Dag 332 van 2555: wat is het dat ik denk verloren te hebben wanneer ik spreek over ‘terugkrijgen’

Dip-Lite cursusSinds mijn dochter met een homeopathische kuur is gestart, voor al die klachten die door de reguliere gezondheid werden afgedaan als vaag en tussen de oren, zie ik langzaam het kind weer terugkomen dat ik ooit had. De homeopathische kuur slaat aan en beetje bij beetje komt de energie terug en vermindert de pijn in haar gewrichten. Doordat deze homeopathische kuur aanslaat kun je stellen dat de aard van de fysieke klachten liggen in onverwerkte emoties die over vele jaren zijn opgestapeld en tot uiting zijn gekomen in fysieke klachten. Dit betekent echter niet dat de fysieke klachten dus niet echt zijn en tussen de oren zitten, maar ze zijn een gevolg van jarenlange emotionele opstapelingen die zich een uitweg moesten verschaffen.

 

Al op een leeftijd van 3 – 4 jaar zag ik als moeder mijn kind veranderen van een open, leergierig kind dat de wereld tegemoet trad met veel enthousiasme, naar een kind dat met 5 zei dat ze niet groot wilde worden en zich langzaam terugtrok en een angstig meisje werd. Er waren wel momenten waarop ik even zag hoe mijn kind eigenlijk was, maar het leven werd steeds moeizamer en het vertrouwen in de wereld om haar heen was kapot gemaakt door vele kleine en grote zaken die haar leven tekenden. Met 13 jaar werden de onverwerkte emoties vastgezet in fysieke klachten en begon een tocht binnen de reguliere gezondheidszorg, die haar etiketten opleverden die meer kwaad deden dan goeds. Op het moment, een aantal weken geleden, dat mijn dochter haar hartklachten weer terugkwamen begon ik het somber in te zien. Ik had weinig vertrouwen in de reguliere medische zorg, dat het langzaam en tergend aftakelen van mijn kind waar ik al die jaren al hulpeloos naar had moeten kijken, nog goed ging komen. Een algemeen arts die haar verzekerde dat er echt niets met het hart aan de hand was en dat er dus niets ergs kon gebeuren, stelde mij dan ook alles behalve gerust. Ik zag dat er een destructief proces aan de gang was, maar werd niet serieus genomen.

 

Ik heb mijn kind door de jaren heen langzaam tussen mijn vingers door zien wegglippen en de vrees dat ik haar zou kwijtraken was groot. Ik spreek hier dan over het verliezen van iets dat ik had en niet langer meer zag in mijn kind, je zou het een levenssprankel kunnen noemen. Ik verlangde terug naar het kind dat ik ooit had gebaard, het kind dat zich veilig mocht en kon voelen. Ik keek in de ogen van mijn kind en zag niets, ze waren leeg en dof en dat verontrustte mij zeer, maar ik ging verder met het zoeken naar een oplossing. Ik kon niet geloven en wilde niet aannemen dat dit het was, er moest een oplossing zijn. En die is er dus ook.

 

Nu ik langzaam mijn kind weer zie opbloeien en met twee handen het leven zie vastgrijpen, dan weet ik dat ze er nog is en nog mee wil doen. Het feit dat mijn kind weer ja tegen het leven kan zeggen, maakt mij af en toe emotioneel. En daar zit het punt dat ik wil onderzoeken. Ik wordt emotioneel van, het feit dat hetgeen ik dacht verloren te zijn, ik nu lijk terug te krijgen. Een ontlading van angsten en emoties omtrent verliezen en terugkrijgen.

 

Ik krijg het kind terug dat ik had en wat ik wilde hebben, omdat dat alles aansloot bij mijn verwachtingen en verlangens. Het plaatje was positief, ik hield van mijn kind en anderen konden makkelijk van haar houden voor wie ze was. Het was de puurheid en het intens genieten van alles dat wij als volwassenen verleerd zijn wat haar zo toegankelijk maakte. Dat had ik en dat wilde ik behouden en daar heb ik voor gevochten keer op keer. Eerst binnen het schoolsysteem en nu binnen het medische systeem, met dezelfde houding en dezelfde drang, het terugkrijgen van wat ik had. Dit leek op een bepaald moment iets dat onmogelijk was, een soort van Don Quichot gevecht waarvan ik niet wist hoe lang mijn adem was en zou zijn. Eerst was ik iets verloren en later voelde het alsof mij iets was afgenomen. Dus werkte ik vanuit een slachtoffer positie waar mij iets was aangedaan. Ik zag dat het schoolsysteem mijn kind schaadde en ik zag hoe het medische systeem mijn kind schaadde. Dus was het mijn taak als moeder om dat terug te krijgen/eisen wat van mij was.

 

Vaak wordt gezegd dat wanneer je aan het kind van een moeder komt, dan kom je aan haarzelf en dus werd dit een zeer persoonlijke strijd waar ik met twee handen dat moest vasthouden/verdedigen wat de ander mij wilde afpakken. Het woord ‘terugkrijgen’ is dan ook een geladen woord voor mij binnen deze context, waar onrecht een zwaar stempel op het geheel drukt. Verliezen en ‘terugkrijgen’ een polariteit, waarin ik wanneer ik dit niet stop tot in den eeuwigheid kan doorstrijden.

 

Terug – krijgen impliceert dat ik naar een geweest punt terug wil keren en dat moet mij gegund worden door het te krijgen. ‘Terugkrijgen’ is niet een directe actie van mijn kant, alleen wanneer ik voor deze gunst moet vechten dan wordt het terugnemen. Ik heb dus gevochten om terug te nemen wat ik vond dat van mij was, namelijk de pure expressie van mijn kind. Nu dat lijkt terug te komen ervaar ik dit als het ‘terugkrijgen’ van mijn kind, maar wie heeft mij dat gegund? In zekere zin heb ik dat zelf geschapen dat punt van gunnen, door het pad van de meeste weerstand binnen het schoolsysteem en het medische systeem niet meer aan te gaan maar andere wegen te bewandelen en alleen nog dat te gebruiken wat in het belang van een ieder is. Dus door het bewandelen van de homeopathische weg, heb ik het mijzelf gegund om terug te krijgen wat ik als verloren beschouwde. Wellicht is ‘terugkeren’ een betere bewoording voor de tocht die ik liep met mijn dochter.

 

In mijn volgende blog zal ik doormiddel van zelfvergeving en zelfcorrigerende zinnen mijn intenties en emoties rond het woord ‘terugkrijgen’ verder verkennen om uiteindelijk tot een herdefiniëring van het woord te komen.

Advertenties

Dag 331 van 2555: oor vrijknippen

Dip-LiteDit is een blog waar ik terugkijk op een proces dat ik gelopen heb en waar ik opnieuw mee geconfronteerd werd. Doordat ik een basis van zelfvergeving en zelfcorrectie in mijn fysieke wereld al had gelopen, was het dit keer veel makkelijker om te kunnen staan en mij niet te laten verleiden tot terugval.

 

Jarenlang was het gaan naar de kapper voor mij een moment waarop ik moest kiezen. Wil ik het wat langer houden, doe ik het korter, een lokje rechtsom of linksom, waren van die vragen waarop ik vaak geen antwoord wist of geen antwoord op wilde geven. Ook jarenlang had ik een kapster die het voortouw nam en mij één keer in de zoveel tijd zei dat ik nu eens mijn kapsel wat moest veranderen. Dit voelde heerlijk, ik had er geen omkijken naar, ze was goed in haar vak en bijna nooit had ik spijt na een bezoek aan haar thuissalon. Met andere woorden de verantwoordelijkheid voor mijn haar lag totaal buiten mijzelf en als het niet beviel dan kon ik de ander de schuld ervan geven.

 

Met ons vetrek naar Italië, moest ik weer een nieuwe kapper zoeken en ik voelde op mijn klompen aan dat ik waarschijnlijk niet meer dat lot uit de loterij zou krijgen als in Nederland. Daarbij komt ook nog eens dat er andere kapsels mooi gevonden werden in de dorpen waar wij woonden dan wat ik gewend was in Nederland. Wat maakte dat ik door niet altijd de juiste bewoordingen te gebruiken meestal niet met dat resultaat naar huis ging waar ik op gehoopt had. Wanneer ik thuis eens kritisch in de spiegel keek, ik een soort van vervreemding ervoer, wie is dat in de spiegel ging er dan door mij heen. Het plaatje wat ik van mijzelf had werd dan in de war geschopt door het kapsel dat ik op mijn hoofd droeg. In die tijd heb ik daar ook zelfvergevingen op gedaan en ben ik meer mijn verantwoordelijkheid gaan nemen voor het kapsel dat ik koos.

 

Toen het moment aanbrak dat ik mijn hoofd kaal scheerde was dat echt een moment van zelfaansturing, ik had alle angsten en hobbels uitgeschreven en uitgesproken waardoor ik op dat moment van het scheren echt kon genieten en een zekere vorm van bevrijding voelde. De bevrijding van anderen laten beslissen en daardoor anderen beschuldigen.

 

Het moment dat ik mijn haar weer liet aangroeien en het steeds meer haar werd dat in toom gehouden moest worden, brak natuurlijk ook dat moment aan van welk kapsel gaat het worden. Het grappige was dat ik voor een moment weer terug viel naar het moment van voor het kaal scheren en het niet goed weten wat voor kapsel te nemen. Niet lang daarna verlieten we Italië om terug te keren naar Nederland en ja daar moest ik opnieuw een kapper vinden.

 

Toch merkte ik dat mijn haar na het kaalscheren niet meer diezelfde lading had als daarvoor. Waar het eerst een verlenging van mijn persoonlijkheden was, was het nu gewoon haar. Dus ik experimenteerde wat met kapsels en liet twijfelende kapsters mijn haar aan de achterkant zo hoog opscheren dat zij het in etappes wilden doen uit angst dat het te kort zou zijn. Ik dacht alleen maar, als ik het niet uitprobeer dan kan ik ook niet zeggen of het werkt voor mij en mijn haar groeit zeker een centimeter per maand, dus wat kan er misgaan? Ik voelde mij zogezegd zelfverzekerd en was blij met mijn vooruitgang over de jaren heen.

 

Totdat er zich een punt voordeed wat mijzelf eigenlijk ook wel veraste. Ik liet mijn haar asymmetrisch knippen, waarbij de vraag werd gesteld of mijn ene oor vrijgeknipt moest worden of niet. Met een kaal hoofd en twee uitstekende flaporen was ik gewoon tevreden geweest, maar nu er één oortje bloot kwam ging ik twijfelen. Dit had niets met persoonlijkheden te maken maar meer met een punt dat ik sinds mijn tienerjaren gelabeld had als een slecht handelskenmerk van mijn lijf, mijn flaporen. Dus de eerste keer dat mij werd gevraagd of mijn oren vrijgeknipt moesten worden had ik dat liever niet. Thuis gekomen bekeek ik de situatie nog eens en deed zo af en toe mijn haar achter mijn oor om te zien hoe erg het zou zijn.

 

De volgende knipbeurt was ik resoluut en liet mijn oor uitknippen, want ik had de lading er vanaf genomen en had fysiek gezien dat het niet iets ergs was. Het gevoel van erg was een oud gevoel dat in mijn jeugd door mizelfj gecreëerd was en wat ik was gaan geloven, maar wat zeker nu geen dienst meer deed. Ik mocht dit gevoel van ‘erg’ van mijzelf loslaten, waardoor het niet meer of minder werd dan haar knippen, zoals dat ook op de andere delen van mijn hoofd gebeurde. Toch was het nog steeds een beetje onwennig en dan niet zozeer het oor dat in het zicht kwam, maar meer het niet meer hebben van het sterke gevoel dat het erg is om je flaporen te showen.

 

Zaterdag ging ik opnieuw naar de kapper en weer werd de vraag gesteld, moet het oor worden vrijgeknipt? Ja zei ik volmondig, zonder de tussenkomst van allerlei gedachten. En meteen bemerkte ik dat deze ‘ja’ vrij was van welke energetische beweging dan ook in mijn fysieke lichaam. Het was een vraag en ik antwoordde, omdat ik wist wat ik wilde. Ik wilde een praktisch kapsel wat er verzorgd uitziet, los van wie ik ben of wil zijn of mij inbeeld te zijn. Het is haar en het mooie van haar is dat je een leven lang kan blijven oefenen om te zien wat op een gegeven moment in je leven het meest praktische kapsel is om te dragen. Ik krijg dus elke zoveel weken de kans om een keuze te maken vanuit zelfaansturing of gebrek aan zelfverantwoordelijkheid, want dat is in feite de keuze die we allemaal hebben.

Dag 330 van 2555: heb ik het begrepen? deel 2

Dip-LiteDeze blog is een vervolg op de vorige blog, het lezen van de vorige blog biedt context voor deze blog.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de mededeling van de orthopeed, dat er een operatie nodig is voor mijn dochter haar elleboog als enige manier om enige verlichting te bieden, als voldongen feit aan te nemen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van niet langer kritisch te zijn als een professional mij een procedure voorstelt, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn verantwoordelijkheid maar al te graag uit handen geef om de ander het te laten oplossen. Ik stop mijn niet kritische gedrag en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om altijd bij elk voorstel of advies dat mij door een professional wordt gegeven kritische vragen te stellen om zeker te zijn dat ik het begrijp en dus een juiste keuze kan maken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als het ware overdonderd en opgelucht tegelijkertijd te zijn dat er een oplossing is waardoor ik het ‘probleem’ kan loslaten.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van geen ruimte in mijn ‘geest’ toe te laten om mijzelf aan te sturen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik door de emoties van overdonderd zijn niet meer de mogelijkheid heb om kritisch na te denken en dus opgelucht ben wanneer een ander dit van mij wil overnemen. Ik stop om mij niet langer aan te sturen en stuur dus vanaf nu mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het overdonderd zijn niet langer als een excuus te gebruiken, waardoor ik niet instaat ben om te handelen in het belang van een ieder, maar mijn hoofd te legen door zelfvergeving in het moment.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een hoofd vol gevoelens en emoties te hebben en daardoor geen ruimte te hebben, om hier te kunnen zijn bij de orthopeed in het moment, om kritisch door te vragen over de fysieke ingreep.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van een vol hoofd als excuus te gebruiken om niet in het hier en nu te kunnen zijn, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat dit excuus mij de gelegenheid geeft om geen zelfverantwoordelijkheid te nemen. Ik stop het excuus en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om wanneer ik op het punt sta excuses te bedenken een stapje terug te doen, te ademen en te zien wat ik aan het afdekken ben met excuses, om te ontdekken waar dus de echte hobbel zit die ik moet nemen/aangaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in mijn binnenwereld te steigeren bij het woord ‘second opinion’ wanneer dat aan mij wordt medegedeeld als een advies.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het beleven van totale chaos in mijn binnenwereld door het horen van een specifiek woord, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik emoties en gevoelens binnenin mij als echt ervaar en deze vervolgens los in mij hun gang laat gaan, waardoor ik alleen nog chaos ervaar. Ik stop de toegestane chaos en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen chaos binnenin mij te laten ontstaan door mijzelf niet aan te sturen, maar altijd voor helderheid van ‘geest’ te gaan om zo direct te kunnen tackelen wanneer er nog emotionele resten vastzitten aan bepaalde woorden. Hierdoor kan ik de lading aan het woord zien zonder een waardeoordeel te vellen en het op te ruimen om met een heldere kijk weer verder te kunnen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het woord ‘second opinion’ te beleven als iets emotioneel zwaars wat ik niet aan wil gaan.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van een woord te ervaren als een emotie inplaats van een woord emotieloos te gebruiken, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik verzand ben geraakt in emoties die mij doen ervaren dat iets zwaar is om aan te gaan. Ik stop het emotioneel ervaren en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om wanneer iets zwaar voelt, de situatie terug te lopen, om te zien waar die zwaarte begon en wat dus de aanleiding was/is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om fysiek te reageren op het woord ‘second opinion’ en mij niet te realiseren, dat ik een aspect omtrent de emoties die met het woord ‘second opinion’ gepaard gaan nog niet heb opgeruimd, waardoor het zich heeft kunnen vastzetten als een fysieke gewaarwording in mijn fysieke lichaam.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het fysiek ervaren van emotioneel geladen woorden, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik eerst het woord moet ontdoen van de emotionele lading om het opnieuw te kunnen gebruiken zonder fysieke gevolgen. Ik stop het fysiek ervaren en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om een rode vlag neer te zetten wanneer ik fysiek gestrest ben of energetisch geladen en te herleiden waar deze fysieke ervaring vandaan komt, zodat ik het kan opruimen en verder kan gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het woord ‘afgang’ te koppelen aan het woord ‘second opinion’.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het koppelen van ervaringen aan woorden en vervolgens deze ervaring te projecteren in de toekomst, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik het ingewikkelder maak dan nodig is door teveel netwerken te creëren in de ‘geest’ die niet noodzakelijkerwijs bij elkaar horen. Ik stop het koppelen en projecteren en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen energetische lading aan woorden te hangen, waardoor een woord ervaringsloos wordt in de zin van emoties en gevoelens en ik zo woorden kan spreken zonder een overdonderende chaos in mijzelf te ervaren of creëren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een ‘second’ opinion niet langer te zien als een tweede kans om iets uitgelegd of uitgezocht te krijgen, maar als een last te ervaren die ik niet op mij wil nemen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het zien van een ‘second opinion’ als een last waardoor ik mij er vanaf wil scheiden, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de afgang die ik heb ervaren/gelabeld bij het vragen van een ‘second opinion’ in het verleden niet opnieuw wil ervaren en dit dus als een last ervaar die ik middenin deze gevoelens van chaos niet weet aan te sturen. Ik stop de koppeling van ‘last’ aan ‘second opinion’ en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de emoties die ik ervaar specifiek en correct te benoemen en dus niet als de indirecte emoties die van de hoofdemotie zijn afgeleid, om zo het probleem direct te kunnen aanpakken en niet eerst door mijn eigen oneerlijkheid heen hoef te gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de last die het woord ‘second opinion’ oproept als een fysieke last te voelen en te dragen, waardoor ik mij niet in staat voel om uit deze impasse te geraken.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het letterlijk en fysiek ervaren van een woord dat een emotie uitdrukt, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf hierdoor in een situatie vastzet waardoor ik geloof dat ik niet verder kan. Ik stop het één op één ervaren van een woord dat een emotie uitdrukt en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het woord last niet langer als een last te ervaren, maar om uit te drukken in welke emotionele impasse ik mij bevind.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om allerlei uitwegen te bedenken/bekokstoven om het vragen van een ‘second opinion’ aan mijn huisarts dragelijker te laten lijken.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van de werkelijkheid beter te maken door mijzelf de werkelijkheid anders voor te houden, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de hobbels die ik dien te nemen wil glad strijken om zo geen confrontaties aan te hoeven gaan. Ik stop het gladstrijken en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn leven niet glad testrijken daar waar hobbels genomen dienen te worden en dus mijn leven rooskleuriger aan mijzelf voor te stellen dan het daadwerkelijk is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om misselijkheid te ervaren wanneer ik mijzelf motiveer om een afspraak met de huisarts te maken vanuit het startpunt dat ik geen doorverwijzing zal krijgen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het fysiek ervaren van weerstand in de vorm van misselijkheid, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik angst voel om afgewezen te worden in mijn hulpvraag bij de huisarts op basis van mijn eigen speculaties. Ik stop de weerstand en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de misselijkheid als angst te zien voor het wellicht niet krijgen van wat ik wil, waardoor ik mijn startpunt moet  aanpassen en de huisarts uit te leggen waarom ik om een ‘second opinion’ doorverwijzing kom vragen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn ervaring met mijn huisarts, eerdere huisarts en ervaringen van mensen om mij heen te projecteren op mijn huidige situatie waar ik een doorverwijzing moet vragen om verder te kunnen komen met het ellebogen probleem van mijn dochter en mijzelf.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het niet echt ervaren van een situatie maar het ervaren van een projectie van een soortgelijke ervaring in het verleden, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik nooit mijzelf kan aansturen wanneer ik qua beleving in het verleden zit en tegelijkertijd mijn heden probeer aan te sturen. Ik stop de projectie en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om altijd te checken of ik hier ben, gelijk aan de adem en gelijk aan het leven dat zich nu hier aandient, om met gezond verstand te kunnen handelen in het hier en nu.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te wensen dat wanneer ik mij niet bezig houd met het nog moeten aanvragen van de doorverwijzing naar de ellebogenkliniek door mijn huisarts, het vanzelf weg zal gaan en het zichzelf zal oplossen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van niet willen kijken naar mijn huidige situatie en verantwoordelijkheid daarin te nemen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet reële angsten en al voorgedachte uitkomstscenarios beleef waardoor ik het niet langer wil aangaan en mijzelf er vanaf scheid. Ik stop het separeren van mijzelf en mijn huidige situatie en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet te separeren van mijn huidige situatie om zo de mogelijkheid te blijven behouden om mijzelf te kunnen aansturen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik mijn zelfverantwoordelijkheid niet neem door een een vol hoofd met emoties en gevoelens.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mij niet te realiseren dat een vol hoofd geen verantwoordelijkheid kan dragen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik eerst mijn hoofd moet legen om dan mijn zelfverantwoordelijkheid te nemen. Ik stop de separatie en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet te separeren maar wel te realiseren dat het toestaan en accepteren van een vol hoofd het toestaan is van separatie en geen zelfverantwoordelijkheid nemen voor de zaken die op mijn pad komen en die ik moet regelen.

Dag 329 van 2555: heb ik het begrepen? – deel 1

Dip-LiteVanmiddag keek in de documentaire ” Four Horsemen” waar ergens in het begin de volgende zin werd gezegd: “iets begrijpen betekent dat je ervan bevrijdt bent.” Ik liet de zin tot mij doordringen en ik dacht, daar zit zeker wat in. Wanneer je iets doorziet,waardoor je het begrijpt dan kan je het fysiek toepassen of onder de knie krijgen, dan heeft het geen geheimen meer en bevrijdt je in zekere zin jezelf van je ‘geest’ realiteit. Het wordt tastbaarder en minder vatbaar voor emoties/gevoelens/angsten.

 

Zo keek ik eens binnen mijn eigen leven waar ik iets niet begrijp, en het laat voor wat het is om dan vervolgens een web van emoties/gevoelens/angsten erom heen te weven. Ik werd recentelijk door twee personen afzonderlijk van elkaar gevraagd waarom ik geen vragen had gesteld over een fysieke conditie, maar had aangenomen wat men had gezegd, waardoor het als het ware bleef hangen in mijn ‘geest’ en waardoor ik het dus geen handjes en voetjes kon geven.

 

Een concreet voorbeeld is dat een homeopate vroeg naar de elleboog conditie die mijn dochter en ik beiden hebben en waar mijn dochter aan geopereerd gaat worden in de zomerperiode. Wij legden uit wat er ging gebeuren en dat er een stukje bot zou worden verwijdert om de pijn weg te nemen, daarnaast vertelden we dat het een conditie is waarbij er weinig tot geen kraakbeen op het bot in het gewricht zit. De homeopate vond het een wonderlijk verhaal dat er niets zou worden teruggeplaatst ter vervanging van het kraakbeen om vervolg operaties te voorkomen. Dus zei raadde ons aan om een ‘second opinion’ te gaan halen bij een andere goede orthopeed.

 

Terwijl wij hier zo over spraken vroeg ik mij af waarom ik inderdaad niet meer had doorgevraagd bij de orthopeed en waarom ik lichtelijk fysiek beroerd werd toen de homeopate het woord ‘second opinion’ uitsprak. Later thuis nam ik het nog eens onder de loep. En inderdaad wij hadden wel vragen gesteld, maar waren niet dieper ingegaan op de operatie zelf. De orthopeed was vrij duidelijk en zei dat er bot verwijdert werd en niet dat er iets terug geplaatst werd.

 

Om eindelijk aan de beurt te zijn voor een afspraak bij deze orthopeed waren er weken verstreken. Het moment dat wij zijn kamertje binnenstapten had ik eigenlijk zo’n ‘yes, eindelijk’ gevoel, wellicht beter omschreven is een gevoel van onder de indruk zijn, hier zit ik nu dan eindelijk. De orthopeed luisterde serieus en wilde duidelijk zijn steentje bijdragen om de situatie verder te helpen. Ik was dus niet volledig ‘hier’ in het gesprek, maar ik werd gedragen door een gevoel van onder de indruk zijn.

 

De vragen die de homeopate stelde waren zinnige vragen, maar ik ervoer een leegte in mijn hoofd en kon geen antwoord geven omdat ik het niet wist en uiteindelijk niet begrepen had wat er exact met de elleboog moest gebeuren. Een ‘second opinion’ was uiteindelijk ook zo’n gekke niet, maar het idee alleen al maakte mij zwaar. Ik had in een situatie gezeten waar huisarts nog de arts van het revalidatiecentrum wilden doorverwijzen en toen de arts van het revalidatiecentrum dat wel deed raakte de aanvraag zoek en werd het een tijdrovende kwestie. Een ‘second opinion’ nu zou betekenen dat ik terug naar de huisarts moet om een verwijzing te vragen en daar zie ik tegenop. De gemiddelde huisarts, is inmiddels mijn ervaring en die van mensen om mij heen, is geen grage doorverwijzer. Vervolgens moet ik weer dat proces doorlopen en mijn poot stijf houden om een doorverwijzing te krijgen voor een andere orthopeed. Ik heb nu al het beeld voor ogen dat mijn huisarts niet gaat doorverwijzen en met die nog niet bestaande teleurstelling in mijn realiteit beleef ik de teleurstelling al wel in mijn ‘geest’ als mijn werkelijke realiteit en wordt mijn gang naar de huisarts al zwaar voor ik eraan moet beginnen. Ik bespeur weerstanden in mij en ik zie dat mijn ‘geest’ naarstig op zoek is om excuses te bedenken waarom ik dit niet aan hoef te gaan.

 

Daar komt nog eens bij dat ik maanden terug gevraagd werd door school om een ‘second opinion’ bij een bepaalde persoon van de leerplicht te halen, die vervolgens zeer boos uitviel aan de telefoon wat ik tot op heden dus nog als een emotie met mij meedraag gekoppeld aan het woord ‘second opinion’. Met andere woorden het voelt allemaal loodzwaar en het liefst doe ik mijn ogen dicht en kijk ik er niet meer naar. Ware het niet dat ik zie dat ik hier mijn zelfverantwoordelijkheid moet nemen en dus dat aan moet gaan wat ik niet wil aangaan wanneer ik de ‘geest’ volg en geloof.

 

In mijn volgende blog zal ik doormiddel van zelf vergeving en zelfcorrectie mijzelf door schrijven  bevrijden van hetgeen mij tegenhoud om te begrijpen wat er exact moet gebeuren met de elleboog van mijn dochter en uiteindelijk ook die van mij om zo vanuit helderheid en stabiliteit een keuze te kunnen maken.