Dag 303 van 2555: een ongeluk en een engeltje op mijn schouder

leefbaar inkomen gegarandeerdVanmiddag reed ik samen met mijn dochter naar het revalidatiecentrum om haar terug te brengen na een schooldag op haar oude school. Het begon al wat te duisteren en de regen tikte op het autodak. We waren lekker aan het kletsen terwijl ik met een gangetje op de meest rechtse baan reed van een vierbaansweg.

 

We reden een paar honderd meter van een tunnel af en links van mij reed een grote vrachtwagen. Naar mijn smaak kwam de vrachtwagen wat kort naar ons toe en ik grapte nog naar mijn dochter, hij zal ons toch niet willen pletten. Ik gaf een klein dotje gas om hem voorbij te zijn ondanks dat ik rechts reed, zodat hij achter mij kon invoegen.

 

Vanaf dat moment heb ik geen herinnering en zag ik alleen wit voor mijn ogen in een paar luttele seconden vermoed ik. Ik herinner mij ook niet het moment waarop ik door de vrachtwagen in mijn linker achterzijkant geraakt werd. Wat ik mij herinner is dat ik eerst rechtuit reed, toen riep wat gebeurd er tegen mijn dochter en vervolgens over het natte wegdek wegschoot voor de vrachtwagen langs en twee keer om mijn as ging over de andere rijstroken heen om in de vangrail met de achterkant van mijn auto terecht te komen. Toen we stilstonden zei ik tegen mijn dochter: we leven nog!

 

Tijdens het om mijn as draaien leek het of ik geen contact met de weg meer had en heb ik tegen gestuurd en iets geremd. Ik bleef tegen mijzelf zeggen in mijn hoofd, niet te hard remmen, tegensturen. Met verkeer van de andere banen stond ik tijdens het ronddraaien oog in oog en ik zag de angst in hun ogen en ik voelde de angst dat ik hen zou raken en nog meer schade zou krijgen en veroorzaken. Op dat moment begon mijn dochter te gillen, die zag een andere vrachtwagen recht op ons afkomen. Het leek wel een vertraagde film of computerspel waar ik mij in bevond waarbij ik ongedeerd bleef terwijl ik mij op plekken op de weg bevond waar ik vrijwillig in die positie mij niet zou begeven. Naast dat ik geraakt was raakte ik niemand anders, het rechter achterlicht was stuk van het in de vangrail rijden en mijn linker achterzijkant had flinke deuken en krassen van de vrachtwagen. Gelukkig rijden wij een robuuste Subaru en geen koekblikje, want dan had ik hier nu niet gezeten.

 

Wat mij verbaasde was dat tijdens het ronddraaien in de auto ik alleen maar kon denken aan het feit dat ik schade zou maken aan anderen en nog meer schade aan mijn eigen auto zou krijgen wat ik vervolgens niet kan betalen. Ik ben natuurlijk verzekerd, maar de angst omtrent geld was heel groot. Toen we stilstonden en ik zag dat de vrachtwagen ook stilstond en de man op mij afkwam, was het eerste wat ik tegen hem zei: you’ve hit me. Waarop de man zei: I’m so sorry. Het bleek een Pool te zijn die een beetje Engels sprak. Ik wilde horen dat ik niet de schuldige was, omdat ik mij niet kon herinneren hoe dit alles gebeurd was, logisch terugdenkend moest het de vrachtwagen wel geweest zijn die mij had weggeduwd.

 

Ik had een gele truckachtige wagen langs zien komen tijdens het draaien en die bleek nu tussen mij en het andere verkeer in te staan. Ik liep op de man af terwijl het verkeer alweer om ons heen raasde, ik overwoog 112 te bellen, maar wilde eerst weten van welke instantie hij van was. De man was van de provincie/snelweg en zei dat hij de hulpploegen zou bellen. Binnen 10 minuten stond er nog een wagentje van Rijkswaterstaat en even later kwam er een motorpolitie bij. De weg was inmiddels afgezet en er was op alle 4 banen geen verkeer meer te zien. Ik kreeg de auto eerst niet aan de praat en de rem leek niet te werken, waarop één van de mannen mijn auto weer naar de rechterbaan reed. We reden met z’n allen naar de eerste afslag om op een parkeerplek te stoppen en rustig gegevens uit te wisselen.

 

Een redelijke tijd heb ik samen met mijn dochter in de truck van de Poolse chauffeur gezeten om het schadeformulier voor hem en mij in te vullen aangezien hij niet echt Nederlands sprak. De motorpolitie liet zijn naam en telefoonnummer achter voor het geval dat en vertrok, de mannen van de provincie vertrokken en vervolgens kwam een wagen van een bergingsbedrijf om te zien of ik echt wel met de auto verder kon rijden. Dat kon en zo bracht ik mijn dochter toch naar het revalidatiecentrum.

 

Mijn dochter haar rechterbeen trilde hevig, stress gaat direct in haar spieren/lijf zitten. Mijn linker beenspieren deden pijn, waarschijnlijk door mijzelf krampachig te houden en schrap te hebben gezet. In principe was ik niet erg door elkaar geschud, eerder in de stoel gedrukt door het draaien.

 

Later toen ik weer thuis was bemerkte ik gaandeweg de avond dat ik buikpijn had, van die stress buikpijn. Dit ging gepaard met een ‘gevoel’ van schuld, alsof ik iets verschrikkelijks verkeerd had gedaan. Zo’n gevoel dat je als kind kunt hebben wanneer je iets hebt gedaan waarvan je weet dat je ouders dat niet leuk gaan vinden. Ik vond het een merkwaardige gewaarwording. Wel had mijn partner eerder gemeld dat ik op het schadeformulier geen handtekeningen had staan en dat zoiets voor problemen kon zorgen. Niet dat hij dit in een verwijtende toon zei, maar naast het feit dat ik mij schuldig voelde om in zo’n situatie terecht te zijn gekomen en meer kosten te generen dan er inkomsten zijn, kan elkaar versterkt hebben.

 

Morgen zullen we de verzekering op de hoogte stellen en zien hoe het verder gaat aflopen. Eén ding is zeker, we zijn er echt met een sisser vanaf gekomen en al geloof ik niet in engeltjes op mijn schouder, toch ben ik blij dat ik er nog ben.

 

In de volgende blog zal ik mijn zelfvergevingen en zelfcorrecties schrijven.

2 thoughts on “Dag 303 van 2555: een ongeluk en een engeltje op mijn schouder

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s