Dag 307 van 2555: mijn zielige ik – deel 2 – zelfvergeving en zelfcorrectie

leefbaar inkomen gegarandeerd Voor context is het aan te raden om mijn voorgaande blog te lezen. In deze blog en de komende 3 blogs zal ik de volgende zinnen onder de loep nemen.

 

Ik wil dit nu niet doen

moet ik dit doen

waarom moet ik dit meemaken

waarom is dit hier

 

Te beginnen met “ik wil dit nu niet doen”:

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om van binnen mij te verzetten tegen iets dat ik niet wil doen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van verzet van binnen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik frictie en strijd binnenin mijzelf maak wat alleen de ‘geest’ voorziet van energie, maar dat het verzet een stil verzet is als een uitvloeisel van het moeten van vroeger. Ik stop het verzet van binnen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen geheim verzet van binnen te voeren om zo op geheimzinnige manier te ontkomen aan de verantwoordelijkheden die ik heb aanvaard en geaccepteerd, maar daadwerkelijk met gezond verstand in zelfoprechtheid in mijzelf te kijken of het weerstand is of dat het hier echt gaat om het niet juiste moment om iets te doen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om weerstand te voelen voor hetgeen ik moet gaan doen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van te reageren op het woord ‘moeten’ met weerstand, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik iets nu niet wil doen en ook niet wil onderzoeken waarom ik dit nu niet wil doen, ondanks dat ik afspraken met mijzelf ben aangegaan. Ik stop de weerstand en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het niet van mijzelf te accepteren wanneer ik niet wil onderzoeken waarom ik iets nu niet wil doen, terwijl ik het heb afgesproken met mijzelf of een ander, en het toch doe maar back chat gebruik om mij door hetgeen ik moet doen te leiden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in het moment iets als opgelegd te ervaren en dus niet nu te willen doen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van iets niet willen doen wanneer het lijkt dat iets mij wordt opgedragen door hetzij mijzelf of een ander, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet iets wil doen wat opgedragen is en mij dan interne weerstanden oplevert wat mij herinnert aan vroeger, waarbij ik geen tegengas gaf als kind maar het over mij heen liet komen en alleen van binnen verzet toonde. Ik stop het gevoel van niet vrij zijn en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het moeten van vroeger los te koppelen met het praktische moeten van nu en in het moment te beslissen of het een goed idee is om iets nu te doen of niet, ook al is het afgesproken, het kan zijn dat het beter op een ander moment plaats vindt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om andere zaken belangrijker te vinden/maken dan datgeen dat ik nu moet doen en dus niet wil doen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van hetgeen ik niet wil doen onder geschikt te maken aan andere zaken, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik hetgeen ik moet doen klein en niet belangrijk maak en de zaken die ik wel wil doen groot en belangrijk maak. Ik stop het verdraaien van de werkelijkheid in mijn hoofd en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet vanuit eigenbelang een inschatting te maken wat echt gedaan moet worden en wat niet, maar te kijken in zelfoprechtheid of dit het moment is om iets dat ik met doen aan te pakken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om excuses te vinden waarom ik iets nu niet hoef te doen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van excuses bedenken om iets niet te hoeven doen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf als de ‘geest’ probeer te overtuigen van mijn gelijk. Ik stop de excuses en werk alleen met de feiten en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te beslissen dat wat ik mij heb voorgenomen te doen is bedacht vanuit zelfoprechtheid en dus gedaan moet worden, waardoor ik alleen vanuit zelfoprechtheid kan bepalen of dit het moment is of niet.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven in de excuses die ik bedenk waarom ik nu niet datgeen hoef te doen wat ik mij had voorgenomen te doen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van bedenksels voor mijn voeten te werpen om mijzelf te verblinden, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik hiermee alleen maar de ‘geest’ dient en niet het belang van een ieder. Ik stop het eigenbelang en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet te verblinden met eigen belang om zo mijn ‘geest’ te voorzien van energie door emoties en gevoelens op te wekken door weerstand in mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik niet langer het heft in handen heb wanneer ik niet meer kan bepalen of ik iets doe of niet doe.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van geloven dat ik mijzelf niet langer aanstuur wanneer ik doe wat ik heb afgesproken te doen op dit moment, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik het aansturen vanuit  de ‘geest’ en het fysiek mijzelf aansturen binnen de taken die ik doe met elkaar verwar. Ik stop de verwarring en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het aansturen van mijzelf goed te begrijpen en niet te verwarren met het aangestuurd worden door gevoelens en emoties.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het idee te hebben dat ik van mijn vrijheid wordt berooft door al die zaken die ik met doen en iet wil doen wanneer ze zich aandienen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst te hebben dat ik van mijn vrijheid word berooft als ik niet kan beslissen iets niet te doen om de verkeerde redenen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik vrijheid interpreteer als de vrijheid om te doe wat ik wil zonder te zien of het datgene is dat het belang van een ieder dient en in zelfoprechtheid genomen is. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om vrijheid in de juiste proportie te zien en niet irrationele redenen als ‘ik heb er geen zin’ in de boventoon te laten voeren en het niet doen van iets als vrijheid te bestempelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om dit een stille strijd in mijzelf te laten wezen en voor de buitenwereld het over te laten komen alsof ik alles met plezier en toewijding doe.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van een stille strijd voeren als de kracht in mijzelf te zien, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet in mijn kracht sta wanneer ik mij door emoties en gevoelens laat leiden. Ik stop de stille strijd en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn copingmechanisme van de stille strijd die ik als kind gebruikte te begraven en los te laten, ik kan nu heel goed zelf bepalen of iets mij daadwerkelijk wordt opgelegd of niet. Dus hoeven er geen dingen meer te bestaan die ik niet wil doen, want dingen die mij daadwerkelijk worden opgelegd die hoef ik niet te accepteren en te aanvaarden wanneer die niet in het belang van een ieder zijn, waardoor ik overblijf met datgeen dat ik daadwerkelijk nu moet doen of op een later meer praktisch moment.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat er verandering ontstaat doordat ik iets nu niet wil doen en hierover een dialoog in mijzelf aanga waardoor ik vervolgens mij gesterkt voel om het niet te doen en dit als een overwinning op mijzelf te beleven.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van een overwinning op mijzelf te behalen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mij op deze manier energetisch oplaat door te rebelleren. Ik stop het rebelleren en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen spel te maken van de weerstanden in mijzelf die ik ervaar, maar zelfoprecht te zijn en te zien wanneer ik reacties/weerstanden ervaar en te begrijpen waarom ik die accepteer in dat moment als mijn waarheid.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s