Dag 319 van 2555: instortende gebouwen – deel 6 – zelfvergeving en zelfcorrectie

leefbaar inkomen gegarandeerdDeze blog is een vervolg op de vorige blogs, het lezen van de vorige blogs biedt context voor deze blog.

In deze blog zal ik ingaan op de angst dat ik niet meer mezelf kan zijn wanneer de fundering onder mij vandaan voel gaan in relatie tot een veranderd wereldbeeld.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verandering in mijn bestaan die mij angst oplevert te beleven als de angst die mijn fundering/vloer onder mij wordt weggeslagen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angsten van de ‘geest’ fysiek te maken, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de angst niet wil doorzien en laat doorsudderen totdat het fysiek wordt en ik niet meer snap dat ik dat zelf veroorzaakt heb. Ik stop het fysiek maken en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om angsten van de ‘geest’ te doorzien, omdat ik de hulpmiddelen daarvoor heb en het ook daadwerkelijk kan maar niet altijd wil. Dus ga ik de verbintenis met mijzelf aan om het willen te doorzien om zo het domino effect van het fysiek maken te tackelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om beangstigende veranderingen niet onder ogen te zien maar fysiek te maken als de makkelijkste weg.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van de makkelijkst lijkende weg te nemen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik denk dat dit de makkelijkste weg is, de weg van de minste weerstand, maar uiteindelijk om alles weer op z’n pootjes te krijgen blijkt de makkelijkste weg door zijn consequenties de moeilijkste weg te zijn. Ik stop het nemen van de makkelijkste weg en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om wanneer ik mijn pad bewandel niet te kijken of het een makkelijke of een moeilijke weg is maar of het de weg is die het pad is voor die situatie ongeacht de moeilijkheidsgraad en zijn lengte.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in dat moment van een beangstigende verandering in mijn leven een dimensionale verschuiving te ervaren die mijn gehele bestaan anders kleurt en in een ander licht plaatst.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het verschuiven van de ene werkelijkheid naar de andere, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mij niet in de fysieke werkelijkheid bevind, waardoor dit soort verschuivingen mogelijk zijn. Ik stop de verschuiving en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te realiseren dat het kleur van het licht wel kan veranderen in mijn fysieke werkelijkheid, maar het mijn emoties/gevoelens/angsten zijn die de kleur geven die de veranderingen/verschuivingen veroorzaken, een grauwe lucht of een stralend blauwe lucht, blijft nog altijd de lucht, daar veranderd niets aan. Dus ik ga met mijzelf de verbintenis aan veranderingen in emoties/gevoelens/angsten niet als veranderingen van mijzelf en mijn bestaan te bezien, maar als de veranderlijkheid van de ‘geest’ die ik kan aanhangen of niet.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om heimwee te hebben naar hoe mijn leven voor de dimensionale verschuiving was die ik accepteerde en toestond als gevolg van het fysiek maken van de beangstigende verandering.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van heimwee naar een realiteit die niet echt was, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik beter niet kan vasthouden aan dingen die niet echt zijn alsof ze echt zijn. Ik stop de heimwee en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de heimwee te zien als een onstabiliteit in mijzelf waardoor ik even niet meer weet wie ik ben en zo mijn anker als mijzelf even kwijt ben, ik kan geen heimwee hebben naar mijzelf want ik ben er altijd.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat nu alles anders is en zal zijn na de dimensionale verschuiving.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van rouwen om iets wat ik dacht te hebben maar wat niet echt was, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik rouw om iets dat ik niet daadwerkelijk had, iets dat bestond in mijn ‘geest’/verbeelding. Ik stop het rouwen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te realiseren/begrijpen/zien dat ik niets kan verliezen wat ik niet had.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken niets te kunnen veranderen aan de beangstigende verandering en het achtbaan gevoel dat gepaard gaat met de verschuiving en het fysiek maken van de angst.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van toeschouwer te zijn van mijn eigen geschapen denkbeelden, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de denkbeelden als echt beschouw/beleef maar mijzelf hierin niet aanstuur waardoor ik het gevoel heb in een bakje van de achtbaan te zitten waar mijn wangen door de g-krachten gemanipuleerd worden. Ik stop het zijn van een toeschouwer en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen toeschouwer van mijzelf te zijn, nog in mijn ‘geestes’ wereld en nog in mijn fysieke werkelijkheid. maar mijzelf aan te sturen zodat ik het gevoel van overdonderd te zijn voor kan blijven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in dat moment van verschuiving van mijn realiteit naar een andere realiteit bang te zijn voor wat komen gaat en zo de angst voor instortende gebouwen verder aanwakker.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst voor wat komen gaat, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet in mijn eigen gecreëerde nu kan/wil zijn/verblijven en dus geen vertrouwen heb om in het oog van de angst te gaan staan om stabiel te wezen. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien dat ik een angst kan binnengaan en zolang ik mijzelf aanstuur en stabiel in dat moment kan zijn zal er niets gebeuren en kan ik zien/realiseren/begrijpen dat de angst opgeklopte lucht is die mijn aansturing niet over zou kunnen/mogen nemen wanneer ik mijzelf aanstuur.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat de wereld nooit meer hetzelfde zal zijn.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van de wereld door een opinie bekijken, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet onbevangen kijk, maar kijk met de ogen van de angst, die mij vaak het tegenovergestelde wil doen laten denken. Ik stop de opinie en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet door opinies mijzelf aan te sturen, maar feitelijkheden getoetst aan het hier en nu mijn leidraad te laten zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik deze achtbaan in gang heb gezet en dus de tijdlijn kan terug lopen om te zien waar ik het anders had kunnen doen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon waar ik niet zie dat ik het beginpunt ben, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik denk dat iets op mijn pad komt zonder mij te realiseren dat ik deelgenoot ben van hetgeen op mijn pad komt. Ik stop de participatie in een beginpunt die niet in het belang van een ieder is en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om als beginpunt in mijn leven ook die zelfverantwoordelijkheid en zelfoprechtheid te nemen, zodat ik een zuiver startpunt ben en kan zijn voor mijzelf en mijn omgeving.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat door welke beangstigende verandering of dimensionale verschuiving dan ook ik als wie ik ben niet kan veranderen, ik kan ervan leren, maar ik kan niet totaal een ander worden dan wie ik ben.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van denken te veranderen in een totaal ander iemand, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik personages en veranderende situaties zie als het veranderen van mijzelf. Ik stop dit denkbeeld en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat ik in essentie niet wat anders kan worden door de buitenwereld die mij beangstigd of lijkt te veranderen door een andere kijk op zaken, ik ben in de kern wie ik ben en dat zijn mijn ingrediënten waar ik mijn beste potentieel mee kan behalen.

One thought on “Dag 319 van 2555: instortende gebouwen – deel 6 – zelfvergeving en zelfcorrectie

  1. Pingback: Dag 319 van 2555: instortende gebouwen – deel 6 – zelfvergeving en zelfcorrectie | Blogs @ UnsharedstoriesBlogs @ Unsharedstories

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s