Dag 310 van 2555: mijn zielige ik – deel 5 – zelfvergeving en zelfcorrectie

leefbaar inkomen gegarandeerdDit is een vervolg op mijn vorige 4 blogs, voor context raad ik aan de andere blogs te lezen. In deze blog zal ik de volgende zin “waarom is dit hier” onder de loep nemen met zelfvergeving en zelfcorrectie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij af te vragen waarom dit hier is.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mij afvragen waarom dit hier is, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mij niet hoef af te vragen waarom dit hier is maar simpelweg hier moet zijn om dit hier te begrijpen. Ik stop het afvragen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer af te vragen ‘waarom dit hier is’ terwijl ik zelf in de ‘geest’ ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te verbazen over het feit dat dit hier is.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van verbazing, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik dit gebruik als afleidingstactiek om in de ‘geest’ te kunnen blijven. Ik stop de verbazing en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de verbazing die feitelijk ontkenning door de ‘geest’ is van datgene wat ik heb geaccepteerd en aanvaard niet langer te gebruiken als afleiding van het niet zijn in het hier en nu en het omgaan met het hier en nu.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te separeren van wat hier nu is, en het als los van mijzelf te zien.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van separatie van datgene dat ik ontken als van mij of ontstaan door mij, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik hier geen zelfverantwoordelijkheid wil nemen en het dus loskoppel van mijzelf om er zo afstand van te kunnen nemen. Ik stop de separatie en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om één en gelijk te zijn/gaan staan aan dat wat ik schep/aan deelneem op een bewust of onbewust niveau om het zo te kunnen doorgronden en te begrijpen zodat ik het niet nogmaals hoef te herhalen wanneer ik zie/begrijp/realiseer dat het niet werkt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om ‘dit niet hier te willen’ en dus mij afzet door mij ervan te separeren.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van afzetten tegen dat wat ik niet wil, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik geen ander copingsmechanisme heb ontwikkelt dan afzetten ertegen en het uit mijn systeem drukken/duwen. Ik stop het afzetten en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om een andere strategie te ontwikkelen/bedenken om met de dingen die ik als ongewenst ervaar om te kunnen gaan in het hier en nu, zonder in mijn ‘geest’ mijzelf terug te trekken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de slachtofferrol te vervallen dat ‘dit hier’ nu is, terwijl ik er niet om gevraagd heb.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van geloven dat wanneer ik er niet om vraag iets zich dus ook niet aandient, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet overzie wat ik aan gevolgen in mijn fysieke realiteit teweeg breng en zodoende mijzelf ervaar als het middelpunt van het bestaan die kan commanderen wat er wel in mijn leven komt en wat niet, terwijl ik op andere niveaus van alles in werking zet. Ik stop dit geloof en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om om minder verbaasd en overstelpt te zijn over mijn fysieke werkelijkheid en te begrijpen/realiseren/zien dat ik op vele niveaus van alles activeer indirect of direct, waar ik alleen mijzelf bewust van kan zijn zolang ik in het hier aanwezig ben en de tijdlijn terug kan lopen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om teleurgesteld te zijn in mijzelf dat ik ‘dit hier’ toesta in mijn fysieke werkelijkheid terwijl ik het niet wil.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van teleurstelling in mijzelf, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik onmacht voel en de grip op mijn fysieke realiteit niet heb door te vertoeven in mijn ‘geest’ waardoor ik de dingen niet kan zien hoe ze daadwerkelijk zijn. Ik stop de teleurstelling en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet door de ogen van ‘teleurstelling’ en ‘onmacht’ naar mijzelf te kijken maar naar mijzelf te kijken alsof het de eerste keer is dat ik naar mijzelf kijk, zonder vooroordelen/herinneringen en angsten, waardoor ik dat kan zien dat ‘hier’ is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te schoppen tegen dit wat hier is om aan te geven dat ik het niet wil.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van schoppen tegen datgeen ik niet wil, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik schop uit angst dat ‘wat hier is’ te dichtbij komt en zal blijken dat ik dat ben dat ‘hier is’. Ik stop het schoppen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet meer te schoppen, maar te kijken en te zien wat er gaande is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zoveel energie te stoppen in het ‘niet willen van ‘dit hier’ dat het een gevecht wordt.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van vechten tegen hetgeen ik niet wil, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik vecht uit angst. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de energie die ik stop in vechten te laten voor wat het is en in plaats daarvan moeite stop in het mijzelf en mijn realiteit begrijpen door te zien in het hier en nu.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vechten tegen ‘dit hier’ als daadkracht te bestempelen en niet als angst.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van vechten met daadkracht te verwarren, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik geloof dat vechten tegen iets meer waarde heeft dan daadkrachtig zijn en in mijn kracht te gaan staan in het her en nu. Ik stop de verwarring en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om daadkracht niet moedwillig te verdraaien om zo niet dat aan te hoeven gaan wat ik zal moeten aangaan om te voorkomen dat er dingen gebeuren die ik niet wil omdat ze niet in het belang van een ieder zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ‘dit hier’ mijn controle over mijn leven overneemt.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst om controle te verliezen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik controle zie als controle in de ‘geest’ en niet in mijn fysieke werkelijkheid te staan voor het belang van een ieder. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet aan te sturen door angst voor wat ik heb gecreëerd, maar dat in de ogen te zien en zelfverantwoordelijkheid voor te nemen wat ik heb veroorzaakt, geaccepteerd en aanvaard.

One thought on “Dag 310 van 2555: mijn zielige ik – deel 5 – zelfvergeving en zelfcorrectie

  1. Pingback: Dag 310 van 2555: mijn zielige ik – deel 5 – zelfvergeving en zelfcorrectie | Blogs @ UnsharedstoriesBlogs @ Unsharedstories

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s