Dag 340 van 2555: ik word zo blij van de Turkse winkel – deel 2

DIP lite cursusIn deze blog post zal ik doormiddel van zelfvergeving en correctieve zinnen het hoe en waarom van mijn blijdschap over de Turkse winkel ontrafelen om vervolgens mijzelf te verbinden met de oplossingen die ik zie, om herhaling van patronen in de toekomst te voorkomen. Het is aan te bevelen om eerst blog 339 te lezen voor context.

Fascinerend om te zien hoe ik een gelukkig moment eerder in mijn leven probeer te herscheppen in mijn huidige situatie vanwege het gevoel dat het oplevert. Waarbij ik het woord ‘gevoel’ kan inwisselen voor het woord ‘energie’, want uiteindelijk levert mij dit energie op en is dat de reden waarom ik dit toelaat te bestaan in mijn ‘geest’. Deze energie zorgt dan weer voor frictie waarbij ik met weemoed terugdenk aan de winkels in Italië en het jammer vindt dat ik dit niet meer precies zo heb. Met andere woorden ik leef als het gaat om boodschappen doen niet in mijn huidige realiteit maar in de herbeleving van een eerdere herinnering.Ik ben dus niet hier.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de blijheid die ik ervaar in de Turkse winkel als mijn eigen expressie te ervaren.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het verwarren van zelfexpressie met voorprogrammering, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik door herinneringen uit mijn verleden mijzelf zo heb geprogrammeerd dat ik blijheid in het moment als zelfexpressie denk te ervaren, maar eigenlijk niet in het hier en nu ben en een blijheid van eerder in mijn leven (echt of niet echt) herleef. Ik stop het herbeleven van blijdschap als zelfexpressie in het hier en nu en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het onderscheid tussen zelfexpressie en voorprogrammering meer in het moment te leren onderscheiden, zodat ik niet eerst de gevolgen van het niet ‘zien’ hoef te lopen en opnieuw patronen te creëren, maar meer direct in het moment mijzelf te corrigeren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat wanneer ik in het moment ogenschijnlijk kleine dingen zoals blijdschap weet te ondervangen, ik eerst door het patroon heen moet alvorens ik door zelfreflectie snap wat er gebeurde.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van zelfreflectie achteraf toepassen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik vaak pas in alle rust kan kijken naar mijn handelen en denken, wanneer ik niet meer in die situatie zit. Ik stop het achteraf toepassen van zelfreflectie en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te trainen om in het moment, een pas op de plaats te doen en gas terug te nemen, om te zien waar ik in participeer en of dit in het belang van een ieder is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om energetische ervaringen, zoals de blijdschap in de Turkse winkel, te willen herbeleven en te herscheppen omwille van het gevoel dat dit mij oplevert.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van herbeleving van energetische ervaringen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik uit ben op de energie en niet op pure zelfexpressie zoals fysieke blijdschap in plaats van ‘geest’ blijdschap. Ik stop het herbeleven en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het herbeleven te stoppen en het beleven in het hier en nu aan te durven en te zien wat er  gebeurd wanneer ik mijn leven niet voorprogrammeer maar daadwerkelijk blij ben met wat hier is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan dit energetische gevoel van blijdschap in mij te ervaren als puur en fysiek, terwijl ik mij niet realiseer in dat moment, dat ik en mijn ‘geest’ mijzelf voor de gek aan het houden zijn.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijzelf als de ‘geest’ voor de gek houden, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik graag voor de gek gehouden wil worden voor een beetje lekere energetisch ervaring. Ik stop het voor de gek houden en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zelfoprecht met mijzelf te zijn en mijzelf niet langer voor de gek te houden als het gaat om ‘geest’ ervaringen of zelfexpressie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat de frictie die in mij ontstaat, in de vorm van met weemoed terugdenken aan Italië, geen pure weemoed is, maar een doel om energie op te wekken.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van gevoelens/emoties als echt van mij, als fysiek wezen te ervaren, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik door mijn afhankelijkheid aan energie mij niet wil realiseren dat ik met frictie te maken heb. Ik stop de frictie en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn afhankelijkheid aan energie af te bouwen in zo’n tempo dat het haalbaar en mogelijk is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik tijdens het boodschappen doen veelal niet hier ben om een ervaring die ik heb gelabeld als niet leuk dragelijk te maken.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van een door emoties/gevoelens energetische handeling/taak als niet leuk te ervaren dragelijk te maken door in de ‘geest’ weg te vluchten, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik op deze manier denk te kunnen overleven, terwijl ik in feite eerder mijn eigen graf graag door alle gevolgen die door ‘geest’ participatie ontstaan. Ik stop de energetische labeling en het wegvluchten in de ‘geest’ en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om eerst eens te kijken naar de energetische labeling van ‘niet leuk’ alvorens te denken dat ik weg moet kruipen in de ‘geest’ om de ervaring dragelijker te maken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om meer vertrouwen te hebben in de herinnering van blijdschap dan in mijn fysieke werkelijkheid.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van de ‘geest’ werkelijkheid vertegenwoordigt door de herinnering meer te vertrouwen dan mijn fysieke werkelijkheid, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik omwille van de energie mijn ‘geest’ werkelijkheid boven de fysieke verkies en dus niet zal ervaren wat echt vertrouwen is. Ik stop het volgen van de ‘geest’ en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet de ‘geest’ maar mijzelf in relatie tot mijn fysieke werkelijkheid te vertrouwen op basis van resultaten en uitkomsten, om mijzelf zo te gronden in het hier en nu en te kunnen zien/realiseren/begrijpen in het moment wanneer blijdschap echt is en wanneer niet.

Het feit dat de blijdschap over de Turkse winkel uiteindelijk niet echt is, neemt niet weg dat ik tevreden ben met de Turkse winkel en daar plezierig mijn boodschappen doe.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s