Dag 326 van 2555: op gesprek – deel 3 – zelfvergeving en zelfcorrectie

Dip-Lite cursusDeze blog is een vervolg op de vorige blogs, het lezen van de vorige blogs biedt context voor deze blog.

In deze blog zal ik het zich openlijk indekken van de revalidatiearts, en net als in mijn vorige blog, mijzelf als het systeempersonage onder de loep nemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de woorden  “dan bied ik wel mijn excuses aan” van de revalidatiearts niet te geloven en mij daardoor bedreigt te voelen.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijzelf bedreigt te voelen door de woorden van een ander, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik reactief ben op de woorden van de ander en de boodschap van de ander niet meer sec kan horen en daardoor ook niet relevant, adequaat en effectief op kan reageren. Ik stop het reactief horen van woorden en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om wanneer ik emotionele ballast koppel aan  woorden, door de emotionele -en gevoelsdimensies die ik aan die woorden heb gehangen door de jaren heen, die koppelingen aan deze woorden te verbreken en te neutraliseren zodat ik effectief kan omgaan met deze woorden die de ander tegen mij spreekt waarbij ik mijzelf aanstuur en niet mijn emoties en gevoelens.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik nu geen poot meer heb om op te staan wanneer ik een aanklacht wil indienen tegen het team van het revalidatiecentrum en vanuit dat geloof al in de toekomst te projecteren dat mijn kans verkeken is op het indienen van een klacht.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van kansberekeningen te doen op basis van een projectie in de toekomst gefundeerd op emoties en gevoelens, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik door te geloven in deze projectie niet eens meer de moeite wil nemen om af te wegen of een aanklacht op zijn plaats is en effectief zal zijn. Ik stop de projectie en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te werken met wat hier is vrij van emoties en gevoelens en zodra deze emoties en gevoelens er wel zijn geen beslissingen te nemen in de toestand waarin ik dan verkeer, maar op een ander moment terug te komen op hetgeen besproken moet worden waarbij ik mij heb ontdaan van de energetische ballast en zo in zelfoprechtheid die beslissing kan nemen die in het belang is van een ieder.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat de ander mijn daadkracht kan ontnemen door zich in te dekken, excuses te maken en dit in het dossier vast te leggen.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van daadkracht te zien als iets dat door een ander kan worden verandert, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik diep van binnen nog niet geloof dat ik altijd kan staan voor wie ik ben en dus altijd mijn daadkracht heb, maar het niet altijd gebruik om uiteenlopende redenen. Ik stop de separatie tussen mijzelf en mijn daadkracht en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij nooit te separeren van mijn eigen daadkracht en om te zien/realiseren/begrijpen dat ik ervoor kies om mijn daadkracht wel of niet te gebruiken en daardoor niet te zien/realiseren dat door mij van mijzelf af te keren/scheiden ik mijn daadkracht denk kwijt te zijn door krachten van buitenaf en wanneer ik dicht bij mijzelf sta ik vertrouwen heb in mijzelf, dat ik met mijn daadkracht mijzelf staande kan houden, terwijl ik in beide gevallen de daadkracht zelf aanstuur en altijd kan besluiten dat ik mijzelf staande houd.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door de back chat “ze meent niets van die excuses” ik mijn daadkracht probeer terug te krijgen, die in de eerste plaats niet weggenomen was, maar leek weggenomen te zijn door het geloof in mijn gedachten en back chat.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van de ander terugpakken door het denken van ‘back chats’, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik denk invloed te hebben op mijn fysieke werkelijkheid met mijn ‘geestes werkelijkheid’ door ‘back chats’ te denken. Ik stop de verstrengeling tussen ‘geestes werkelijkheid’ en mijn ‘fysieke werkelijkheid’ en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de ‘back chat’ “ze meent niets van die excuses” te gebruiken als hulpmiddel om mijzelf beter te begrijpen en te zien wat de ander van mij wil om zo een plan de campagne te kunnen opzetten en effectief te kunnen handelen en niet geruisloos in mijn ‘geest’ protest te leveren en dit een weerslag te laten hebben op wie ik ben in dat moment als fysieke werkelijkheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan dat ik paniek voelde in dat moment van het excuses maken door de arts en het moment van het opschrijven door de revalidatiearts van het feit dat de excuses door haar gemaakt waren.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van bang zijn dat het tij niet meer gekeerd kan worden en dus mijn kans te hebben gemist, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik het verschrikkelijk vind om mijn kans gemist te hebben en gevoelens van spijt in mij rond te laten zingen waardoor ik deze energetische ervaring oppik als angst. Ik stop de angst om mijn kans te missen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om een gemiste kans niet met spijt te beantwoorden maar te gebruiken om te voorkomen dat ik in een gelijke situatie nogmaals zo zou reageren en handelen terwijl ik weet en ervaren heb dat het niet effectief was en niet het algemeen doel diende.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om meer antipathie te voelen voor de revalidatiearts en het revalidatiecentrum nu men mij monddood probeert te maken door de boodschap naar mij uit te zenden dat ik geen poot meer heb om op te staan om eventueel een aanklacht in te dienen.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van antipathie voor mijzelf te vertalen als antipathie voor de ander uit vrees voor de ander en uit vrees voor inactief gedrag van mijzelf, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik dit eerst met mijzelf op een rijtje moet zetten alvorens ik deze emotie op een ander/situatie plak. Ik stop de antipathie en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om wanneer ik mijzelf inactief zie worden door de vrees voor de ander als projectie voor de vrees voor mijzelf, dan zal ik eerst naar binnen moeten kijken om te zien wat de echte reden is waarom ik mij laat verlammen door angst alvorens weer deel te kunnen nemen aan mijn buitenwereld.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het gevoel te willen volgen om hard van het revalidatiecentrum te willen wegrennen en nooit meer achterom te kijken om de ervaringen te vergeten die ik daar opdeed als moeder en mens, en die ik nog niet allemaal verwerkt heb, zodat deze onverwerkte ervaringen mij als het ware achtervolgen en dus hetgeen is waar ik voor weg wil rennen.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van wegrennen voor onverwerkte ervaringen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet van mijzelf kan verwachten dat ik mijzelf kan aansturen binnen onverwerkte verwachtingen, maar wel met mijzelf kan afspreken om niet op gevoel en emoties te handelen en eerst te zien waar ik voor weg ren in mijzelf. Ik stop het weg rennen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet te separeren van mijn onverwerkte ervaringen in de hoop dat ze vanzelf weg zullen gaan en dit als weg rennen te ervaren, terwijl ik weet dat ik ze aan moet pakken zodra ik daar toe instaat ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij als het systeempersonage uit het veld te laten ruimen door mijn angsten, emoties en gevoelens.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van een personage/pose aan te nemen, terwijl ik die nog niet instaat ben om aan te nemen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet stabiel ben op dit punt dus meer van mijzelf vraag dan ik kan verwachten van mijzelf. Ik stop het bezigen van een personage/pose die ik nog niet onder de knie heb en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om een personage dat ik bewust gebruik om mij te kunnen bewegen binnen het systeem te oefenen in niet kritieke situaties en alleen dan toe te passen in kritieke situaties wanneer ik mij zelfverzekerd voel over de beheersing van dit personage/pose.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij als systeempersonage niet zodanig te hebben voorbereid op dit gesprek, zodat ik stabiel kon zijn en mij niet zo snel uit het veld zou laten slaan.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van onvoorbereid een gesprek in te gaan waardoor ik mij onzeker voel, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik voor sommige gesprekken mij zal moeten voorbereiden om zo effectief te kunnen zijn en dat eruit te halen wat erin zit. Ik stop het onzekere gevoel door onvoorbereid te zijn en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om sommige gesprekken voor te bereiden zonder te projecteren in de toekomst, maar te weten wat ik wel en niet wil aansnijden in dat gesprek,waardoor ik kan spreken over dat wat ik heb onderzocht en achter kan staan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geen ideaalbeeld van mijn systeempersonage in mijn hoofd aan mijzelf voor te houden maar te definiëren wat dit personage is en kan doen voor mij, zodat ik het kan uitoefenen in mijn fysieke realiteit en niet in mijn ‘geest’.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van een ideaalbeeld van mijn personage te beleven in mijn ‘geest’, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik op deze manier al denk mijn personage te beheersen, terwijl het zich alleen nog maar heeft afgespeeld in mijn ‘geest’. Ik stop het beleven in de ‘geest’ en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om alleen van beheersing te spreken wanneer ik iets echt beheers binnen mijn fysieke werkelijkheid en al het andere in mijn fantasie wereld van de ‘geest’ achter te laten, zodat ik niet handel op basis van ‘niets’ en zo mijn fundering niet voel vallen die er in de eerste plaats al niet was en mij dus ook geen zelfvertrouwen kon bieden, maar het principe “fake it till you make it” toe te passen om tot het beheersen van mijn personage te komen.

3 thoughts on “Dag 326 van 2555: op gesprek – deel 3 – zelfvergeving en zelfcorrectie

  1. Pingback: Dag 326 van 2555: op gesprek – deel 3 – zelfvergeving en zelfcorrectie | Blogs @ UnsharedstoriesBlogs @ Unsharedstories

  2. “Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om wanneer ik reacties heb op woorden, door de emotionele -en gevoelsdimensies die ik aan die woorden heb gehangen door de jaren heen, die koppelingen aan deze woorden te verbreken en te neutraliseren zodat ik effectief kan reageren op de woorden die de ander tegen mij spreekt waarbij ik mijzelf aanstuur en niet mijn emoties en gevoelens”.

    Ik heb mezelf geleerd om het woord ‘antwoorden’ te gebruiken in plaats van ‘reageren’ om mezelf duidelijk richting te geven in de woorden die ik gebruik en het verschil hiertussen aan te geven – in het Nederlands wordt het woord ‘reactie’ op twee manieren gebruikt, welke in onze taal al aangeeft dat we weinig antwoorden geven en veel reageren lol of dit in ieder geval veel door elkaar halen.
    Zo zie je het ook terug in je zelfcorrectie: je hebt ‘reacties op woorden’ waarvan je de koppeling wilt verbreken en vervolgens wil je ‘effectief reageren’, waar hetzelfde woord (reactie-reageren) gebruikt wordt. Een suggestie is om hier het woord ‘antwoorden’ te gebruiken en zien of dat ondersteunt in de praktische toepassing: …..zodat ik effectief kan antwoorden op de woorden die de ander tegen mij spreekt……..

    Bedankt voor het delen!

  3. Inderdaad Ingrid er lijkt weinig verschil te zitten binnen de Nederlandse taal tussen reactie en reageren, waarbij de context moet aangeven om welke variant het gaat. Wat ik in andere blogs/teksten ook wel doe is het ‘reacties hebben op woorden’ verwoorden als ‘het reactief/beladen reageren op woorden’ versus ‘het onbeladen reageren op woorden’. Het woord ‘antwoorden’ dekt voor mij dan de lading niet in alle gevallen, aangezien antwoorden op, voor mij vrij fysiek is en ik het hier over elke mogelijke reactie binnenin mijzelf heb en/of de ‘voortvloeiing’ buiten mijzelf hiervan. Ik zal het woord ‘antwoorden’ eens nader onderzoeken binnen deze context en meenemen als alternatief in volgende teksten om te zien of dat meer duidelijkheid aan de lezer kan bieden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s