Dag 304 van 2555: een ongeluk en een engeltje op mijn schouder – nabeschouwing

leefbaar inkomen gegarandeerdDeze blog is een vervolg op mijn vorige blog, het is aan te raden om eerst de vorige blog te lezen.

 

Het is inmiddels een x aantal dagen na het ongeval en ik heb al weer aardig wat gereden in de auto. In al die momenten in de auto heb ik heel nauwlettend naar mijzelf gekeken en elke opkomende angst of gespannenheid in mijn lijf waargenomen en vergeven. In het moment heb ik hardop zelfvergeving gedaan of de waarneming doorgesproken met mijn mede passagiers. Ook hebben mijn dochter en ik zoveel als wij nodig hadden over het ongeluk gesproken. Inmiddels heb ik zo vaak verteld hoe het ongeluk gebeurde en verliep dat ik op dit moment er zonder gevoelens en emoties oftewel een energetische lading naar terug kan kijken.

 

Er was nog een stukje in mijn verhaal dat ik niet kon plaatsen, want net nadat de vrachtwagen mij schepte, had ik een moment waarop ik zeer helder wit voor mij zag en het even leek of ik niet hier in de fysieke werkelijkheid was. Door alles te reconstrueren zijn we erachter dat ik recht in de koplampen van de vrachtwagen heb gekeken toen ik voor hem langs schoot/gelanceerd werd. Ik was dus even verblind en was met recht geschrokken toen ik weer iets kon zien terwijl ik al spinnend langs het tegemoet rijdend verkeer reed. Ik was blij dat we hier vrij snel achter kwamen want mijn ‘geest’ bleef er over doormalen, iemand zei gekscherend ‘het witte licht’ en ik zag dat mijn ‘geest’ aan het zoeken was om dit tot een ‘bijzonder’ moment te maken, maar ik accepteerde dat niet.

 

De angsten/stress in mijn lijf die ik had de afgelopen dagen was de angst om in te voegen. Ik had het ‘gevoel’ dat ik niet kon inschatten of ik kon invoegen en of dit alles wel paste. Ik bemerkte een angst die ik in mijn fysieke lijf als spanning voelde en in mijn solar plexus als een misselijk makend gevoel, het was de angst dat ik de ander zou raken met mijn auto. Dezelfde angst die ik had toen ik spinnend langs het tegemoet rijdend verkeer ging en zo ontzettend hoopte dat ik geen schade zou maken waar ik voor zou moeten opdraaien financieel.

 

Ook bemerkte ik dat ik niet al te hard durfde te rijden en dat er een opinie bij was gekomen die mij de overtuiging gaf dat er altijd zomaar uit het niets iets naars kan gebeuren waar ik dan vervolgens niet op voorbereid ben. Ik reed dus boven normaal preventief, iets wat zoveel stress oplevert dat je er ongelukken door zou maken. Dus dat heb ik vrij direct weer los kunnen laten, totat ik op de proef werd gesteld. Er kwam vanuit het niets een steentje over de snelweg aangezeild en die ketste hard tegen mijn voorruit aan. Het gaf even korte stress in mijn lijf, ik keek al rijdend of ik een buts of barst in mijn autoruit had, terwijl ik in gedachten al de voorruit in diggelen zag gaan. Er was niets aan de hand en ik zag dat mijn reacties nog steeds voortkwamen vanuit de opinie dat er zomaar iets onverwachts kan gebeuren.

 

De mensen die ik heb gesproken zeiden stuk voor stuk dat ik zo luchtig over het ongeluk deed. Ik heb hier eens naar gekeken en ik kwam tot de conclusie dat we vaak na dit soort gebeurtenissen de neiging hebben om of onszelf tot held te maken of tot slachtoffer en ik deed niet mee aan deze polariteit. Ik heb geen ‘speciaal zijn’ gevoelens uit deze ervaring gehaald en daar waar het ‘speciaal zijn’ potentie had er meteen mee afgerekend. We zijn ongedeerd, we hebben zeker schade aan de auto maar dit wordt door de verzekering allemaal geregeld.  Het is zaak dat we dit voorval verwerken en het geen loopje met ons gaat nemen, nu of in de toekomst.

 

Inmiddels heeft de schade expert naar de auto gekeken en is de auto total los verklaard, dit is de schaduwkant van het hebben van een oudere auto. Wanneer je aan wordt gereden en je een oudere auto hebt dan kun je wel verzekert zijn, maar qua transport zal je nooit meer op het punt uitkomen waar je voor het ongeluk was. Dus dat wordt nog even alles op een rijtje zetten wanneer we definitief te horen krijgen hoeveel we voor de auto krijgen om hem op te knappen.

 

In mijn volgende blog zoals eerder aangekondigd in de vorige blog zal ik mijn zelfvergevingen en zelfcorrecties plaatsen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s