Dag 315 van 2555: instortende gebouwen – deel 2 – zelfvergeving en zelfcorrectie

leefbaar inkomen gegarandeerdDeze blog is een vervolg op de vorige blog, het lezen van de vorige blog biedt context voor deze blog.

In deze blog zal ik het aspect van niet willen aarden en de vloer/grond onder mij als bedreiging zien aanpakken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als kind liever in de ‘geest’ te gaan zitten bij angsten.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van in de angst gaan zitten om de angst weg te laten gaan, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik hiermee mijn angst/probleem alleen maar groter maak. Ik stop het zitten in de angst/’geest’ en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer te denken dat ik mijn angsten in de ‘geest’ kan oplossen door er meer angstdimensies aan toe te voegen en mij niet te realiseren dat ik de angst alleen kan ontzenuwen door de angst te toetsen aan de fysieke werkelijkheid en zo zijn echtheid vast te stellen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te willen aarden en te vereenzelvigen met mijn fysieke werkelijkheid als oplossing voor mijn angst.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van ‘geest’ te verkiezen boven fysieke werkelijkheid bij angst, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet uit mijn angst kom maar erin vast kom te zitten door in cirkeltjes te gaan denken/redeneren. Ik stop het verkiezen van de ‘geest’ en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn kennis en informatie over de ‘geest’ ook in te zetten tijdens de momenten dat ik bevangen ben door angst en zo de kennis en informatie te leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de grond als boosdoener te zien.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het gronden als verkeerd te bestempelen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik hier niet spreek, maar mijn ‘geest’ hier spreekt. Ik stop met het labelen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te realiseren dat wanneer ik mij aard ik de ‘geest’ en mijn angsten niet nodig heb om te bestaan in eenheid en gelijkheid en dus zal de ‘geest’ mij ten alle tijden aanraden om mijzelf niet te aarden, maar te blijven hangen in de angsten van mijn ‘geest’.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de grond onder mijn voeten te vrezen.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst hebben voor een fundament onder mij, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik bang ben dat het fundament onder mijn voeten elk moment onder mij weg geslagen kan worden. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het fundament onder mij niet te zien als iets dat om geen reden afgepakt kan worden, maar een keuze van mijzelf is of ik mijn fundament laat afbrokkelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het fundament onder mijn voeten niet te zien als een basis die ik door mijn leven heen heb opgebouwd, maar als iets dat er al was en mij dus ook weer afgenomen kan worden.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mij te separeren van mijn eigen basis/fundament, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik altijd zal vrezen dat het afgenomen wordt vanuit deze filosofie dat het mij gegeven is en dus ook op mysterieuze wijze weer afgenomen kan worden. Ik stop de separatie en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/begrijpen/realiseren dat ik mijn basis/fundament ben en dus beslis ik of ik val of mijn fundament wel of niet ‘waardig ben’.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn fundament/basis te twijfelen.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van twijfel over mijn fundament/basis, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik vertrouwen in mijzelf en mijn situatie mis. Ik stop de twijfel en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat de twijfel en het gebrek aan zelfvertrouwen in feite gaat over het wel of niet verdienen van een basis in mijn leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te saboteren door mijzelf van tijd tot tijd door mijzelf niet waardig te achten om een solide basis/fundament in mijn leven te hebben.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van zelfsabotage, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik degene ben die mijn fundament onder mijzelf wegsla wanneer ik voor God speel over mijn eigen leven geleid door angst. Ik stop de zelfsabotage en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zelfsabotage niet te gebruiken om mijzelf op waarde te schatten, maar gezond verstand te gebruiken om te zien of mijn fundament wat extra steun kan gebruiken of in een gezonde staat verkeerd.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat ik mijzelf op waarde schat door de ogen van emoties/gevoelens/angsten heen en zo van het ene op het andere moment mijn fundament kan laten schudden.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijzelf beoordelen door emoties/gevoelens/angsten heen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf alleen kan inschatten door de woorden die ik spreek/schrijf en vervolgens leef. Ik stop het beoordelen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer mijzelf te beoordelen/oordelen en zo vergelijkingen maak die niet reëel zijn, maar te doen zonder discussies in mijn ‘geest’ waar ik mijzelf niet waardig acht.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het fundament onder mijzelf vandaan te schoppen, zonder mijzelf een oplossing aan te bieden over hoe verder te gaan.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van dingen stuk maken zonder de brokken op te ruimen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik chaos en brokken maak vanuit angst die niet nodig is wanneer ik mijn fundament gebruik om op te staan. Ik stop het stuk maken en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te staan op mijn fundament één en gelijk aan het leven.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s