Dag 333 van 2555: wat is het dat ik denk verloren te hebben wanneer ik spreek over ‘terugkrijgen’ – deel 2 – zelfvergevingen en zelfcorrecties

Dip-Lite cursusDeze blog is een vervolg op de vorige blog, het lezen van de vorige blog biedt context voor deze blog.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om ‘terugkrijgen’ te beschouwen als een gunst die ik van de ander moet krijgen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van de ander verantwoordelijk stellen voor een gemis binnenin mijzelf om mijzelf aansturen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet van de ander kan verlangen dat te veranderen in mijn leven waar ik mijn eigen zelfverantwoordelijkheid zal moeten nemen. Ik stop het niet nemen van mijn zelfverantwoordelijkheid en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het woord ‘krijgen’ niet als een gunst te beschouwen die ik moet verkrijgen van de ander zodat mijn passieve houding geoorloofd is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het woord ‘terug’ te beschouwen als iets dat er ooit was en verloren raakte wat vervolgens weer gevonden werd om zo tot mij terug te keren.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van iets als verloren te beschouwen en wat dus automatisch betekent dat het weer terug moet keren om opnieuw de balans in evenwicht te brengen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik verliezen en terugvinden aan elkaar gekoppeld heb als een vanzelfsprekendheid en dus mijzelf uit balans voel wanneer deze polariteit niet naar de positieve pool doorslaat. Ik stop de polariteit en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet te participeren in de polariteit van verliezen versus terugvinden en mijn balans in het leven te herstellen, door te zien wat het gemis is dat ik ervaar en hoe ik dat zelf actief, door mijzelf aan te sturen, kan terugbrengen naar een balans in mijzelf los van deze polariteit, maar gebaseerd op de balans tussen zelfverantwoordelijkheid en gezond verstand in het moment.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te ervaren om mijn kind te verliezen, zodra ik zie dat de levenssprankel uit mijn kind verdwijnt.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst te ervaren zodra ik zie dat ik niet meer heb wat ik eerst wel had, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik bang ben voor de verandering die zich aandient als een negatieve ervaring. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet in angst te schieten wanneer ik zie dat het niet goed gaat met mijn kind, maar te zoeken naar oplossingen en mij niet te laten verlammen door de angst.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik afscheid van mijn kind moet nemen wanneer haar puurheid/levensenergie weg sijpelt.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van afscheid nemen als reactie op iets dat verandert en niet langer is zoals het was, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik door afscheid te nemen mijzelf neerleg bij de verandering die wellicht niet hoeft plaats te vinden en dus niet in het belang van een ieder is. Ik stop het afscheid nemen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in plaats van afscheid nemen en rouwen om dat wat geweest is direct te onderzoeken waarom deze verandering plaats heeft gevonden en het rouwen achterwege te laten als acceptatie van een situatie die nog niet uitgekristalliseerd is .

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te rouwen om iets dat nog niet afgesloten kan of hoeft te worden.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van rouwen als overlevingsmechanisme om mijzelf niet langer te bewegen maar juist te stoppen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik direct zodra het punt van willen rouwen zich aandient juist moet gaan kijken wat er aan de hand is. Ik stop het rouwen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet te stoppen doormiddel van rouwen als overlevingsmechanisme, maar juist dit punt te gebruiken om te zien waarom deze verandering heeft plaatsgevonden in mijn kind.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om eerst te rouwen en pas later te zien dat ik iets moet veranderen aan de situatie, wat ik vervolgens ervaar als iets terug moeten krijgen/nemen door te vechten.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van later inzien dat ik niet effectief gehandeld heb en dit recht willen zetten door te vechten voor mijn kind, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet geloof dat ik zonder vechten nog terugkrijg wat ik eerder heb laten gebeuren zonder vragen te stellen. Ik stop het vechten en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het vechten om te zetten in het onderzoeken van mijzelf naar het waarom ik een triggerpoint gemist heb door mijn tijdlijnen terug te lopen en vervolgens te zien hoe ik dit punt nu kan lopen en stabiliseren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om spijt te hebben dat ik niet op jonge leeftijd met mijn kind de weg van homeopathie heb gelopen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van spijt door terug te kijken en nu te zien hoe ik het anders had kunnen aanpakken met een andere meer gewenste uitkomst, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de emotie spijt gebruik om mijzelf te beschuldigen van nalatigheid. Ik stop de spijt en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de spijt te stoppen en om te zetten in actie, de spijt heeft mij getoond dat mijn aanpak effectiever kan, terwijl het mijzelf beschuldigen werkt als het mijzelf op de plaats vasthouden en mijn actie blokkeert.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf schuldig te voelen dat ik niet die informatie tot mij heb genomen om de weg van homeopathie te kunnen nemen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van terugkijken naar het verleden en mijzelf daar in vast te zetten, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat, wanneer ik door zelfaansturing mijzelf in het hier en nu houd, ik mijzelf niet hoef vast te zetten in het verleden. Ik stop het terugkijken en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in te zien dat ik het verleden niet kan veranderen, maar wel wie ik ben in het hier en nu door de ervaring die ik heb opgedaan in het verleden kan ik voorkomen dat ik in de toekomst dezelfde valkuilen neem.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf schuldig te voelen dat ik niet alles eraan heb gedaan om mijn kind weer in balans te krijgen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van zelfbeschuldiging en zo mijzelf door emoties op de plaats te houden, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf niet moet tegenwerken door emoties aan te grijpen om geen zelfverantwoordelijkheid te nemen. Ik stop de zelfbeschuldiging en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om wanneer mijn kind in balans moet worden gebracht ik dat ook doe en niet terugkijk naar hoe dat in het verleden niet gelukt is en mijzelf als zodanig te straffen en niet te stimuleren/aan te sporen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een emotionele ontlading te voelen bij het langzaam ‘terugkrijgen’ van mijn kind, doordat ik mij minder schuldig hoef te voelen wanneer de dingen toch weer op zijn pootjes terecht komen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijzelf minder schuldig voelen wanneer de dingen toch weer goed komen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niets heb aan schuld, maar lering moet trekken uit het verleden, om effectief te kunnen zijn in het heden. Ik stop de schuldvraag en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de schuldvraag niet kleiner te maken door een positieve uitkomst, maar te zien waarom ik mijzelf beschuldig van zaken die ik in het moment op een bepaald moment in mijn leven niet allemaal kon overzien.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te beschuldigen voor de onwetendheid waarin ik verkeerde toen mijn kind langzaam begon weg te kwijnen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van schuld als terugwerkende straf te gebruiken, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik een zondebok nodig heb voor hoe zaken gelopen zijn. Ik stop het mijzelf straffen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet te zoeken naar een zondebok maar naar een oplossing om mee verder te kunnen en zo mijzelf te accepteren in ieder moment waardoor ik kan zien hoe ik mijzelf kan verbeteren in de volgende ademhaling waardoor ik de oplossing kan lopen in het hier en nu.

 

In mijn volgende blog pak ik de herdefiniëring van het woord ‘terugkrijgen’ aan.

3 thoughts on “Dag 333 van 2555: wat is het dat ik denk verloren te hebben wanneer ik spreek over ‘terugkrijgen’ – deel 2 – zelfvergevingen en zelfcorrecties

  1. Pingback: Dag 333 van 2555: wat is het dat ik denk verloren te hebben wanneer ik spreek over ‘terugkrijgen’ – deel 2 – zelfvergevingen en zelfcorrecties | Blogs @ UnsharedstoriesBlogs @ Unsharedstories

  2. Misschien ook eens kijken of er nog energetische componenten aan de woorden “mijn kind” zitten (m.n. gevoelensenergie) – ze is van zichzelf en van niemand anders en of haar A. te noemen in de zelfvergevingen.

    • Met de woorden ‘mijn kind’ deed ik in mijn vorige blog de vergelijking naar wie aan MIJN KIND komt, komt aan mij, dit ging over het persoonlijk nemen van wat A. overkwam. Dit had ook de buurvrouw of een kennis kunnen zijn, los van de ervaring ‘bezit’. Door ‘mijn kind’ te gebruiken maakte ik het voor mijzelf in de zelfvergevingen en correctieve zinnen mogelijk om het breder te trekken dan alleen de relatie tussen A. en mij, maar de patronen te benoemen die ook los van A. plaatsvinden.

      Het grappige is dat ik A. en J. opvoed vanuit de volgende woorden naar een gedicht van Kahlil:

      Je kinderen zijn jouw kinderen niet
      Ze zijn de zonen en dochters van het verlangen van het leven naar zichzelf
      Ze komen door jou maar zijn niet van jou
      En alhoewel ze bij jou zijn, behoren zij jou niet toe
      Je mag hen liefde schenken, maar niet je gedachten
      Want ze hebben hun eigen gedachten
      Je mag hun lichamen een huis geven, maar niet hun zielen
      Want hun zielen vertoeven in het huis van morgen, dat je niet kunt bezoeken, zelfs niet in je dromen
      Je kunt proberen als hen te zijn, maar maak ze niet gelijk aan jou
      Want het leven gaat niet terug noch draalt het bij gisteren
      Jullie zijn de bogen waarmee de kinderen als levende pijlen voortgezonden worden

      Deze blog is een blog die meer heeft opgeroepen dan nog heeft afgerond en de losse eindjes zullen nog onder handen genomen gaan worden, voor nu was het okay, om het later weer op te kunnen pakken. Ik zal inderdaad eens kijken of er energetische componenten aan de woorden ‘mijn kind’ kleven, los van deze blog, waar ik niet met die intentie deze woorden heb geschreven.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s