Dag 327 van 2555: op gesprek – deel 4 – zelfvergeving en zelfcorrectie

Dip-LiteDeze blog is een vervolg op de vorige blogs, het lezen van de vorige blogs biedt context voor deze blog.

In deze blog neem ik het ontkennen van zaken door de revalidatie arts en het woorden verdraaien vanuit het revalidatie centrum onder de loep.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verbaasd te zijn dat de revalidatie arts mij woorden in de mond legt die ik niet heb gesproken.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van door verbaasdheid mij te separeren van de woorden die tot mij gesproken worden, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik deze woorden niet volgens mijn verwachtingspatroon verwachtte en ik vind de woorden dermate verontrustend dat ik mij er niet mee wil vereenzelvigen. Ik stop de separatie en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om ondanks dat de woorden verontrustend zijn en buiten mijn verwachting vallen, toch uit te spreken dat wat tegen mij gezegd wordt onacceptabel en incorrect is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in paniek te denken “wat moet ik doen, nu het revalidatie centrum zijn eigen versie van mijn verhaal als waarheid aan mij terug geeft?”.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van paniek die ik gebruik om even onbeweeglijk in een moment te kunnen blijven hangen en zodoende niets te kunnen/hoeven doen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik in dat moment geen zelfverantwoordelijkheid wil/denk te kunnen nemen. Ik stop de paniek als coping mechanisme en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te ademen en te letten op mijn ademhaling, wanneer ik de paniek voel opkomen om zo te begrijpen/realiseren/zien dat deze paniek de plek inneemt van zelfverantwoordelijkheid en mij dus in de weg staat om te handelen in het belang van een ieder, dus adem ik mijzelf de stabiliteit in om de paniek niet toe te laten en de zelfverantwoordelijkheid te nemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik pootje word gehaald door de gesproken feiten van de arts, om mijn woorden zo om te draaien dat het handelen van hen gerechtvaardigt lijkt.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst dat de ander mij nadelig zal gaan behandelen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik bang ben aan het kortste touwtje te trekken en niet dat zal krijgen wat ik denk dat mij toekomt. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet vanuit ego het krijgen wat mij toekomt te benaderen, maar met gezond verstand te bezien wat acceptabel is en wat onacceptabel is en te staan voor het belang van een ieder.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het als kinderachtig te ervaren om iemands woorden te verdraaien voor je eigen gewin.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van labelen van de ander om mijn gevoel weer te geven over de ander, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de ander label vanuit mijn geloof en opinies en de emoties die los komen als ik mij geraakt en/of gekleineerd voel om zo een semi goed gevoel te hebben dat de ander gelabeld is. Ik stop de wraak in de vorm van labelen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te realiseren dat ik de ander alleen kan labelen vanuit een punt van gevoel en emoties, waneer deze meespelen in het geheel, en ik dus ook kan handelen zonder die gevoelens en emoties, waardoor ik sec kan kijken of deze persoon voo rhet leven i sof tegen en navenant mij op te stellen ten opzichte van de persoon en de situatie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het verdraaien van woorden als verachtelijk te labelen en de arts ook te plaatsen in een hokje van “een verachtelijk persoon”, waar ik een rode vlag bij moet plaatsen om vervolgens met een grote boog eromheen te gaan.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van afkeer voor het verachtelijk zijn en alles zal doen om dat niet te zijn, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik in het gedrag van de ander mijn angst getriggert zie dat ik ook zo zou kunnen zijn. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de lading van verachtelijk weg te nemen en te kijken naar het woord ho eik het nu zie en hoe ik er anders mee om kan gaan binnen mijn woordenschat.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te willen separeren van de relatie die ik heb met de arts, omdat ik mij niet met “verachtelijke personen” wil ophouden.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van separatie nu ik mij onveilig voel bij deze persoon, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik hoop dat het gevoel van onveiligheid weg gaat door mij te separeren van de arts, maar mij niet te realiseren dat die angst gevoed wordt door de emoties en gevoelens die ik erbij heb. Ik stop de separatie en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de emoties en gevoelens rond het onveilig voelen bij deze persoon weg te nemen en dan met gezond verstand te bezien of het waardevol is om deze relatie voort te zetten of niet.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan dat ik nu ik de arts gelabeld heb als “verachtelijk” ik haar niet meer serieus kan nemen als arts of persoon.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van wraak nemen op de arts en mijzelf in bescherming denken te nemen door de arts niet meer serieus te nemen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mij hierdoor van alle informatie van de arts afscheid en zo ook mogelijke waardevolle informatie bij voorbaat over mijn schouder weggooi door de wraakgevoelens van mijn ego te volgen. Ik stop de wraak en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen wraak te koesteren, maar te zien/realiseren/begrijpen dat wraak niets oplost maar meer gevolgen teweeg brengt. Ik kan het beste open blijven staan voor wat anderen mij zeggen en zo het bruikbare eruit te pikken en de rest te laten voor wat het is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan dat ik geen voortgang mogelijk zie met een arts en een revalidatie centrum dat denkt dat een niet gemeend excuses mij de mond zal snoeren, zodat zij kunnnen wegkomen met wat zij maar willen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het ego reactief te laten zijn en dat in daden willen omzetten, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik wraak voorop zet als een eerste doel om vervolgens aan de hand van de feedback van de ander te bepalen of ze genoeg gestraft zijn en zo voor God te spelen en mij niet te realiseren dat ik lering kan trekken uit de manier waarop de excuses zijn gedaan en navenant daaraan mijn fysiek handelen kan inzetten. Ik stop mijn reactieve ego en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien hoe de excuses zijn gedaan en in welke bewoording, wat zorgt voor informatie die mij op weg helpt met de beslissing of ik een aanklacht ga indienen tegen onacceptabel handelen en gedrag, los van een reactief ego.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zo snel mogelijk mij los te willen maken van het revalidatie centrum nu zij aangetoond hebben ons niet verder te kunnen helpen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van een beslissing nemen vanuit ongemakkelijke en bedreigende gevoelens en emoties, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik eerst stabiel en vrij van deze gevoelens en emoties zal moeten gaan staan om vervolgens een besluit te kunnen nemen. Ik stop het besluiten vanuit gevoelens en emoties en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf eerst vrij te maken van elke ruis op het gebied van gevoelens, emoties en angsten alvorens ik beslissingen neem.

One thought on “Dag 327 van 2555: op gesprek – deel 4 – zelfvergeving en zelfcorrectie

  1. Pingback: Dag 327 van 2555: op gesprek – deel 4 – zelfvergeving en zelfcorrectie | Blogs @ UnsharedstoriesBlogs @ Unsharedstories

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s