Dag 342 van 2555: mijzelf niet willen conformeren aan regels, lang leve de parkeervrijheid – deel 1

DIP lite cursusIn deze blog post zal ik doormiddel van zelfvergeving en correctieve zinnen mijn onderliggende motivaties ontrafelen die hebben geleid tot het inpikken van een ander zijn parkeerplek en het schade aanbrengen aan de huurauto, om vervolgens mijzelf te verbinden met de oplossingen die ik zie, om herhaling van patronen in de toekomst te voorkomen. Het is aan te bevelen om eerst blog 341 te lezen voor context.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geen zin te hebben in het zoeken naar parkeeralternatieven waar ik wel vrij kan parkeren.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van geen zin hebben om een constructieve oplossing te vinden, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mij separeer van mijn probleem en vanuit opportunisme hoop dat alles wel op zijn pootjes terecht komt. Ik stop de separatie en het opportunisme en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet te separeren van mijn door opportunisme zelf gecreëerde problemen en zo oogkleppen voor te hebben om te zoeken naar een constructief alternatief.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn auto op een plek te parkeren waarvan ik weet dat dit verboden is, maar ik geen zin en tijd heb in het bedenken van alternatieven.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het erop aan laten komen en te parkeren daar waar het is verboden, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik in dat moment niet hier ben, maar in mijn ‘geest’, en dus de gevolgen niet wil onderkennen in dat moment. Ik stop deze nonchalante houding en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om nonchalance plaats te laten maken voor zelfverantwoordelijkheid, waarin ik zie dat het parkeren op een verboden plek gevolgen zal gaan hebben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om op basis van een eerdere succesvolle ervaring waar ik ook op dat plekje stond, deze handeling van parkeren nogmaals te herhalen.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van ervaring boven de realiteit en het hier en nu stellen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mij dermate gesepareerd heb dat ik ervan overtuigt ben dat er geen gevolgen zijn verbonden aan het parkeren op een verboden plek. Ik stop het geloof in de ervaring als blauwdruk en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om ervaringen niet te gebruiken om op de automatische piloot te handelen in het hier en nu en dus niet opnieuw afweeg of het een goed idee is om op dat plekje te parkeren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat het mij niet zal overkomen dat de eigenaar van het parkeerplekje terug zal komen alvorens ik weg ben.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van ongeloof dat mij iets zal overkomen wanneer ik op een verkeerde plek parkeer, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mij als een onaantastbare voel in mijn eigen universum en dus geen rekening houd met eventuele gevolgen. Ik stop het ongeloof en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer te denken dat het een ander wel zou kunnen overkomen, maar dat het mij echt niet zal overkomen en zo weer te landen op twee benen in het hier en nu.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te kunnen/willen verplaatsen in de ander die als hij/zij terugkomt niet de auto op zijn/haar plekje kan parkeren en ook geen alternatief heeft dichtbij huis.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van egoïsme waar het mij niet uitmaakt hoe het met de ander vergaat, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik alleen met mijzelf bezig ben om mijn ding te kunnen doen en mij de vrijheid te verschaffen van het mijn ding kunnen doen. Ik stop het egoïsme en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf altijd te verplaatsen in de ander alvorens ik situaties creëer waarin in de nader zonder zijn/haar medeweten betrek.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik niet meer terug kan en verder moet in het stramien wat ik heb uitgezet door fout te parkeren, nu ik op dit plekje ben gaan staan en klem ben gezet door de eigenaar van het plekje.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijzelf van mijn vrijheid berooft voel door het klemzetten van mij door de andere auto, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn vrijheid bevecht en daardoor denk dat ik niet meer terug kan en verder moet in het stramien dat ik heb uitgezet. Ik stop mijn drang naar vrijheid en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om altijd te kunnen zien dat ik een situatie kan veranderen in het belang van een ieder en dus ook mijn handelen ten alle tijden kan veranderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verhit na te denken hoe ik mijn vege lijf uit de situatie kan redden zonder zelfverantwoordelijkheid te nemen.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van geen gezichtsverlies willen lijden, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik bang ben voor een confrontatie en uitgemaakt zal worden voor iemand die moedwillig fout handelt. Ik stop de angst voor gezichtsverlies en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de situatie en het belang van een ieder op de eerste plaats te zetten en niet eerst mijn fouten recht te breien, zodat het niet zo erg lijkt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de confrontatie met de eigenaar van het plekje niet aan te willen gaan uit angst dat de ander zal gaan schreeuwen en emotioneel zal reageren.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst voor de reactie van de ander op mijn foute gedrag, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik bang ben om gewezen te worden op mijn foute gedrag dat ik zelf ook wel zie maar niet wil zien om een gevoel van vrijheid te beleven. Ik stop de angst voor emotionele reactie van de ander en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om eerst te kijken wat deze situatie nodig heeft om in het belang van een ieder terug geleid te worden naar een win-win situatie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een kick te krijgen uit het in staat zijn van het leenautootje uit een zeer krap plekje te halen op een manier die onmogelijk leek.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van gevoel van vrijheid te halen uit handelingen die niet voor de hand liggen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik in een energetische achtbaan zit waar ik inmiddels zover ben opgeladen dat ik de eigenaar van het plekje een koekje van eigen deeg wil geven. Ik stop de wraak en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet aan te sturen door wraakgevoelens.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een energetische ontlading als prettig te ervaren wanneer ik uit het krappe plekje ben gedraaid en mij de kras op de bumper in dat moment niets kan schelen.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van een energetische roes mijn werkelijkheid te laten kleuren, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mij laat leiden door de energetische roes en zo separeer van mijn fysieke werkelijkheid waarbij niets dan mijn gevoel er nog toe doet. Ik stop de energetische roes en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te blijven ademen en hier te zijn ook als ik iets doe wat spannend is en gevolgen kan hebben die minder leuk zijn, dan nog blijft mijn zelfverantwoordelijkheid staan in het hier en nu.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om wanneer ik naar de kras kijk teruggezogen word in mijn fysieke werkelijkheid en ineens bang ben voor de gevolgen van mijn handelen.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst door mijn handelen vanuit een energetische roes, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik het niet nemen van mijn zelfverantwoordelijkheid nu omzet in angst als een excuus voor mijn handelen en de gevolgen daarvan. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om angst niet als excuus te gebruiken voor het niet nemen van zelfverantwoordelijkheid, maar gewoonweg mijn zelfverantwoordelijkheid te nemen, hoe dan ook.

One thought on “Dag 342 van 2555: mijzelf niet willen conformeren aan regels, lang leve de parkeervrijheid – deel 1

  1. Pingback: Dag 342 van 2555: mijzelf niet willen conformeren aan regels, lang leve de parkeervrijheid – deel 1 | Blogs @ Unsharedstories

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s