Dag 329 van 2555: heb ik het begrepen? – deel 1

Dip-LiteVanmiddag keek in de documentaire ” Four Horsemen” waar ergens in het begin de volgende zin werd gezegd: “iets begrijpen betekent dat je ervan bevrijdt bent.” Ik liet de zin tot mij doordringen en ik dacht, daar zit zeker wat in. Wanneer je iets doorziet,waardoor je het begrijpt dan kan je het fysiek toepassen of onder de knie krijgen, dan heeft het geen geheimen meer en bevrijdt je in zekere zin jezelf van je ‘geest’ realiteit. Het wordt tastbaarder en minder vatbaar voor emoties/gevoelens/angsten.

 

Zo keek ik eens binnen mijn eigen leven waar ik iets niet begrijp, en het laat voor wat het is om dan vervolgens een web van emoties/gevoelens/angsten erom heen te weven. Ik werd recentelijk door twee personen afzonderlijk van elkaar gevraagd waarom ik geen vragen had gesteld over een fysieke conditie, maar had aangenomen wat men had gezegd, waardoor het als het ware bleef hangen in mijn ‘geest’ en waardoor ik het dus geen handjes en voetjes kon geven.

 

Een concreet voorbeeld is dat een homeopate vroeg naar de elleboog conditie die mijn dochter en ik beiden hebben en waar mijn dochter aan geopereerd gaat worden in de zomerperiode. Wij legden uit wat er ging gebeuren en dat er een stukje bot zou worden verwijdert om de pijn weg te nemen, daarnaast vertelden we dat het een conditie is waarbij er weinig tot geen kraakbeen op het bot in het gewricht zit. De homeopate vond het een wonderlijk verhaal dat er niets zou worden teruggeplaatst ter vervanging van het kraakbeen om vervolg operaties te voorkomen. Dus zei raadde ons aan om een ‘second opinion’ te gaan halen bij een andere goede orthopeed.

 

Terwijl wij hier zo over spraken vroeg ik mij af waarom ik inderdaad niet meer had doorgevraagd bij de orthopeed en waarom ik lichtelijk fysiek beroerd werd toen de homeopate het woord ‘second opinion’ uitsprak. Later thuis nam ik het nog eens onder de loep. En inderdaad wij hadden wel vragen gesteld, maar waren niet dieper ingegaan op de operatie zelf. De orthopeed was vrij duidelijk en zei dat er bot verwijdert werd en niet dat er iets terug geplaatst werd.

 

Om eindelijk aan de beurt te zijn voor een afspraak bij deze orthopeed waren er weken verstreken. Het moment dat wij zijn kamertje binnenstapten had ik eigenlijk zo’n ‘yes, eindelijk’ gevoel, wellicht beter omschreven is een gevoel van onder de indruk zijn, hier zit ik nu dan eindelijk. De orthopeed luisterde serieus en wilde duidelijk zijn steentje bijdragen om de situatie verder te helpen. Ik was dus niet volledig ‘hier’ in het gesprek, maar ik werd gedragen door een gevoel van onder de indruk zijn.

 

De vragen die de homeopate stelde waren zinnige vragen, maar ik ervoer een leegte in mijn hoofd en kon geen antwoord geven omdat ik het niet wist en uiteindelijk niet begrepen had wat er exact met de elleboog moest gebeuren. Een ‘second opinion’ was uiteindelijk ook zo’n gekke niet, maar het idee alleen al maakte mij zwaar. Ik had in een situatie gezeten waar huisarts nog de arts van het revalidatiecentrum wilden doorverwijzen en toen de arts van het revalidatiecentrum dat wel deed raakte de aanvraag zoek en werd het een tijdrovende kwestie. Een ‘second opinion’ nu zou betekenen dat ik terug naar de huisarts moet om een verwijzing te vragen en daar zie ik tegenop. De gemiddelde huisarts, is inmiddels mijn ervaring en die van mensen om mij heen, is geen grage doorverwijzer. Vervolgens moet ik weer dat proces doorlopen en mijn poot stijf houden om een doorverwijzing te krijgen voor een andere orthopeed. Ik heb nu al het beeld voor ogen dat mijn huisarts niet gaat doorverwijzen en met die nog niet bestaande teleurstelling in mijn realiteit beleef ik de teleurstelling al wel in mijn ‘geest’ als mijn werkelijke realiteit en wordt mijn gang naar de huisarts al zwaar voor ik eraan moet beginnen. Ik bespeur weerstanden in mij en ik zie dat mijn ‘geest’ naarstig op zoek is om excuses te bedenken waarom ik dit niet aan hoef te gaan.

 

Daar komt nog eens bij dat ik maanden terug gevraagd werd door school om een ‘second opinion’ bij een bepaalde persoon van de leerplicht te halen, die vervolgens zeer boos uitviel aan de telefoon wat ik tot op heden dus nog als een emotie met mij meedraag gekoppeld aan het woord ‘second opinion’. Met andere woorden het voelt allemaal loodzwaar en het liefst doe ik mijn ogen dicht en kijk ik er niet meer naar. Ware het niet dat ik zie dat ik hier mijn zelfverantwoordelijkheid moet nemen en dus dat aan moet gaan wat ik niet wil aangaan wanneer ik de ‘geest’ volg en geloof.

 

In mijn volgende blog zal ik doormiddel van zelf vergeving en zelfcorrectie mijzelf door schrijven  bevrijden van hetgeen mij tegenhoud om te begrijpen wat er exact moet gebeuren met de elleboog van mijn dochter en uiteindelijk ook die van mij om zo vanuit helderheid en stabiliteit een keuze te kunnen maken.

One thought on “Dag 329 van 2555: heb ik het begrepen? – deel 1

  1. Pingback: Dag 329 van 2555: heb ik het begrepen? – deel 1 | Blogs @ UnsharedstoriesBlogs @ Unsharedstories

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s