deze schrik en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zelfoprecht met mijzelf te zijn en niet uit goed fatsoen te schrikken van hetgeen ik zelf aangeslingerd heb als een daad van hypocrisie, maar te staan voor de woorden die ik spreek.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn gevoelens van onrecht bevestigd te willen zien door mijn partner.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van bevestigd willen worden in mijn goedheid, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn gelijk wil halen en getroost wil worden om niet als een slechte moeder afgeschilderd te worden. Ik stop de bevestiging gestuurd door angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het principe van slechte moeder versus goede moeder los te laten en simpelweg mens te zijn die handelt in het belang van een ieder.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn kind ten allen tijde te willen helpen als moeder, om uit situaties te geraken, en daarbij over het hoofd te zien dat het kind dit proces zelf aan met gaan.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het leven van mijn kind te leiden voor haar, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn eigen leven moet leiden als een voorbeeld voor mijn kind, waardoor ik kan vertrouwen op het gezond verstand van mijn kind om haar leven zo te leiden dat het in het belang van eenieder is. Ik stop het leiden van mijn kind haar leven en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om ‘controle over’ en ‘aansturen van’ over één kam te scheren, terwijl ik weet dat wanneer ik mijzelf aanstuur ik van meer waarde ben voor mijn kind dan wanneer ik het kind probeer te controleren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te schrikken van een situatie die ik niet in de hand lijk te hebben.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst voor verlies van controle, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik bang ben de controle te verliezen over hoe ik gezien word als moeder. Ik stop de angst voor het verlies van mijn perfecte weergave als moeder en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet zozeer bezig te houden met de pr van mijn moederrol en hoe ik over kom, maar mij bezig hou met het mijzelf meer zelfvertrouwen geven als moeder, waardoor ik kan doen/zijn en niet mijzelf hoef af te vragen of ik te soft ben of te hard ben als moeder, want dat komt voort uit vergelijkingen met anderen die ik zie als betere of slechtere moeders.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om veranderingen in de ander te willen forceren, omdat ik het eind van de tunnel al kan zien.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van forceren van verandering in de ander, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik zelf wellicht kan zien hoe de uitkomst van een situatie zal zijn, maar ik de ander nooit tot op ditzelfde punt kan pushen, ieder heeft zijn proces te lopen en de stadia van doorlopen lopen niet synchroon. Ik stop het forceren en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de ander de kans te geven/gunnen om zijn/haar proces in zijn/haar tempo te doorlopen, net zoals ik zou willen dat de ander met mij doet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s