Dag 341 van 2555: mijzelf niet willen conformeren aan regels, lang leve de parkeervrijheid

DIP lite cursusSamen met mijn dochter had ik een afspraak bij de homeopate, waar wij met de auto naar toe gingen. De parkeersituatie aldaar is wat vreemd, vreemd in de zin van, ik had dit nooit eerder gezien. Elk huis heeft 1 parkeerplek op zijn naam en er is geen extra ruimte voor visite of een tweede auto. Waarschijnlijk is dit bedacht om een autoluwe wijk te maken binnen de woonerfachtige buurt met vele variaties aan drempels.

De eerste keer had ik mijn auto neergezet en helemaal niet gezien dat er een tegel aan het begin van het parkeervak lag met een nummer erop dat correspondeerde met een huisnummer. Aangekomen bij de homeopate vertelde zij dat we onze auto beter op haar parkeerplek konden zetten. De tweede keer stond haar auto op hun parkeerplek en besloot ik mijn auto er maar gewoon naast te zetten, aangezien de gehele parkeerplaats uitgestorven was en iedereen naar zijn werk leek te zijn. Bij terugkomst was er niets aan de hand en stond er nog steeds bijna niemand. Deze keer was het weer zo leeg, maar de auto van de homeopate stond er wel, dus vanuit opportunisme reed ik mijn auto weer op de plek ernaast.

Bij terugkomst stond de auto van de eigenaar van de parkeerplek achter mij geparkeerd. Dit was zo krap gedaan dat ik wel naar hun huis moest gaan om te vragen of zij hun auto wilden verplaatsen. Echter dat zag ik niet zitten, ik voelde mij schuldig en overwoog zelfs om te liegen en te zeggen dat ik niet wist hoe het parkeren daar werkte. Ik zag in gedachte al een schreeuwend iemand en ik besloot niet aan te bellen bij de eigenaar van de parkeerplek, nog terug te gaan naar de homeopate, om vervolgens alsnog het advies te krijgen om bij hen aan te bellen. Ik voelde mij in een hoekje gedreven en begon dan ook de toepasselijke bokkensprongen te maken om mij uit deze situatie te redden zonder gezichtsverlies of confrontatie met wat ik in gang had gezet.

Mijn auto was niet mijn eigen auto, maar een leenauto van onze garage waar onze auto voor een beurt was. Het was een Suzuki Alto en ik schatte in dat met vaak en en weer gaan toch de auto uit het plekje kon manoeuvreren. En dit lukte, omdat er naast mij aan één kant geen geparkeerde auto stond. Terwijl ik naar voren en achteren manoeuvreerde keek mijn dochter buiten de auto aan de kanten waar andere auto’s stonden zodat ik niets zou raken. In één van mijn laatste pogingen met het naar voren manoeuvreren moet ik de scherpe stenen muur die aan mijn kopse kant stond iets geraakt hebben, want mijn dochter riep je hebt de muur geraakt. Ik dacht nog: ik voel helemaal geen muur, nou dan kan nooit erg zijn. Mijn dochter stapte in en we reden weg en zij zei dat het een fikse kras in de bumper was. Ik kon dat niet geloven en zei dat het wel goed was en was eigenlijk alleen maar blij dat ik mij bevrijd had vanuit een hachelijke zelfgecreëerde situatie.

Ik voelde een golf van energie over mij heen komen een soort van overwinning. Ik verbeeldde mij al hoe de eigenaar van het plekje op zijn neus zou kijken een hoe mede buurtgenoten zich zouden ergeren aan de geparkeerde auto midden op het pleintje. Ook was ik in de veronderstelling dat de leenauto een zwarte kunststoffen bumper had en dat de schade echt wel zou meevallen.

We reden nog even langs het winkelcentrum voor een boodschapje en bij het uitstappen keek ik naar de bumper. Ik schrok me dood, het was een rood gespoten bumper die diepe groeven aan de voorkant had, de rullen hingen er aan. Ik voelde mijzelf misselijk worden en besefte wat voor een achtbaan ik in werking had gesteld door opportunistisch een parkeerplek van een ander in te pikken. Hoe kan ik dit nu uitleggen, wat gaat mij dit kosten zal men boos zijn of wil de garagehouder nooit meer een leenauto aan mij uitlenen, ging allemaal door mij heen. Bij thuiskomst vertelden we het verhaal aan mijn partner die natuurlijk niet echt geamuseerd was en meteen zei: nou dat gaat dan van het geld af voor de verbouwing van onze slaapkamer. Ik voelde mij schuldig door zijn opmerking, de zolder moet echt aangepakt worden zodat wij daar kunnen slapen, nu had ik dat verpest.

Ik begon te Googlen naar bumper reparatie om te zien wat zoiets zou kosten. Volgens mijn partner moest het overgespoten worden en dat zou een paar honderd euro gaan kosten. Ik kon dat niet echt geloven aangezien de leenauto oud is en van alles mankeert. Mocht de garagehouder die auto willen verkopen dan moet hij er zoveel aan verbouwen dat het niet meer oplevert dan wat er in gestopt is aan geld. Ik had gelezen over poetsmethoden en gekleurde lak in de groeven wat sommigen al aanboden voor €40 en wat in een halfuur gepiept zou zijn. Ik speelde met de gedachten om zo iemand het te laten opknappen en dan niets tegen de garagehouder te hoeven zeggen, zodat iedereen blij kon zijn. Echter bij de contact pagina stond dat de man niet goed bereikbaar was en bij geen respons men het gewoon moest blijven proberen. Dat was dus niet de oplossing.

De volgende dag konden wij onze auto weer ophalen en de leenauto inleveren. Mijn partner wilde dat ik meeging, om uitleg te doen aan de garagehouder, die ik al 20 jaar ken sinds de aanschaf van mijn eerste auto. Ik vond dat eigenlijk niet leuk, maar inmiddels had ik wel ingezien dat ik mijn verantwoordelijkheid moest gaan nemen in deze zaak. Aangekomen bij de garage vertelde ik de garagehouder dat ik een scherp muurtje had geraakt en ik zijn voorbumper had geschaafd waarvan hij de onkosten op onze rekening mocht zetten. Onze verzekering betaalde niet uit, dus dat was pech. De man is niet zo snel van zijn stuk te brengen en zei: “ik ga er echt geen andere bumper opzetten ik poets het wel bij met wat kleurlak en dat is het.” Zo dat was een opluchting, want wat de kosten ook mogen zijn, ze zullen nooit de hoogte hebben van een nieuwe bumper of spuitwerk. Dus toch nog een slaapkamer in het verschiet.

Ik vertelde de garagehouder dat dit mijn eerste zelfgemaakte schade was na 26 jaar rijden, waarop hij antwoordde: “als dat je enige schade blijft voordat je tussen vier plankjes gaat dan heb je niet te klagen.” Ik was erg opgelucht hoe alles was verlopen, maar realiseerde mij wel dat door het aan mijn laars lappen van de parkeeretiquette in deze woonwijk, ik meer problemen had veroorzaakt dan absoluut nodig was. Ik ga dan ook onderzoeken waar er andere parkeergelegenheid is in die buurt waar ik wel zonder problemen mijn auto kan neerzetten, om niet meer de gok te wagen of zoiets mij wel niet opnieuw zal overkomen.

One thought on “Dag 341 van 2555: mijzelf niet willen conformeren aan regels, lang leve de parkeervrijheid

  1. Pingback: Dag 341 van 2555: mijzelf niet willen conformeren aan regels, lang leve de parkeervrijheid | Blogs @ Unsharedstories

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s