Dag 301 van 2555: slacht-offer van medische stigma’s

leefbaar inkomen gegarandeerdWij hadden onze dochter dit weekend thuis vanuit het revalidatiecentrum met een zeer pijnlijke elleboog. Op de dinsdagmorgen ervoor toen zij uit bed kwam voelde zij al dat het in haar linker elleboog niet lekker zat. Zij melde dit aan haar therapeuten en arts, en kreeg 4000 mg paracetamol per dag voorgeschreven. Haar therapeuten schreven voor dat zij moest blijven bewegen en kreeg oefeningen voor door de dag heen. Mijn dochter melde dat sommige bewegingen zo’n pijn deden en zeker ’s morgens uit bed dat het haar niet goed lukte om aan dit oefenschema te voldoen. Met nadruk werd haar verteld dit wel te doen en dan maar een beetje door de pijn heen te gaan. Dat mijn dochter vrijdag tijdens oefeningen zei, dat haar arm blokkeerde en zij die niet zoals gevraagd ontspannen langs haar lijf kon houden tijdens het lopen, werd genegeerd.

 

Dus zo kregen wij onze dochter mee naar huis met een lading paracetamol en een zeer pijnlijke elleboog. Op zondag morgen verging zij zo van de pijn dat we besloten om de huisartsenpost op te bellen en te vragen wat wij ermee moesten doen. Ik vond niet dat ik moest achterhouden wat haar lichamelijke conditie is en dat zij is gelabeld met fibromyalgie, hypermobiliteit en revalideert. Eerst waren de vragen van de assistente nog belangstellend en werd mij verteld dat het juist was hen te bellen hiervoor. Ik vertelde dat mijn dochter haar elleboog aanvoelde alsof de botten niet geheel goed zaten en dat leverde veel pijn op in bot, pezen en zenuwen. Echter toen zij ruggespraak met een huisarts had gehouden, werden de vragen anders en was het medeleven verdwenen. Op een bepaald moment werd mijn dochter gevraagd een cijfer te geven op de schaal van 1-10 over de pijn die zij beleefde en mijn dochter zij een 8, Ik schrok van de hoogte van het cijfer. De assistente vond het niet zo erg een 8 en vroeg of zij ook misselijk was en flauw was gevallen. Ik antwoordde dat mijn dochter al sinds dinsdag misselijk is van de pijn en dat de paracetamol maar iets de pieken weghaalde. Nou dan was er niet veel aan de hand. De arts had gezegd dat het de fibromyalgie was en dat ze in het revalidatiecentrum wel raad wisten als zij terug ging, maar mijn dochter zou pas maandag eind middag weer terug gaan, naar een instelling die meldde dat de stress die mijn dochter over school had de aanleiding voor de pijnlijke elleboog was. We hoefden niet langs te komen op de huisartsenpost we konden naast de paracetamol nog ibuprofen 3x daags gaan slikken en dan zou het allemaal wel goed komen.

 

Ik verbrak de verbinding en ik geloofde mijn oren niet, men wilde niet eens zien hoe de elleboog eruit zag, iets wat je aan de buitenkant al kon zien dat de botten anders zaten. Er bekroop mij ook een angst, elke keer als er iets met mijn dochter aan de hand is dan zegt de medische wereld, het is je fibromyalgie. Eerst ben je blij met een label, maar al gauw kom je erachter dat het een stigma is en dat het je absoluut niet verder helpt. Had ik gewoon daar op de stoep moeten gaan staan? Net na onze remigratie waren we al eens op de huisartsenpost gekomen en kregen te horen dat er eerst gebeld moest worden en niet zomaar langsgekomen kan worden. Zomaar langskomen zou beloond worden met boetes in de vorm van hogere rekeningen. Okay dit was niet levensbedreigend, maar wanneer je huisarts geen dienst heeft wil je wel geholpen kunnen worden.

 

Mijn dochter kreeg het Spaans benauwd van het feit dat niemand naar haar arm/elleboog wilde kijken, ondanks de enorme pijn die zij al dagen aan het doorstaan was. Zij had gegoogled hoe je bot weer zo kon draaien dat het op zijn plek terecht kwam, haar vermoeden was dat het een subluxatie van haar elleboog was, net zoals dat ook ooit met haar schouder en pols begon. Doordat ze overstuur was en zoveel pijn had zei ze dat het haar allemaal niet meer kon schelen en begon te draaien en trekken aan de arm, waardoor voor een moment het leek dat het even goed schoot in de elleboog. Ik wist niet wat ik voor haar kon doen, niemand leek serieus te nemen wat zij en wij over de elleboog vertelden. Dat hij niet rood en opgezet was maar ijskoud en de punten van de botten op andere plekken zaten en kuiltjes die dieper waren dan in de andere arm, dat bleek niet te tellen.

 

Ik had zo geprobeerd om de medische wereld/artsen weer serieus te nemen en nu wilde niemand zelfs kijken naar de arm. We zullen het erdoor gaan drukken dat een orthopeed ernaar gaat kijken en dat er op z’n minst foto’s worden gemaakt. Dit zou toch niet mogen dat je op een ziektebeeld dat je hebt wordt afgerekend en dat alles daarmee in verband staat wat je op tafel brengt aan fysieke klachten. Pure discriminatie op ziektebeeld. Wanneer gaan we nu eens chronisch zieke mensen serieus nemen, zonder hen weg te zetten als financiële melkkoe? Heeft niet iedereen recht op aandacht en erkenning van zijn/haar klachten? Hoe kan een chronische pijnpatiënt nu weer vertrouwen in zijn/haar eigen lichaam krijgen wanneer de signalen die hij/zij afgeeft niet serieus worden genomen? Is het niet tijd om iedereen gelijk te behandelen wat je beperking of aandoening ook mag zijn? Het is onacceptabel wanneer jouw diagnose als arts of behandelaar gekleurd is door de al aanwezige ziektebeelden in de patiënt.

 

Zelfvergeving en zelfcorrectie volgen in mijn volgende blog.

3 thoughts on “Dag 301 van 2555: slacht-offer van medische stigma’s

    • Ja, Miranda dat raakte ons als ouders ook heel erg. Het punt is dat wij niet uitsluiten dat het van haar fysieke conditie komt, maar dan zal er wel serieus zonder ruis naar gekeken moeten worden. Eerst onderzoeken dan een mening!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s