Dag 320 van 2555: instortende gebouwen – deel 7 – wereldbeeld

leefbaar inkomen gegarandeerdDeze blog is een vervolg op de vorige blogs, het lezen van de vorige blogs biedt context voor deze blog.

De voorgaande blogs gingen in essentie allemaal over het mij instabiel voelen wat ik vervolgens op het fysieke instorten van mijn fundering/huis projecteerde. In mijn ‘geest’ koppelde ik de negatieve emotie van instabiliteit aan het letterlijk fysiek de vloer/grond onder je vandaan voelen gaan.

Wat ik nog niet heb aangekaart is het feit dat mijn wereldbeeld steeds meer veranderd. Door mijzelf beter te gaan begrijpen, ga ik automatisch de wereld om mij heen ook beter begrijpen. Wat eerder wellicht niet verontrustend was en ik geen aandacht aan schonk om lekker rustig door te kunnen leven,  zie ik nu zo duidelijk dat ik die dingen niet meer kan negeren. En dat zet mijn wereld van tijd tot tijd op losse schroeven.

Ik zie dat heel duidelijk wanneer ik mijn wantrouwen in artsen probeer te herstellen, waarbij ik dan vervolgens in een situatie kom waar artsen absoluut hun verantwoordelijkheid niet nemen en ik weer terug bij af ben qua emoties/gevoelens. Dit zijn momenten dat ik weer terug val in de angst dat de vloer of mijn huis niet stevig genoeg is en zou kunnen bezwijken.

Mijn wereldbeeld is zeer zeker veranderd, alhoewel het dus deze angst voor instortende gebouwen zo af en toe nog met zich meebrengt, ben ik het ook normaal gaan vinden dat ik meer bewust en kritisch in het leven sta. Zo besloot ik een rubberen anti-trillingsmat aan te schaffen aangezien de wasmachine aan de wandel ging op de houten vloer op zolder. Deze aanschaf kwam niet voort uit mijn angst dat het allemaal zo trilde en ik daardoor bang zou zijn dat de zoldervloer het zou begeven, immers de angst wordt door het instabiel voelen van mijzelf aangezwengeld. Dus op naar de winkel.

In de winkel aangekomen zag ik dat de mat geen €15 meer was maar €12,95 ik voelde een zekere opluchting dat het mij minder ging kosten dan ik had verwacht. De verkoper zei dat hij er even een bon van ging maken omdat hij niet zeker was dat de prijswijziging al in de kassa’s was ingevoerd. Hij vertelde mij dat zij digitale prijsbordjes hadden die aangesloten zaten op een computer die de hele dag sites langsging om te zien wat de laagste prijs van een product in het land was en dan paste het systeem de bordjes aan. Nou ik was onder de indruk van de digitalisatie en de verkoper vertelde mij dat dit nodig was want zij wilden de klant het gevoel geven de laagste prijs te hebben betaald. Zo zei hij, het is natuurlijk niet leuk als je iets hebt aangeschaft en je loopt de winkel uit om vervolgens te zien dat je het elders goedkoper had kunnen kopen. Dus wij willen het gevoel hebben dat we het product op z’n goedkoopst gekocht hebben en we willen daar zelf geen moeite voor hoeven doen om zodoende het systeem de schuld te kunnen geven.

De verkoper zei tegen mij: het gaat er natuurlijk om dat je een zo goed mogelijke prijs betaald voor het product. Waarbij ik zei, wat is een zo goed mogelijke prijs voor een product? De prijs die lager is dan bij de concurrent zei de verkoper. Nee zei ik, wanneer weet ik dat de prijs die ik betaal ook in relatie staat tot het product met zijn grondstoffen en arbeidsloon. Ik kan €12,95 wel een hele jofele prijs vinden voor mijn portemonnaie, maar dekt dat in de huidige economie de levenskosten die de werknemer heeft die deze mat maakte? De verkoper keek mij aan en zei, dat is een goed punt wat u nu aansnijdt, maar nagenoeg niemand denkt hierover na. Wordt het dan niet eens tijd dat we hierover na gaan denken dat de mensen die onze spullen maken ook te eten hebben en een fatsoenlijk bestaan, zei ik tegen hem. De boodschap kwam niet aan, hij bleef in de verbazing hangen over mijn eerste opmerking. Toen realiseerde ik mij dat mijn wereldbeeld zich drastisch had veranderd over de jaren heen en dat dit nu een gevoel van een kloof tussen een ander mens veroorzaakte. Geen echte fysieke kloof en geen gevoel dat instabiliteit opleverde, maar de woorden die wij spraken gingen langs elkaar heen. Zijn woorden gingen over winst en een goed gevoel en mijn woorden gingen over het vinden van een balans in verkoopprijs en fabricageprijs waar op grondstoffen moet worden beknibbelt en de mens die het werk leverde achteraan in de rij staat bij het uitdelen van het geld.

Ja, mijn wereldbeeld is veranderd en daarmee is de wereld nog niet veranderd en dat roept gevoelens van instabiliteit op die soms overgaan in hopeloosheid en denken dat het nooit goed zal komen met deze aarde en zijn parasieten erop. Maar ik wandel door en probeer daar waar nodig mijn steentje bij te dragen en mensen hopelijk niet in verbazing achter te laten, maar bewust van wat zij laten liggen en niet willen zien, net zoals ik dat ooit niet wilde zien.

In de volgende blog zal ik zelfvergevingen en zelfcorrecties doen.

2 thoughts on “Dag 320 van 2555: instortende gebouwen – deel 7 – wereldbeeld

  1. Pingback: Dag 320 van 2555: instortende gebouwen – deel 7 – wereldbeeld | Blogs @ UnsharedstoriesBlogs @ Unsharedstories

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s