Dag 322 van 2555: wie ben ik in relatie tot pakketjes – deel 1

Dip-lite cursusIk vroeg mijzelf recentelijk af wie ik nu eigenlijk ben en waardoor ik nu eigenlijk gedreven wordt in relatie tot pakketjes krijgen en versturen. Zoals veel vragen die we onszelf stellen is hier geen eenduidig antwoord op te geven, om de eenvoudige redenen dat het antwoord uit meerdere aspecten/dimensies bestaat. Ik zou graag eens wat dieper duiken in het aspect van het krijgen of versturen van pakketjes en zal in deze blog de verschillende soorten en emoties en gevoelens die ermee gepaard gaan beschrijven om in een later stadium door zelfvergeving en zelfcorrectie naar mijn startpunten en patronen te kijken en deze aan te pakken.

 

Het krijgen van een pakketje dat niet voor mij bestemd is, levert even een vreugde gevoel op wanneer er wordt aangebeld en een koerier drukt mij een pakketje in de hand vergezeld met de vraag of ik dit voor de buren wil bewaren totdat zij het komen ophalen. Het eerste wat dan door mij heen gaat is, ik heb toch geen pakketje besteld? Maar het gevoel dat erbij vrij komt is er één van vreugde zoals ik al zei, een moment van spanning en nieuwsgierigheid van wat erin zal zitten. Ik kijk dan ook meestal even op de afzender om te zien wat het zou kunnen zijn, voor die ander waar het pakketje voor bedoeld is om zo zou je haast kunnen zeggen, plaats vervangende vreugde te ervaren over het ontvangen van iets waar je op gewacht hebt.

 

Het krijgen van een pakketje dat wel voor mij bedoeld is levert een warm gevoel van binnen op en gevoelens van vreugde. Ja, het is er! Eindelijk nu kan ik het aanraken of eindelijk nu kan ik het gebruiken. Wat er ook in zit het levert een soort van Sinterklaasavond gevoel op. Een verassing en wanneer ik zie wat en hoe het is dat mij is toegestuurd bevredigt mijn nieuwsgierigheid. Nu moeten ik zeggen dat ik meer pakketjes voor anderen aanneem dan dat ik zelf krijg, dus dat kan ook een reden zijn dat het spannend is en mij blij maakt.

 

Stuur ik zelf een pakketje naar iemand op dan voelt dat alsof ik een cadeautje eigenhandig in persoon aan iemand geef. Dit is eigenlijk wel de vorm die het meeste energie genereert in mij. Wat zullen zij ervan vinden? Hopelijk kunnen zij het waarderen? Wat je ook kan vertalen naar wat zullen zij van mij vinden en kunnen zij mij waarderen door wat ik doe voor hen? Het sturen van een pakketje als een cadeau is een soort van evaluatie van mijzelf doormiddel van een instrument dat pakketje/cadeau heet. Ik geloof, zonder dat verder te hebben onderzocht, dan ook echt dat ik gelukkig wordt als mijn pakketje goed is aangekomen. Komt het pakketje niet aan dan begin ik mij danig zorgen te maken, want nu wordt mijn geluksmoment uitgesteld en op de proef gesteld. Daarnaast speelt er ook een financieel aspect, wat maakt dat ik het niet kan waarderen wanneer mijn spullen in de post zoekraken of kwijtraken. Dat is dan ook een reden om eenverzekering te nemen voor mij wanneer ik pakketjes opstuur met spullen van een zekere waarde.

 

Recent zou ik een pakketje moeten ontvangen, maar het werd maar niet bezorgd. Uiteindelijk kreeg ik een e-mail dat de koerier had aangebeld maar niemand thuis had gevonden op het afgesproken tijdsstip, terwijl wij thuis waren. Bij de tweede poging werd mij vermeld dat het pakketje niet aangenomen werd op het adres, maar weer had ik niemand gezien. Ik belde met de helpdesk om uit te vinden dat het pakketje naar een oud adres was gestuurd, dus werd het adres veranderd en kreeg ik diezelfde dag nog het pakketje. Ik had echt weken op dit pakketje uit het buitenland gewacht, eerst was het bij de douane vastgehouden en later dus de oponthoud met de bezorging. Ik kon mijn haren wel uit mijn hoofd trekken van de opeen stapeling van missers en ongelukkige voorvallen. Ik hunkerde naar dit pakketje, ik had het nodig zakelijk gezien en ik kon niet verder zonder dit pakketje. Dit was een zeer lang uitgestelde vreugde en toen ik het kreeg was ik wel blij maar niet uitbundig blij. Alles wat ik eerder als negatief had ervaren kwam als een deken neer op mijn vreugde gevoel dat mijn pakketje er eindelijk was.

 

Ook recent stuurde ik een pakketje naar het buitenland, wat volgens de web-site van de post met 4-6 dagen over zou zijn. Het postkantoor had 14 dagen gezegd en voor zover ik weet is het nog steeds niet aangekomen en gokt post.nl dat het deze maandag zal arriveren. Kromme tenen heb ik ervan gehad, want eigelijk had ik het pakketje gewoon willen geven en willen zien of men er blij mee is en mij waardeert voor wat ik hen heb gegeven. De spanning van het aankomen van je pakketje bij een ander wanneer dat minimaal 18 dagen duurt is best lang. Eigenlijk gaat het leuke er een beetje vanaf, of met andere woorden de energie boog kan maar zolang gespannen zijn en ik raak een beetje door deze spannende energie heen. Een soort van evaluatie op jezelf op je  werk, waarbij je meerdere zegt dat ze de uitslag bij de volgende salarisronde zullen melden.

 

Het gaat dus eigenlijk om energie, de energie van het geven en nemen, die er niet hoeft te zijn maar er wel bestaat door de positieve en negatieve ervaringen die ik aan het woord pakketje koppel. En het vreugdepunt dat ik vervuld wil zien, wat ook weer een oplaad punt voor energie is. Ik ervaar blijdschap bij het krijgen en versturen van pakketjes, omdat ik mijzelf hierdoor definieer door de validatie van de ander. Wat maakt dat ik denk: een pakketje staat mij toe om blijdschap te ervaren, terwijl het zou moeten zijn dat ik blijdschap mag ervaren in iedere adem en ieder moment wanner dat echt is met een zuiver startpunt zonder ervaringskoppelingen en energie afhankelijkheid.

 

Wat het sturen van een pakketje zou maken in het met zorg uitzoeken van de spullen waarbij ik mij verplaats in de ander en dat onvoorwaardelijk wil geven. En zover gaat dat goed, maar dan komt dat venijnige energie punt om de hoek kijken waar ik het vreugde -en validatiepunt nog niet geheel kan loslaten. Simpelweg omdat dit een patroon is dat al zo lang in mij bestaat en ik dat niet zomaar even overboord kan gooien zonder mij van alle koppelingen te ontdoen en mij te realiseren, te zien en te begrijpen, maar voornamelijk ook door het te oefenen in de praktijk, dat ik het kan loslaten. Ik kan dit loslaten en ervaren dat het niet meer of minder is om een pakketje te sturen of te ontvangen als de energielading eraf is, maar dat het gewoon is, onvoorwaardelijk in zelfeerlijkheid.

 

In mijn volgende blog volgen mijn zelfvergevingen en zelfcorrecties.

 

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s