Dag 361 van 2555: de kleur rood

DIP Lite cursusRecentelijk zag ik Anna over kleuren bloggen en Marjo, ik luisterde het Eqafe interview over kleur en besloot er ook een paar blog posts aan te wijden.

Als kind vond ik het moeilijk om mijn lievelingskleur te noemen, aangezien ik niet één kleur had die ik mooi vond maar een scala aan kleuren die ik weer in bepaalde combinaties mooi vond. Wanneer ik dan toch een kleur moest kiezen dan koos ik in het moment een kleur om mij zo aan te passen aan het feit dat iedereen een lievelingskleur leek te hebben.

Toen ik voor in de twintig was ging mijn interesse wat kleding betreft ineens uit naar rood als een accent om mee te spelen. Ik was tevreden met mijn figuur en had het gevoel dat ik de wereld wel aankon. Ik maakte mijzelf een scharlaken kleurige regenjas en ik voelde mij in die kleur echt ‘in control’. Rood is altijd een kleur gebleven om deze ervaring van, alles op orde hebben in het leven, uit te drukken.

Toen ik voor in de dertig was schilderde ik twee wanden van de woonkamer vol met blokjes die ik met vijf verschillende kleuren rood invulde. Mijn partner zat voor zaken in Frankrijk die week en ik besloot de woonkamer een metamorfose te geven. Toen hij ’s nachts thuiskwam had ik wat lampjes aangelaten zodat hij de muren zou zien. Gelukkig vond hij het mooi. Zelf vond ik het een warme uitstraling hebben en ’s avonds met de lampjes aan gaf het een geborgen en gezellig effect. Je zou bijna kunnen zeggen dat het een ‘terug naar de baarmoeder’ ervaring opriep.

Nu ik terugdenk aan mijn kindertijd om te zien waar rood een rol heeft gespeeld dan zie ik ineens die rode deken die op mijn bed lag. Wellicht dat daar het gevoel van geborgenheid vandaan komt. Mijn partner en ik kochten onze eerste fauteuils en die waren scharlaken rood, van die fauteuils met oren waar je in weg kon kruipen. Ook hier komt geborgenheid weer terug.

Rood heb ik eigenlijk nooit als de kleur van de liefde gezien, de tegenpool wel, haat en boosheid als het gaat om een koele harde tint rood. Dit zijn natuurlijk allemaal voorgeprogrammeerde aannames over de kleur rood.

Wanneer ik naar de kleur rood kijk door de ogen van de kleurenpsychologie dan zie ik allerlei karaktereigenschappen die ik in mijzelf terug zie of die ik mijzelf zou willen toewensen of die anderen in mij zien. Eigenschappen zoals: zelfbewust, onafhankelijk, impulsief, enthousiast, ondernemend, vooruitstrevend, pioniersgeest, vrijheidsbehoefte, strijdbaar, eigenmachtig, maar ook: ongeduldig en tegen de draad in.

Bij de kleur rood, binnen de jaargetijde symboliek, kom ik uit op april, begin van de lente en in april ben ik geboren.

De kleur rood in kleding bijvoorbeeld draag ik wanneer ik lekker in mijn vel zit en mij geborgen genoeg voel om mij uit te drukken naar de buitenwereld toe. Of is het andersom en draag ik dit omdat ik dit gevoel wil ervaren?

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij geborgen te voelen wanneer mijn omgeving mij daartoe uitnodigt.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van stimulans van buitenaf nodig hebben om geborgenheid te ervaren, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mij niet elk moment van mijn leven geborgen kan voelen vanuit en stabiel punt binnenin mijzelf. Ik stop het zoeken naar geborgenheid om geborgenheid te kunnen voelen, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geborgenheid of intimiteit bij mijzelf te vinden door zelfvertrouwen en de wetenschap dat ik op mijzelf kan rekenen in welke situatie dan ook.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om rood te zien als een kleur die ik van tijd tot tijd nodig heb om krachtigheid te bevestigen in mijzelf alsof het er nog niet is maar aangewakkerd moet worden.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van de kleur rood nodig hebben om krachtigheid te bevestigen in mijzelf, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik in elke ademhaling de kracht van leven kan ervaren zonder dit met ceremonie zoals kleur in mijzelf te moeten aanmoedigen. Ik stop het nodig hebben van de kleur rood, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen ceremonie buiten mijzelf om te gebruiken om de kracht in mijzelf te ervaren. Ik weet dat die kracht in mij is en dus is de kracht klaar om te worden ervaren los van wat er in mijn buitenwereld zich afspeelt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik niet ‘in control’ ben zonder het dragen van de kleur rood.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van zoeken naar rode kleding om alles onder controle te willen hebben of denk te hebben, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik zelfaansturing denk te halen uit de kleur van mijn kleding. Ik stop de controle, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/snappen/realiseren dat ik mijzelf ten alle tijden kan aansturen, in welke kleur kleding dan ook. Daarnaast heb ik geen rode kleding nodig om een gevoel van controle uit te dragen, zelfaansturing is iets dat ik doe, zonder enige vorm van ritueel of ceremonie.

Dag 360 van 2555: niet willen ervaren in het moment – Lyme geconstateerd bij mijn zoon

DIP Lite cursusDeze blogpost is een vervolg op de vorige post “een masker van kalmte”. In mijn vorige post beschreef ik wat er aan gevoelens door mij heen ging toen we een teek op de enkel van mijn zoon vonden en ik die verwijderde.

Deze blogpost gaat over het laten testen van mijn zoon en erachter komen dat de teek die hem beet hem Lyme gaf. Gelukkig waren we er vroeg bij en kan er nog wat aan gedaan worden. Maar wat deed dat met mij in het moment.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen ervaren wat er onder mijn strakke waterspiegel zich afspeelde toen ik hoorde dat ook mijn zoon Lyme heeft.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het negeren van wat hier is als gevoelens en emoties, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet mee hoef te gaan in deze emoties en gevoelens, maar het is wel waardevol om te weten wat mijn water beroerd onder de strakke waterspiegel. Ik stop het negeren, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het ontkennen te stoppen als een kurk op de fles die gevuld is met angst en projecties in de toekomst.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn voor het woelige water onder de strakke waterspiegel.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijzelf aansturen in het moment door gevoelens en emoties te negeren/mij ervan af te scheiden om stabiel te kunnen zijn, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet van stabiliteit kan spreken wanneer ik niet alles in overweging neem, dus ook de emoties en gevoelens. Ik stop het mij afscheiden van mijn gevoelens en emoties, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien dat ik een ‘totaal pakket’ ben waar ik niet die zaken uit kan halen waarvan ik vermoed dat zij mijn ‘ogenschijnlijke stabiliteit’ zullen verstoren, dus neem ik alles in overweging in het moment en kijk ik ook naar de emoties en gevoelens zonder op deze golven mee te gaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat de emoties en gevoelens die als energie bewegen in mijn solar plexus eng zijn, bedreigend zijn voor mijn stabiliteit waar ik in dat moment zo graag in wil geloven.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst hebben voor mijn eigen gecreëerde emoties en gevoelens, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn creatie wel in de ogen moet kijken, omdat het deel is van mij. Ik stop mijn angst, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen angst voor mijn angsten te hebben maar ze met opgeheven hoofd te zien voor wat ze zijn.

~

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat het fout zal aflopen met mijn zoon en hij net als mijn dochter chronische Lyme zal ontwikkelen.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het projecteren van een uitkomst, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet bij machte ben in dat moment om de uitkomst te voorspellen. Ik stop het projecteren, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om dit proces met hem te lopen en elke keer daar waar kan te handelen in het belang van een ieder, te ademen en mijzelf niet gek te laten maken door een angst die nergens op gebaseerd is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat mijn zoon niet meer te redden is.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon waar ik van het ergste uitga en dus in polariteit ben, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik het ergste denk om zo verast te worden wanneer het tegenovergestelde bewaarheid wordt. Ik stop de polariteit, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te snappen/zien/realiseren dat wanneer ik van het ergste uitga, ik niet mijn ware ik mijzelf laat aansturen, maar een ego/’geest’ ben die vaart op polariteit om energie op te wekken in mij met de mogelijkheid om dit te vergroten door de frictie die in mij in gang is gezet door mijn goedkeuring en acceptatie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik de teek er verkeerd uit heb gehaald en dus dit alles heb veroorzaakt.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van willen verklaren waarom mij dit een tweede keer overkomt, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik in een slachtoffer rol ga zitten door mijzelf de schuld te geven. Ik stop het beschuldigen, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren /begrijpen dat ik door mijzelf de schuld te geven ik mijzelf stop en mijzelf niet verder motiveer om te zien waarom dit is en hoe het komt dat er zoveel besmetting door teken plaatsvindt en het zo in een groter perspectief zet dan mijn eigen bubbel.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik gefaald heb als moeder.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijzelf in te dekken door mijzelf af te vallen als moeder, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik alvast maar zeg tegen mijzelf dat ik gefaald heb om alles voor te zijn wat in deze richting zou wijzen. Ik stop het indekken, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het indekken achterwege te laten en mij te richten op oplossingen in plaats van mijzelf naar beneden halen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat wanneer ik de angsten erken, ik mijzelf zal verliezen in de hysterie van deze emoties en gevoelens.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van bang te zijn de controle te verliezen over mijn emoties en gevoelens, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik door controle te proberen houden mijzelf een niet echte vorm van aansturen voorhoud. Ik stop de angst voor het verlies van controle, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de woorden controle en aansturen niet met elkaar te verwarren en te zien dat controle van het ego/’geest’ is en mij een niet echte ervaring bezorgt van het aansturen van mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken “nee hè niet weer”.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van slachtofferschap door te projecteren in de toekomst, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet werk aan een oplossing maar mijzelf stop en laat devalueren. Ik stop het devalueren, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet langer als slachtoffer te zien maar als een moeder met een kind dat Lyme in een zeer vroeg stadium heeft waar de kaarten nog absoluut niet van geschud zijn en de uitkomst nog alle kanten op kan. Dat is ook waarom we behandelen als oplossing en niet bij de pakken gaan neerzitten en wachten totdat de ziekte chronisch wordt en hem gaat belemmeren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om met het hoofd koel houden en sterk te zijn in een heftige situatie voor mijn kinderen, mis te interpreteren en dus alles te onderdrukken en te geloven dat ik daar goed aan doe.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van onderdrukken om het hoofd koel te houden, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf van mijzelf afscheid. Ik stop het afscheiden, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf heel te maken en de emoties en gevoelens durf te aanschouwen in het moment waarbij ik geen angst heb dat ik wordt gezogen in een innerlijke onrust/verwarring, maar simpel zie/begrijp/realiseer dat dit in mij bestaat en ik dat kan veranderen door mijzelf te begrijpen en te zien/begrijpen/realiseren waarom ik dit doe.

Dag 359 van 2555: een masker van kalmte

DIP Lite cursusMijn zoon kwam terug van 3 dagen schoolkamp naar de Ardennen. Zij hadden survival activiteiten gedaan en kampeerden midden in de natuur in tipi tenten. Er werd hen aangeraden om zichzelf te controleren op teken na het struinen in de natuur. Mijn zoon besloot niet te douchen aangezien zij met 100 man 2 douches tot hun beschikking hadden en dit moest plaatsvinden voordat zij een survivaltocht door water en modder gingen maken.

Na het eten op de avond dat hij terug was gekomen zat ik met hem na te praten over hoe hij het had ervaren zo’n kamp, waarop hij aan zijn enkel kriebelde en vervolgens keek naar wat daar zat. Het was een teek van zo’n 2-3 millimeter groot die inmiddels in zijn enkel vastzat. Hij had deze teek absoluut niet gezien, maar toch was hij daar. Ik bleef kalm, maar voelde de onrust van binnen wel aanzwellen. Gedachten kwamen op van: niet nog een kind dat aan Lyme moet lijden. Met de chronische Lyme van mijn dochter in mijn achterhoofd kon ik in dat moment mij niet neutraal opstellen.

Normaal gesproken verwijdert mijn partner de teken aangezien hij daar een handigheid in ontwikkelt heeft. Mijn partner was niet thuis, dus besloot ik met mijn bijna geen ervaring toch de theorie in de praktijk te brengen. Met de tekentang heb ik zo’n 6 pogingen gedaan voordat ik de teek eruit had. De plek was wat geïrriteerd en rood om de beet door het kriebelen van mijn zoon en het eruit halen van de teek. Mijn dochter wilde naar de huisartsenpost om de teek daar te laten verwijderen, maar ik vond dat ik het eerst moest proberen aangezien ik een tekentang bezit. Toen de teek eruit was heb ik een cirkel om de beet met pen op zijn enkel gezet en de volgende ochtend was er geen grote rode kring ontstaan. Wel ben ik goed aan het opletten of hij verschijnselen krijgt die anders zijn dan anders, wat niet makkelijk is met een kind dat 2 nachten slecht geslapen heeft en spierpijn van de activiteiten en lange busreis.

Tijdens het eruit halen van de teek had ik een angst over mij heen dat ik de teek er niet goed uit zou krijgen en daardoor meer schade zou aanbrengen. Wanneer mijn zoon au zei dan wist ik bijna zeker dat ik iets fout deed met de teken tang. Hetgeen waarom mijn zoon au zei was het feit dat ik met de 6 pogingen ook langzaam de plek aan het epileren was en het eruit draaien van haren nu niet heel lekker aanvoelt op een tere plek als een enkel. Ik wilde kalmte bewaren om mijn zoon geen angst aan te jagen, maar noch ik als mijn dochter waren er echt kalm onder. Het was dan ook niet gek dat mijn zoon even later precies wilde weten hoe iemand besmet kon raken met Lyme door een teek die als gastheer functioneert. Ook toen voelde ik mij schuldig dat hij verder aan het denken was over Lyme en ik wellicht hem had bang gemaakt door te handelen vanuit een startpunt van angst.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij het woord teek in mijn solar plexus beweging waar te nemen en dit te negeren, omdat ik er niet mee geconfronteerd wil worden.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van energie beweging in mijn solar plexus te ervaren en dit te negeren, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik in dat moment de confrontatie met mijzelf niet aan wil en sterk wil zijn, maar het tegenovergestelde bereik door angst toe te laten in mijn denken en handelen. Ik stop het negeren, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om energie beweging in mijn solar plexus altijd in het moment te onderzoeken, zodat de gevolgen beperkt blijven, en ik vervolgens vrij van emoties en angsten kan denken en handelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij het zien van de teek in de enkel van mijn zoon het hele traject van besmetting aan mij voorbij zag gaan in mijn ‘geest’.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het projecteren van gevolgen in de toekomst, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf niet stabiliseer door aan alle mogelijke uitkomsten te denken vanuit een startpunt van energie/angst. Ik stop het projecteren, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om vanuit gezond verstand te bedenken wat ik moet doen in het moment om verdere gevolgen te voorkomen, maar niet preventief te denken/handelen vanuit angst.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat wanneer ik een masker van kalmte opzet ik ook kalm van binnen ben en dus kan handelen/denken vanuit stabiliteit/kalmte.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van de buitenkant perfect te laten zijn terwijl de binnenkant niet meer weet wat te doen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de schone schijn niet kan ophouden en dat ik binnen en buiten hetzelfde zal moeten zijn om echte kalmte te kunnen uitstralen en een echt punt van kalmte voor de ander kan zijn. Ik stop de mooie buitenkant als het niet strookt met de binnenkant, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om meer te oefenen met het gelijk trekken van mijn binnen- en buitenwereld en dat ik zolang dat nog niet een natuurlijke expressie van mijzelf is, ik de buitenkant stabiel laat zijn en vergeving doe op dat wat nog niet lukte aan de binnenkant, om zo mijzelf te corrigeren en het op een ander moment nogmaals te proberen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de emoties die rondgingen binnenin mij ten tijde van het verwijderen van de teek te willen onderdrukken om zo kalmte op te roepen of ruimte te maken voor kalmte.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van emoties onderdrukken om er geen last van te hebben in het moment, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik met iedere onderdrukking vaneen emotie meer gevolgen de wereld in help. Ik stop het onderdrukken, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om wanneer er emoties van binnen rondgaan ik de emoties erken en zie, maar ze niet ervaar of meega op de emoties en zo mijn handelen/denken te laten beïnvloeden door deze emoties. Op die manier weet ik dat deze emoties er zijn en kan ik op een later tijdstip hen aanpakken om zo in het vervolg te snappen wat mijn valkuilen zijn in bepaalde situaties.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat deze angst die ik ervoer een angst voor de dood van mijn kind is en dus een overlevingsangst.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van overlevingsangst, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik angst ontwikkel voor iets dat nog niet gebeurt is of staat te gebeuren. Ik stop het projecteren van angst voor overleving, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/begrijpen/realiseren dat angst op voorhand geen goede gids is om zaken met gezond verstand af te handelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf de schuld te geven van het krijgen van een tweede kind met Lyme.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mij schuldig voelen aan iets dat er nog niet is, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik bang ben dat door mijn handelen vanuit emotie gevolgen ontstaan waardoor mijn zoon ziek wordt. Ik stop het aanpraten van een schuldgevoel aan mijzelf, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet op de feiten vooruit te lopen en te zien/begrijpen/realiseren dat ik wel weet dat handelen vanuit angst niet okay is en daardoor dus vrees dat er nare gevolgen van komen en zo op voorhand mijzelf te straffen doormiddel van een schuldgevoel.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik de chronische Lyme van mijn dochter emotioneel aankan en dus niet geconfronteerd wil worden met het tegenovergestelde.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van denken dat ik stabiel ben op een bepaald punt, maar waar de realiteit mij anders laat zien, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik hierop reageer met ontkenning en mijn buitenkant bij elkaar pak om een masker van kalmte op te zetten. Ik stop de ontkenning, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niets te ontkennen dat fysiek bewezen is en zo dus geen strijd aan te gaan binnenin mij die alleen maar meer energie en ontkenning zal uitlokken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om kalm te willen blijven voor de ander om zo mijn angst niet over te berengen op de ander.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van kalm willen blijven omwille van de ander, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik eerst zelf kalm moet wezen om als punt van kalmte voor de ander te kunnen fungeren. Ik stop het handelen om de ander te ondersteunen zolang ik mijzelf niet eerst kan ondersteunen, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om eerst voor mijzelf te kiezen, niet vanuit een punt van egoïsme, maar om te zien/begrijpen/realiseren dat ik niets voor de ander kan betekenen als ik het niet eerst zelf op orde heb.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een kalme persoonlijkheid in het leven te roepen om zo niet eerst naar wie ik ben in het moment hoef te kijken.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van een persoonlijkheid uit de kast trekken om zo mijzelf te omzeilen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet alleen mijn emoties onderdruk/negeer maar ook mijzelf. Ik stop het omzeilen/negeren van mijzelf, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet meer zodra het moeilijk wordt een andere persoonlijkheid uit de kast te trekken en zo te denken dat ik de situatie heb gered/opgelost, terwijl ik afscheiding in mijzelf heb gecreëerd door mijzelf af te splitsen in een andere persoonlijkheid.

Dag 358 van 2555: tijd als ontmaskering van zelfbeperking – Lucy

DIP Lite cursusWe besloten als gezin om naar de film te gaan, meestal is het moeilijk om die ene film te kiezen die we allemaal de moeite waard vinden om te kijken. Dit keer had mijn partner de film ‘Lucy’ gespot bij ‘the Movies’ bij ons in de stad en wonder boven wonder leek het ons allemaal leuk om daarheen te gaan. Daar zaten we dan in de nog bijna nieuwe bioscoopzaal, mijn kinderen hadden al gezegd dat het wel een actiefilm is, maar ik liet het over mij heen komen. Films met alleen maar geschiet en geweld daar kan ik niet minimaal 80 minuten naar zitten kijken, dat wordt op een bepaald moment een soort van overload op mijn systeem.

Wat ik in deze blog post wil bespreken zijn bepaalde zinnen en delen uit de film, dus mocht je nog van plan zijn de film te gaan bekijken, ga gerust je gang ik zal niet alles vertellen.

De film gaat in grote lijnen over het gebruik van onze hersencapaciteit die gemiddeld bij ons mensen 15% is, maar door een nieuwe drug in grote hoeveelheden binnen te krijgen gaat de hoofdrolspeelster Lucy van een hersencapaciteit van 15 naar 100%. In dit proces gaat zij door verschillende stadia en  realisaties over het beheersen van haarzelf, haar lichaam en haar omgeving.

Op een bepaald moment legt ze uit dat woorden en cijfers alleen maar bestaan om onze wereld begrijpelijk te maken, een soort van code om het behapbaar te maken. Waardoor woorden en cijfers meteen ook onze grootste beperking zijn. De wereld zo gaat zij verder, is gebaseerd en dus gemaakt door onze beperkte hersencapaciteit, we leven dus in een beperkte wereld.

Dat is toch redelijk de spijker op z’n kop, binnen mijn perspectief slaan we onze vleugels uit zodra we meer woorden en meer betekenissen gaan kennen. De wereld van een kind is vrij klein, omdat het nog niet veel woorden kent. Hoe meer woorden we leren hoe groter onze wereld als kind wordt. Dus leren wij als volwassenen vrijwel geen nieuwe woorden erbij dan blijft onze wereld statisch en is er geen sprake van evolutie binnen onze eigen wereld. We kennen allemaal wel zo’n moment waarop we iets werkelijk niet kunnen bevatten. Dat kan frustrerend zijn of iets waar we ons bij neerleggen, maar het is tegelijkertijd wel het eind van onze horizon waar we direct tegenaan kijken.

Wanneer we ons dan realiseren dat veel mensen niet het uiterste uit zich zelf hebben gehaald gedurende hun leven en dus ongeveer op basisschool leeftijd qua woordenschat zijn blijven steken. Dan hebben we met aardig grote aantallen mensen te maken, die meehelpen scheppen aan deze wereld zoals die vandaag de dag is, die de vooruitgang tegen gaan door hun beperkte hersencapaciteit. Dit klinkt misschien alsof ik alle ‘domme’ mensen wil verbannen, maar het gaat hier niet zozeer over dom en slim dan wel over de beperking die we onszelf opleggen door te stoppen met connecties te leggen in ons brein.

Het is de hersenplasticiteit, het ontwikkelen van netwerken en connecties in het brein die ons inzicht doet vergroten en dus onze wereld doet vergroten. Hoe meer woorden ik ken hoe meer concepten ik kan begrijpen, hoe meer concepten ik kan begrijpen hoe meer oplossingen ik kan bedenken voor zaken die niet oplosbaar leken vanuit een beperkter gezichtspunt op een eerder tijdstip.

Ook het begrip tijd werd als een sleutel aangekaart in de film. Tijd als de motivatie van alles op aarde. Het fysieke leven kent tijd, die voor velen van ons als een rees tegen de klok in is. Zodra we zien dat tijd meer een orde is in de chaos en alles op z’n tijd kan plaatsvinden, dan veranderd onze strijd in mogelijkheden. Wanneer we nog een stapje verder gaan en tijd vertalen naar ademhaling, dan kunnen we zien dat we adem na adem effectief kunnen bestaan in onze wereld. De adem/tijd blijft doorgaan totdat we niet meer fysiek zijn en overgaan naar tijdeloosheid. Wanneer we die overgang hebben gehad dan zijn we niet meer gebonden aan het hier en nu, wat zo belangrijk in de fysieke werkelijkheid is. Dan zijn we overal omdat alles nu en hier is zonder orde en zonder chaos. Niet dat dit een streven is, het is gewoonweg anders.

De hele film ondanks dat het best een heftige actiefilm is sprak mij erg aan en inspireerde mij ook. Ik kwam bijna verkwikt uit de bioscoopzaal. Ik kon duidelijk zien hoe ook een simpel iets als twijfel bijvoorbeeld funest is en ons beperkt net als onze woordenschat en de tijd. Bij 20% hersencapaciteit heeft Lucy geen emoties en gevoelens meer die haar beperken of laten twijfelen en de verkeerde beslissingen laten nemen. Zij is ten alle tijden gefocust en blijft connecties in haar brein aanmaken om tot een verbetert zelf te komen. Niet dat dit een vrije keuze is geweest voor haar, aangezien zij onvrijwillig deze drugs binnen kreeg in het begin van de film. Wij hebben wel de keuze om onze vleugels uit te slaan en de connecties te vergroten in ons brein door woorden te leren die we nog niet kenden, door te lezen en werelden te ontdekken die we nog niet kenden, door onszelf te vergeven en steeds dieper naar binnen te kunnen kijken om op de juiste tijd zonder twijfel de juiste keuze te maken die in het belang van een ieder is.

Ik vind het een aanrader de film Lucy, heb je de film ook gezien, deel dan gerust jouw perspectieven in de commentaren.