Dag 318 van 2555: instortende gebouwen – deel 5 – zelfvergeving en zelfcorrectie

leefbaar inkomen gegarandeerdDeze blog is een vervolg op de vorige blogs, het lezen van de vorige blogs biedt context voor deze blog.

In deze blog zal ik wat verder ingaan op het mechanisme van, vrezen iets niet meer te hebben wat ik dacht te hebben, dit slaat dan weer terug op stabiliteit en het gevoel dat de fundering onder mij vandaan getrokken wordt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik stabiliteit bereikt heb, zonder dit keer op keer te testen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van iets bereiken in het hoofd/de ‘geest’, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik denkbeeldig iets kan bereiken door de weg erheen te bedenken, wat niets zegt over de fysieke uitvoering daarvan. Ik stop het denkbeeldig bereiken en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen half werk te verrichten en al op te houden bij het bedenken van iets zonder dat in mijn fysieke werkelijkheid uit te voeren en te testen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de bewustwording van wat stabiliteit in mij inhoud aan te nemen als zijnde mijn stabiliteit.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het denkbeeld over iets dat ik mij meester maak als fysieke daad te ervaren, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik in mijn ‘geest’ alle opties die voorbij kwamen wel getest kan hebben, maar een denkbeeld heet niet voor niets een denkbeeld, het zit in de denk fase en niet in de doe fase. Ik stop een denkbeeld tot fysieke daad te bestempelen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om een denkbeeld een beeld van het denken te laten zijn en pas als ik het test in mijn fysieke werkelijkheid dan pas kan ik zien/ervaren of ik het mij meester kan maken/heb gemaakt en daar zal ik dan vervolgens stabiliteit in moeten vinden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het denkbeeld over stabiliteit als fysieke stabiliteit te gebruiken.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van’ geest’ realiteit met fysieke werkelijkheid verwarren, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik iets in de ‘geest’ zo gedaan kan hebben, maar in mijn fysieke werkelijkheid kost dat tijd en inspanning. Ik stop de verwarring en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen verwarring te zaaien en onrealistische doelen/eisen te stellen aan mijzelf door tegen mijzelf te zeggen dat ik het al kan (in de ‘geest) terwijl ik nog nooit geoefend heb binnen mijn fysieke werkelijkheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf rijker te prijzen dan ik ben en dingen en handelingen denk te hebben, terwijl ik nog in het proces ben om dit te verkrijgen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van iets al te denken te hebben terwijl dat pas de volgende stap is, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mij dus rijker prijs dan ik in werkelijkheid ben. Ik stop de gretigheid en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen gretigheid te hebben ten aanzien van dingen realiseren en meester worden in mijn fysieke wereld, maar tevreden te zijn met hoever ik ben om zo stap je voor stapje verder te komen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om wanneer iets niet gebeurd of in duigen valt wat ik al dacht te hebben overwonnen/overmeesterd te hebben als een verlies te bestempelen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van verlies ervaren van iets dat ik nog niet heb, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet kan rouwen om iets dat er nog niet was. Ik stop het rouwen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet te rouwen om iets dat er in de eerste plaats nog niet was.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een verlies te ervaren van iets dat nog niet van mij was/in mijn kunnen lag en daardoor mijn fundering weg te laten slaan onder mijn voeten vandaan.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het gevoel te hebben dat mijn fundering weg is door het verlies van iets dat er nog niet was, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet realistisch bezig ben en ver weg ben van stabiliteit, omdat mijn fundering niet door een denkbeeldig verlies weggenomen kan worden als het er in de eerste plaats al fysiek was. Ik stop de ontreddering en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet ontredderd te voelen als de fundering onder mij weg lijkt te zijn die er nog niet was in fysieke vaste vorm ,maar in plaats daarvan mij te richten op wat ik wel heb eb waar ik nog aan moet werken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een fundering te denken te hebben die onder mij weg wordt geslagen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van denken dat een denkbeeldige fundering onder mij vandaan wordt geslagen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik in een schijnwerkelijkheid leef waar daadwerkelijk zomaar iets kan instorten en onder mijn voeten vandaan wordt geslagen. Ik stop de angst voor het niets en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de angst voor het niets, waar ik in terecht kom als mijn denkbeeldige fundering onder mij vandaan geslagen wordt, zich overmeestert over mij van mij af te schudden, want het denkbeeld over het niets is slechts eendenkbeeld en kan ik pas bevatten al sik het niets bevat en omarm.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij de start van de angst om mijn denkbeeldige fundering die ik niet heb, te verliezen, mij in te houden en niet durf te laten meevoeren om te zien waar het mij voert.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst te hebben voor wat er in de angst is, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mij totaal laat opnemen door de angst en mij niet meer realiseer dat ik de schepper van de angst ben in de eerste plaats, ik weet wat die angst is, ik weet wat er in die angst is en ik weet wat er na die angst is, maar zie het niet door de separatie die ik tussen mijzelf en de angst heb geschapen. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te realiseren dat ik de schepper van mijnangst ben en ik dus ook weet dat die angst mijn fundering niet kan wegnemen als mijn fundering in de eerste plaats echt is, dus wanneer ik het kan scheppen kan ik het ook weghalen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s