Dag 293 van 2555: mijn programmering wordt gekieteld

leefbaar inkomen gegarandeerdDit gaat een beetje raar verhaal worden en eigenlijk iets dat ik eerst niet wilde schrijven, omdat ik er niemand mee wil kwetsen. Ik schrijf het toch, omdat niemand anders dan ikzelf centraal sta in mijn blogs en het hier gaat over hoe ik tegen dingen aanloop en hoe ik uiteindelijk die dingen aanpak in mijn fysieke werkelijkheid. Dus beste lezer het gaat in deze blog over mij en hoe ik met het gedrag van anderen wel of niet overweg kan.

 

Ik ben een ruime 17 jaar samen met mijn partner en vanaf het begin heb ik niet de illusie nog de drang gehad om mijn partner op sommige punten te willen veranderen. Ik zag hoe onveranderbaar de man was als meisje en dochter en haalde mij zodoende geen ideeën in mijn hoofd. De vraag is natuurlijk,  waarom zou je iemand willen veranderen?

 

Mijn partner komt uit een gegoed milieu, maar er zijn een aantal zaken die al vele jaren mijn programmering kietelen. Hij smakt met eten, wat komt omdat hij vaak dicht zit vanwege allergieën, hij peutert te pas en te onpas in zijn neus en smeert dat aan zijn sokken, laat winden en boeren als hij ze moet laten en gaapt op elk gewenst moment met zijn mond zo wijd open dat je denkt dat je erin verdwijnt. Ik zie en hoor dit alles aan en snap niet dat zijn ouders hem niet hebben bijgebracht dat sommige zaken niet echt aan te raden zijn in gezelschap of in publieke ruimten. Ik erger mij er op zo’n moment dus aan, maar ik stop het weg onder het mom, een man verander je niet.

 

Vroeger thuis had ik een vader die dit hele scala aan mannelijke uitlatingen ook in volle glorie naar buiten bracht, behalve het smakken en besloot dat dit type man niet de man was die ik zocht. Mijn vader smakte niet maar keek wel altijd te pas en te onpas sport op die ene tv die in huis stond. Dus toen ik mijn partner leerde kennen en bleek dat hij niet van sport kijken hield was ik dolgelukkig. De andere mannelijke onhebbelijkheden die werden in het begin dan ook nog niet echt tentoongespreid.

 

Begrijp mij goed dat ik ook een mens van vlees en bloed ben en mij ook aan al deze dingen schuldig maak, maar anderen er niet mee lastig val of verveel. Nu zaten we laatst in een gesprek op het revalidatiecentrum met een fysiotherapeut en mijn man moest gapen en trok zijn mond zo ver open dat de ruimte er haast in verdween. Ik keek hem aan met verbaasde ogen en ik vond dat dit echt niet kon. Later thuis vroeg ik hem hoe hij bedacht dat zoiets sociaal aangepast gedrag is en het leek serieus of hij het probleem niet zag.

 

Dus keek ik naar binnen bij mijzelf om te zien waarom ik vind dat zulk primitief gedrag niet acceptabel is in publiek. Wat zijn nu de gevoelens en emoties die de revue passeren wanneer mijn partner b.v. uitgebreid gaapt in een publieke setting. Het voelt alsof hij mij afvalt door niet op dezelfde wijze met gapen om te gaan als ik doe volgens mijn opvoeding/programmering. Ik schaam mij voor mijn partner wanneer hij onaangepast gedrag heeft volgens mijn idee van onaangepast gedrag, aangeleerd middels mijn opvoeding/programmering. Terwijl mijn partner gaapt hoor ik als het ware mijn moeders stem die zegt: hand voor je mond als je gaapt. Ik heb hier dus te maken met een opvoedingskloof en de kloof tussen man en vrouw als het gaat om wat is onaangepast gedrag.

 

Het geheel komt natuurlijk terug op het feit dat ik geleerd heb om als netjes, beschaafd en welopgevoed over te komen in publiek en mijn partner die een soort van verlengstuk van mij is, wanneer je als stel wordt gezien, zorgt dan voor een inbreuk op het goed overkomen van mijzelf op de buitenwereld. Dus het gedrag van mijn partner daagt mijn personage uit en het daagt mijn programmering uit, wat weer neer komt op verandering of eventuele verandering of visies herzien. En dat zorgt voor frictie in het moment waarop ik mijzelf in de kou gezet voel en tegelijkertijd niet mijn partner mijn zienswijze wil opleggen. Waarbij ik mij realiseer dat ik wellicht niet mijn zienswijze/programmering wil opdringen aan mijn partner, maar wel gedachten heb die verandering van het gedrag van mijn partner als verlangen hebben.

 

In mijn volgende blog zal ik dit onderwerp verder uitdiepen door zelfvergeving en zelfcorrectie.

3 thoughts on “Dag 293 van 2555: mijn programmering wordt gekieteld

  1. Hoi,

    Wat herkenbaar! Mijn partner peutert steeds in zijn neus en stopt zijn vinger in zijn oor, dat doet hij ook wanneer we samen ergens heen gaan. Ik vind het zo smerig om te zien, ik knap er echt op af en anderen zien dit ook, dan schaam ik me zo terwijl ik niets verkeerd doe. Ik heb er een keer iets van gezegd (2 jaar geleden). Hij zou er mee stoppen, alleen die avond deed hij het niet meer maar de volgende dag weer wel. Ik voel me er ongelukkig door en ben ook afstandelijk naar hem toe, hij smeert de peuters aan zijn broek af of gooit ze op de grond in de woonkamer (bah!). Hoe is het met jouw partner afgelopen? Is hij er mee gestopt?

    • Nee gestopt is hij niet, ja geminderd zeker wel. Het verschil met toen en nu is dat ik geen reactie heb op zijn gedrag en hem dus ook zonder emotionele lading kan vragen het te laten in een bepaalde setting waarop hij dat dan ook doet. En dat is een groot verschil, want wanneer ik iets met een emotionele lading vraag is de kans heel groot dat de ander op deze emotionele lading reageert en ik het tegenovergestelde bewerkstellig.

      Je zegt dat jij je schaamt en je ongelukkig door het gedrag van je partner voelt, daarbij zou ik willen opmerken dat niemand anders dan jijzelf kan besluiten om ongelukkig te worden of je te schamen. Je zou kunnen kijken wat jouw verwachtingen zijn richting je partner en waar jouw ideeën vandaan komen over hoe hij zich zou moeten gedragen. Wanneer je iets van de ander persoonlijk neemt, zoals jij je plaatsvervangend schaamt en zoals ik dat deed, dan wordt er iets van binnen bij je geraakt wat je niet verwerkt hebt of niets mee kunt op dit moment. Wanneer je weet wat dat is, dan is dat een cadeau, omdat dat het punt is waardoor jij je houding kunt veranderen ten opzichte van het gedrag van je partner. Ben je eenmaal los van emotionele reacties dan kun je op een heel andere manier met je partner hierover praten en afspraken maken. Want alles wat in jouw hoofd zit en blijft en broeit, daar is hij zich niet van bewust. Wanneer we niet communiceren, of communiceren vanuit reactief gedrag, dan kunnen kleine dingen heel groot worden en optellen om op een dag een reden te zijn om de relatie te beëindigen, terwijl dat niet nodig zou hoeven zijn.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s