Dag 373 van 2555: als er één wakker wordt ontwaken er meerderen

DIP Lite cursusVan de week realiseerde ik mij ineens dat een verandering bij een ander ineens kan zorgen voor een verandering in mijzelf. Met andere woorden de verandering bij de ander geeft ruimte om te zien hoe ik anders om kan gaan met een situatie die ik voorheen als een soort van impasse beleefde.

Sinds dat mijn zoon 9 jaar is mag hij zelf bepalen hoe laat hij naar bed gaat. In de eerste weken was dat een soort van uitproberen en zien waar de grenzen en zijn grenzen lagen. Van een kind dat onder het ‘ouderlijk regime’ een kind leek dat vroeg naar bed wilde gaan, veranderde hij in een kind dat vele malen later naar bed ging en niet zat te knikkebollen en zichzelf wakker zat te houden. De enige regel die mijn partner en ik hebben ingesteld rondom naar bed gaan en opstaan is het op tijd uit bed komen als je verantwoordelijkheden hebt zoals school, bijbaantje of andere afspraken. Dit leverde geen enkel probleem op en iedereen was tevreden. Tot dat mijn zoon een jaar of 13 werd, in de pubertijd zat maar niet zichtbaar puberde, en grootse moeite had om zelfstandig op tijd uit bed te komen. Dit triggerde gedrag in mij als moeder dat ik hem wakker ging maken om op tijd op school te komen, wat mijn partner bestempelde als betuttelen. Mijn grootste drijfveer was om niet in de problemen te komen met school en leerplicht door dit niet wakker wordt gedrag van mijn zoon.

Mijn zoon slaapt net als ik zelf heel diep, wat het moeilijk maakt om hem wakker te maken. Dit maakte dat ik hele rituelen ontwikkelde van tegen hem blijven praten om hem zo bij zijn positieven te krijgen en wakker genoeg te worden dat hij kon opstaan. Mijn partner vond dat ik hierin te ver ging en mijn zoon betuttelde. Wanneer mijn partner mijn zoon ging roepen om uit zijn bed te komen dan resulteerde dat in niets, want een keer roepen was zeker niet afdoende. Ik voelde mij heen en weer geslingerd door gevoelens van geen betuttelende moeder te willen zijn en juist mijn kind de ruimte te laten voor zelfverantwoordelijkheid en de angst om mijn kind door vallen en opstaan teveel te laat te laten komen waardoor we als ouder en kind bij bureau leerplicht terecht zouden komen. Leerplicht was toen nog een beladen woord en organisatie die in mijn optiek ons als gezin door de jaren heen alleen maar had geboycot en nooit had ondersteunt, wat maakte dat ik het gaan naar de leerplicht voor mijn zoon als iets verschrikkelijks projecteerde in mijn toekomst.

Toen we vorig jaar met mijn zoon na aanleiding van een tekenbeet bij een natuurgenezer kwamen werd er ontdekt dat zijn dag nacht ritme op biologisch niveau niet gelijk liep met de cadans van de maatschappij. Zijn lichaam werd pas echt wakker op celniveau tegen 11 uur ’s morgens wat het moeilijk maakte om op te staan om 7 uur of 7:30 uur. Ook het naar bed gaan was niet bijzonder laat, meestal gaat we met z’n allen zo rond 12 uur slapen, waarbij we allemaal makkelijk de vereiste 6 uur slaap halen. Na dit bezoek aan de natuurgenezer werd besloten om een daglichtlampwekker voor mijn zoon aan te schaffen die een uur voor de wektijd licht geeft en steeds feller wordt. De laatste 10 minuten kan er hetzij radio of vogelgeluiden worden ingesteld om uiteindelijk wakker te worden in een kamer vol met daglicht. We merkten direct effect van deze lamp en mijn zoon was echt fysiek wakker de eerste 3 weken. Totdat dit weer wat inzakte en ik toch nog even kort naar zijn kamer moest gaan om hem echt goed wakker te maken. Opnieuw rees natuurlijk mijn dilemma weer van moet ik hem dit zelf laten doen of geef ik hem dit steuntje in de rug? Wat het voor mij ook nog eens moeilijk maakte was het feit dat dit niet een puber was die niet uit zijn bed wilde omdat hij het liefst zijn hele dag zou slapen en het hem niet uitmaakte of hij te laat op school zou komen. Hij werd simpelweg niet wakker uit zijn vaste slaap, waarbij ik het vaste slapen herken, maar wat mij niet belemmert bij het opstaan omdat mijn bioritme niet anders is.

Sinds een aantal weken lijkt het probleem van het opstaan geweken te zijn, mijn zoon staat elke schooldag zelfstandig op en ik hoef mij geen zorgen meer te maken. Dat klinkt wellicht wat eenvoudig om dit zorgen maken ineens los te kunnen laten en niet meer op de achtergrond mee te laten spelen. Toch is dit wel het resultaat geweest van de verandering die mijn zoon onderging waardoor ik mijzelf in staat stelde om mee te veranderen en enige vorm van betutteling of angst die er was los te laten, omdat ik kon zien dat het een overlevingsmechanisme was die op dit moment misplaatst was.

Hier volgen een aantal zelfvergevingen en verbintenissen dat in grote lijnen het proces weergeeft waar ik doorheen ben gegaan om tot dit eindpunt te komen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat mijn zoon te laat op school komt en ik daar de gevolgen van moet dragen als ouder.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn wanneer ik mijn zoon door vallen en opstaan dit probleem zelf laat aanpakken ik zelf als ouder in de problemen kom wanneer mijn zoon faalt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn voor de leerplicht en te geloven dat wanneer ik de verantwoordelijkheid van het opstaan bij mijn zoon neerleg zij niet zullen aannemen dat mijn zoon te vaak te laat komt omdat hij in een leerproces zit van zelfverantwoordelijkheid nemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om al op voorhand denken te weten wat de leerplicht zal gaan zeggen en denkt, door eerdere ervaringen met de leerplicht met mijn dochter, wat een geloof in mij heeft vastgezet dat de leerplicht bekrompen denkt en tunnelvisie heeft te projecteren op deze situatie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn door toedoen van mijn zoon in de problemen te komen waardoor ik vervolgens de situatie oplos en zo de directe problemen van te laat komen weet te voorkomen maar het onderliggende probleem van het niet uit bed kunnen komen niet aanpak samen met mijn zoon.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het woord betuttelend van mijn partner als negatief te labelen en dit als een bedreiging te ervaren die mijn controle over dit probleem zou kunnen ondermijnen als ik daadwerkelijk mijn zoon zijn verantwoordelijkheid teruggeef.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de reactie te gaan wanneer mijn partner het woord betuttelend in de mond neemt en dit te ervaren als het falen van mijn moederschap op dit punt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het slaapprobleem van mijn zoon als falen van mijn moederschap te zien.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn mijn zoon te veroordelen over het niet uit bed kunnen komen omdat ik mij kan verplaatsen in het vaste diepe slapen en ik niet op mijn geweten wil hebben dat ik hem opvoed zonder compassie en meer schade aanricht dan nodig is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door het niet willen veroordelen van het slaapgedrag van mijn zoon terecht te komen in een impasse waar ik niet zelfstandig uitkom door de aanpak vanuit angst die ik heb gekozen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om alleen dan te kunnen veranderen wanneer de ander verandert en mij niet te realiseren dat angst en controle willen houden mij in de greep houden om niet te veranderen en niet het gedrag van de ander wat slechts een aanleiding was.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in eerste instantie niet mijn zoon de ruimte te geven om zelfstandig zijn wekprobleem aan te laten pakken en angst de boventoon te laten hebben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het wekken van mijn zoon vanuit gezond verstand en zonder emotionele bagage iets anders is dan hem wekken vanuit angst en controle willen houden.

Ik realiseer mij dat ik door dit hele proces heen angst en controle als leidraad heb genomen en pas toen ik dit ging inzien en dit ietsje los kon laten er ruimte ontstond voor mijn zoon om zijn verantwoordelijkheid te nemen waardoor ik alleen nog ingreep op het aller laatste moment wat soms uit angst en controle plaatsvond en soms vanuit gezond verstand.

Ik realiseer mij dat op het moment dat mijn zoon in staat was zijn wekritme zo om te gooien, dat hij moeiteloos kan meedraaien in de maatschappij die van hem verlangt dat hij op tijd op school komt, dit het moment was waarop ik de controle en angst kon loslaten omdat ik zag dat hij het zelf in de hand had en dit dus geen angst meer triggerde.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om wanneer mijn zoon terugvalt en niet zelf op tijd uit bed komt eerst in zelfoprechtheid te checken of ik vanuit angst en controle wil gaan handelen of vanuit gezond verstand om hem vervolgens  de ruimte te laten om zichzelf de gelegenheid te geven zich te corrigeren in de werkelijkheid

Dag 372 van 2555: de angst voor pijn als overerving – in de praktijk

DIP Lite cursus

Kaasschaaf Viktor

Nog geen dag nadat ik mijn laatste blog schreef, over de beleving van pijn en hoe we pijnbeleving hebben aangeleerd, gebeurde er een ongelukje dat mij de kans gaf om mijzelf te corrigeren binnen mijn fysieke werkelijkheid. Waarschuwing aan degene die deze blog leest en niet tegen beeldende beschrijvingen van een fysiek ongeluk kan, raad ik aan om binnen mijn blog posts te zoeken naar een andere geschikte blog om te lezen.

Het was rond de lunch dat ik besloot om een plakje geitenkaas met de kaasschaaf af te snijden. Aangezien het stukje kaas niet meer zo groot was besloot ik de korst eraf te snijden en de kaas vanaf de zijkant verder op te snijden. Dit verwijderen van de korst doe ik altijd met de kaasschaaf en met veel beleid. Zo ook die dag met het verschil dat het stukje kaas net iets in mijn linker hand bewoog, maar net niet uit mijn linker hand schoot. Ik herstelde mij en pakte het stukje kaas weer stevig beet, maar in diezelfde seconden oefende ik aanzienlijk wat druk uit met mijn rechterhand op de kaasschaaf en ging de handeling van mijn rechterhand onverstoord door zoals ik die had ingezet zonder rekening te houden met de veranderde positie van mijn linkerhand. Nu is dit klusje qua kracht net aan mijn grens en is het kracht uitoefenen net aan mijn grens minder gecontroleerd dan wanneer het gemakkelijk gaat. Dus mijn vingers van mijn linker hand waren verplaatst op het stukje kaas en mijn rechterhand oefende veel druk uit op de kaasschaaf in de veronderstelling dat de situatie ongewijzigd was. Het zal niet moeilijk te raden zijn dat dit geen happy eind had. Met veel kracht schaafde ik een plakje kaas en schaafde ik mijn duim mee, om precies te zijn mijn duimnagel.

In dat moment stond ik te kijken naar mijn eindresultaat en wilde maar niet geloven dat ik met de kaasschaaf onder mijn duimnagel was gekomen en over de breedte van de nagel een halve centimeter had los geschaafd. Dat kan niet ging er door mij heen. Aangezien ik bewust aanwezig was in dat moment besloot ik nu eens te kijken naar pijn en pijnbeleving. Ik verwachtte dat dit wat ik zag, een afgescheurde nagel over de breedte die nog aan het eind een paar millimeter vast zat, pijn zou moeten doen. Ik was met de kaasschaaf over het onderliggende vlees van mijn duim geschaafd, dus logisch gezien zou dat moeten gaan bloeden. Maar het deed geen pijn en het ging niet bloeden. Ik voelde een licht paniekgevoel in mij opkomen en ik vond dat ik moest handelen en op het ergste voorbereid te zijn. Terwijl ik van de keuken naar de woonkamer liep om een pleister te halen zag ik dat mijn duim begon te bloeden. Dit kwam bijna als een opluchting of beter gezegd een bevestiging. Ik was van mening dat het zou gaan bloeden en toen het ging bloeden vielen alle puzzelstukjes op zijn plek. Gewoon lekker normaal en binnen de context van wat zou moeten gebeuren, volgens de ‘geest’. Het lichte paniekgevoel ebde daar ook voor een groot deel mee weg. Nu bleef alleen de verbazing en ongeloof nog over dat het geen pijn deed en het deed geen pijn. Het uiteinde van mijn duim was gevoelig, maar over pijn kon ik niet spreken. Ik dacht nog de pijn zal later wel komen er spelen vast hormonen een rol die zorgen dat ik nu geen pijn voel als een soort van oer overlevingsdrang. Maar ook de rest van de dag ervoer ik geen pijn. Het plakken van de pleister was niet een echt aangenaam gevoel maar deed geen pijn. Elke keer vroeg ik mijzelf om aan te geven op de schaal van 1-10, waarbij 10 het ergste is, hoeveel pijn ik had. Ik kwam niet veel verder dan 1 of 2, wat ik niet zozeer pijn maar pijnlijk wil noemen. Op een gegeven moment begon mijn duim hevig te kloppen, maar ook dit resulteerde niet in pijn. In zekere zin leek ik wel teleurgesteld dat het beschadigen van mijn lichaam niet die pijn veroorzaakte die ik verwachtte. Mijn programmering zei dat ik pijn moest ervaren, ik was immers geschrokken en ik had mij serieus gesneden, ik was dus echt gewond maar het gevoel van gewond zijn dat mistte.

De volgende dag terwijl ik bezig was met de was stootte ik mijn duimnagel met pleister tegen de rand van de droger opening. Dit gebeurd wel vaker en is geen pijnlijk probleem, maar nu ervoer ik daadwerkelijk pijn, het hard duwen van mijn losse nagel in mijn duimvlees was een niet plezant gevoel. Ik haalde direct de pijnschaal erbij en ervoer een 4 aan pijn. De pijn ebde ook weer snel weg en de duim bleef niet gevoelig.

De dagen erna was het tijd om de pleister te verschonen en ik ervoer een lichte weerstand van niet willen kijken naar wat er onder de pleister zich had afgespeeld. Ook nu bespeurde ik een verwachting die me zei dat dit wel pijn zou gaan doen. Ik zag al beelden voor me hoe ik de duimnagel verder zou afscheuren omdat er plak van de pleister aan mijn losse nagel zou zijn gekomen en de pleister nu vastzat aan mijn nagel. Dit was natuurlijk allemaal niet aan de hand, ik had met zorg het gaasje van de pleister op de nagel geplaatst en het plakkende gedeelte niet op mijn nagel geplakt.

Had ik nu niet kritisch gekeken naar dit voorval dan was de kans groot dat ik op basis van herinnering, aan verschillende beelden uit mijn verleden en van buitenaf, dit hele voorval als erger en pijnlijker had ervaren. Ik had wellicht gezegd dat het pijn deed, zonder echt fysiek te voelen of het daadwerkelijk pijn deed. Dit was een echte ‘eye opener’ voor mij en ik wil hier niet mee zeggen dat pijn niet echt bestaat, het is een subjectieve beleving die gevoed wordt door herinnering en hoe we hebben geleerd pijn te ervaren door overerving van onze ouders en hen als levend voorbeeld te gebruiken. Als ik mijn arm breek dan voel ik wel degelijk pijn en dat is maar goed ook dat mijn lichaam mij waarschuwt dat er  echt iets aan de hand is. Mensen die aandoeningen hebben en pijn niet langer ervaren lopen dan ook gevaar op ernstige verwondingen. Mensen die aandoeningen hebben en juist constant pijn ervaren gaan daar echt aan onderdoor. Pijn is echt, zolang we de filter van de ‘geest’ er maar niet overheen zetten en meer drama veroorzaken dan nodig is. Dit geldt voor jong en oud en jong geleerd is oud gedaan.

Wat ik tijdens dit voorval heb gedaan is mijzelf direct te corrigeren binnen mijn fysieke werkelijkheid. Direct zien welke emoties, gevoelens, verwachtingen er speelden, deze waar te nemen als een patroon in mijzelf en los te laten omdat ik kon zien dat het geen nut had om aan deze patronen vast te houden. Het loslaten gaf ruimte om echt te ervaren wat er gebeurde, ik werd maar zeer kort steeds opgeslokt door mijn ervaringen gezien door de ogen van de ‘geest’. Ook heel helder om te zien wanneer je met jezelf afspreekt dat je niet jezelf gaat ervaren op basis van herinnering maar op basis van wat hier echt gebeurt in het hier en nu. Dat is gewoon mogelijk ook al zegt een stemmetje in je hoofd dat je jezelf zus en zo zou moeten voelen en gedragen. Doorbreek het oude maar eens om te zien wat het nieuwe is dat ontstaat.

Dag 371 van 2555: De angst voor pijn als overerving

DIP Lite cursusIn mijn vorige blogpost gaf ik al aan dat ik het stukje over pijn en de angst daarvoor in een andere blog wilde gaan aanpakken. Wat ik heb gedaan is het beluisteren van een Eqafe interview waar uitgelegd wordt waar de angst voor pijn vandaan komt.

De angst voor pijn en de beleving van pijn is ons aangeleerd door onze directe omgeving. Hoe dramatischer dat proces is verlopen hoe dramatischer we met pijn omgaan. Wanneer we tussen de nul en drie jaar oud zijn dan hebben we het concept pijn nog niet begrepen en zijn we ook niet in staat om dat door uitleg van onze ouders te begrijpen. Dus een baby of dreumes begrijpt pijn niet. De vraag zou dan kunnen zijn: maar hoe leg je het zo’n jong kind dan uit? Door als ouder stabiel te zijn kan je een basis bieden aan je kind om te leren omgaan met pijn zonder dat je kind emotioneel over zijn toeren raakt.

Wanneer een baby/dreumes pijn heeft dan zal het kind in eerste instantie nog niet reageren. Er is een moment van proberen te begrijpen wat hen is overkomen en wat ze ervaren. Pas als er een ouder of andere naaste uit zijn omgeving erbij komt gebruikt het kind de reactie van de ander om te begrijpen hoe het om moet gaan met deze pijn. Heeft het kind de vinger tussen de deur gehad, dan kan het zijn dat het nog staat te kijken naar wat hem net is overkomen. Komt de moeder aangesneld om naar de vinger te kijken en ze kijkt het kind verschrikt aan, waarbij de moeder angst ervaart voor wat haar kind is overkomen, dan neemt het kind de gezichtsuitdrukking en de energetische lading van de moeder haar stem om in te schatten hoe het gaat reageren. Die energetische lading van de moeder voelt zo onprettig dat het kind gaat huilen. Hoe groter de emotionele lading van de moeder is des te erger gaat het kind huilen.

Wat er dus in dat moment gebeurt, is het leggen van een koppeling tussen pijn en de energetische reactie van de moeder met name door gezichtsuitdrukking en stem. We leren dus door anderen in onze omgeving hoe we met pijn moeten omgaan. Vaak hoor je ouders ook zeggen, pas toen ik eraan kwam begon mijn kind te huilen. Anderen bestempelen dit gedrag ook wel als aanstellerij, als aandacht willen hebben van de moeder. Maar de moeder is het levend voorbeeld voor het kind, die laat het kind zien hoe hij mens moet zijn.

Zelf ben ik kind en ben ik moeder en soms ben ik als ouder geen koele kikker geweest en echt geschrokken van wat er met mijn kinderen fysiek gebeurde door valpartijen en noem het maar op. Ik heb hen geleerd hoe energetisch pijn te ervaren, net zoals mijn ouders mij hebben geleerd dat ik bang moest zijn voor pijn. Hebben we dit moedwillig gedaan? Nee, we wisten niet beter. We wisten niet dat we onszelf konden stabiliseren door op onze ademhaling te letten en onze stem geaard en stabiel te gebruiken met lage tonen. Maar nu weten we het wel en kunnen we het doorgeven aan hen die het nog niet weten.

Dus de herinnering dat ik met mijn dode vingers van de kou tegen de verwarming aan zat om mijn vingers bij te laten trekken, was een ervaring van gemixte gevoelens. Ik wilde heel graag dat het bloed weer terug kwam in mijn vingers, maar ik herinnerde mij ook van eerdere keren dat het een pijnlijk proces was. Dus ik wilde het wel en ik wilde het niet, maar toch legde ik mijn vingers op de verwarming. Tegelijkertijd voelde ik een energetisch gevoel in mijn buik dat ik als onprettig en misselijkheid ervoer. Dit was de aangeleerde angst in mijn solar plexus. De angst die ik als baby/dreumes had afgekeken van mijn ouders. Pijn is erg en naar, dat zat diep in mij, waarbij ik niet wil zeggen dat we nu alle pijn als lekker moeten gaan beleven. Pijn is functioneel, het is een waarschuwing van ons lichaam om op te passen of om een pas op de plaats te maken. Waarbij masochistische pijn een soort van genieten van de angst voor pijn zou kunnen zijn. Genieten van de verschillende hormonen die vrijkomen in het lichaam die het pijnsignaal als functionele rode vlag overschreeuwen.

Wat ik ervoer als een ervaring van mijzelf, als wie ik ben, terwijl ik de angst van pijn beleefde was eigenlijk niet puur en alleen ik. Het is een aangeleerde reactie op een lichamelijke prikkel. Toen ik als kind van 2 met mijn gezicht in een brandend campinggastelletje viel, zullen mijn ouders en opa en oma zeer zeker verschrikt hebben gereageerd. Ik zou hetzelfde hebben gedaan. Maar stel je eens voor dat we onszelf zo konden aansturen dat we kortdaad konden handelen, het natuurlijk geen fijne situatie vonden maar de ruimte in onszelf konden maken zodat we onszelf en ons kind konden stabiliseren. Dan zouden onze kinderen geen onderdrukte angst voor pijn hebben opgebouwd en als effectief mens door het leven kunnen gaan.

Eigenlijk kan ik constateren dat ik ook vandaag de dag pijn niet als een eigen ervaring beleef. Niet dat de angst en emotionele lading heel bewust aanwezig is, maar het is er wel. Dus zal ik de komende periode bij pijn letten op mijn ademhaling en op enige energetische beweging in mijn fysieke lichaam. Om vervolgens met gezond verstand te kunnen beleven om wat voor een type pijn het gaat en hoe ik moet handelen ten opzichte van de pijn.