Dag 314 van 2555: instortende gebouwen – deel 1

leefbaar inkomen gegarandeerdDit is een onderwerp wat ik al een tijdje in de koelkast had staan en waar ik nu aan toe ben om aan te pakken. Het gaat over een angst die vrij onrealistisch lijkt, maar 1 die ik als heel realistisch beleef. Het is de angst dat gebouwen, huizen, constructies niet stevig genoeg zijn en onder mijn voeten zullen instorten. Deze angst was jaren geleden veel erger en ik dacht dat ik eigenlijk al wel een eindje op weg was en vooruitgang had geboekt, totdat wij vorig jaar als gezin remigreerden naar Nederland en een huis betrokken dat op palen gebouwd is op een vrij sompige ondergrond.

 

Naast dat de ondergrond instabiel is onder dat huis, liep er ook een doorgaande weg vlak langs en naast de weg een spoorbaan waar ook goederenverkeer overheen gaat. De eerste keren dat de vloer zwiepte, dacht ik vanuit mijn buitenland ervaring dat het een aardbeving was. Tegelijkertijd bedacht ik dat hier in de Randstad geen aardbevingen zozeer voorkomen, dus dat kon het niet zijn. Het duurde niet lang nadat ik mijn nieuwe huis was betrokken met zijn houten vloeren, dat ik mij besefte dat ik meerdere malen per dag het fysieke gevoel van een aardbeving zou gaan meemaken. In mijn fauteuil schudde ik heen en weer, maar ook in mijn bed als ’s nachts de goederentreinen doorgingen.

 

Mijn angst kwam in alle hevigheid weer terug en de angst was van tijd tot tijd zo heftig en echt dat ik haast in een angstaanval met hyperventilatie zou verdwijnen. Gelukkig hielp de 4-tellen ademhaling mij er keer op keer weer uit en kwam het nooit zover. Toch sloeg mijn hart behoorlijk over in die momenten en dacht ik voor een moment dat ik het niet zou halen en onder het puin van mijn huis zou verdwijnen.

 

Met het uitzicht op het verkrijgen van een ander huis, waar wij goed zouden opletten of er geen zwiepende vloeren zouden zijn, werd het allemaal wel wat draaglijker. Ons volgende huis heeft eveneens houten vloeren op de eerste verdieping en de zolder, maar het zwiepte niet zoals het andere huis deed. Ook is er geen drukke straat voor langs waar landbouw verkeer overheen dondert of een trein. Er is wel een snelweg, maar die geeft absoluut geen trillingen en een zwiepend huis.

 

Aangezien we met dit nieuwe huis aardig hebben gedown-sized vroegen we ons af waar we de wasmachine zouden plaatsen. De meest praktische plek zou de zolder zijn, en daar staat hij ook. Mijn wasmachine was geen nieuwe machine meer, maar deed het nog prima dacht ik. Zodra ik de machine draaide en hij begon 1 van de vele centrifugeer programma’s dan zwiepte de houten  vloer eromheen. Weer deed mij deze angst de das om, ik voelde mij soms misselijk als ik daar stond te wachten tot de machine bijna klaar was. Misselijkheid van de angst, een enigszins onderdrukte angst dat ik beneden onder het puin zou komen te liggen. Inmiddels is er een nieuwe wasmachine en deed mijn oude machine het duidelijk niet meer god en danste verschrikkelijk, de nieuwe wasmachine laat alleen net tijdens de eerste zwaai van het centrifugeren een trilling voelen en verder niet meer. Dat is een grote opluchting en daarmee voelde de angst weer wat gekalmeerd. Dat zoiets schijn is mag duidelijk zijn, mijn trigger punt was weg, maar de angst is nog niet weg.

 

Deze angst heeft vele dimensies die ik in de volgende blogs door zelfvergeving en correctieve zinnen ga aanpakken. De aanleiding dat ik weer aan deze angst moest denken was een bezoek van een familielid, die bij het lopen over de overloop op de eerste verdieping zei: “de vloer beweegt wanneer ik erover heen loop, ik vind dat eng.” En toen realiseerde ik mij hoe eng ik dat eerst in het andere huis had gevonden en wat een verbetering ik dit huis al vond. Ik merk al haast niet meer dat de vloer iets beweegt wanneer je loopt. Wat ik wel eng vind is het gekraak van de vloer van mijn dochter haar kamer, wanneer ik dan onder haar in mijn bed lig, dan ben ik weleens opnieuw bang dat de verdieping naar beneden komt. Tijd dus om te zien welke dimensies hier allemaal aan vastgekoppeld zitten en wat nu de uiteindelijke reden is voor deze angst.

 

Wanneer ik terug kijk naar vroeger toen ik een kleuter was tot aan een jaar of 13-14, dan ging ik wanneer ik bang was ergens voor met opgetrokken benen op een stoel, bed of tafel zitten. In het ergste geval ging ik gewoon op de vloer zitten, maar dan met mijn voeten van de vloer. De vloer was onheilspellend en niet te vertrouwen. Eigenlijk vond ik dit raar gedrag van mijzelf, maar de angst voelde reëel en bewoog mij ertoe om dit keer op keer te doen. Nu kan ik zien dat het voeten van de vloer afhouden een manier was om in de ‘geest’ te verdwijnen en mijzelf niet te gronden aan de grond. Ook met deze angst voor instorting vertrouw ik de ondergrond onder mij niet. Ik vertrouw mijn basis niet, en dit komt veelal voor in periodes dat ik angst heb veel te verliezen op welk vlak dan ook. Voor nu laat ik het even hierbij en zal ik in mijn volgende blogs beetje bij beetje dit raadsel van de angst ontrafelen. Loop jij het met mij mee?

One thought on “Dag 314 van 2555: instortende gebouwen – deel 1

  1. Pingback: Dag 314 van 2555: instortende gebouwen – deel 1 | Blogs @ UnsharedstoriesBlogs @ Unsharedstories

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s